I SA/Wa 44/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Pirogowicz (spr.) Sędziowie WSA Małgorzata Boniecka- Płaczkowska WSA Iwona Kosińska Protokolant starszy referent Justyna Kobylarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi P. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia wychowawczego uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] października 2017 r. nr [...] Decyzją z [...] listopada 2017 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu odwołania P. Z., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] z [...] października 2017 r. nr [...] o odmowie przyznania odwołującej się świadczenia wychowawczego na pierwsze i jedyne jej dziecko Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wydana została przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy. Wnioskiem z 4 sierpnia 2017 r. P. Z. wystąpiła o przyznanie jej na okres świadczeniowy 2017/2018 na rzecz małoletniego syna – J. S., przewidzianego ustawą z 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowaniu dzieci (Dz.U. z 2016 r. poz. 195 ze zm.) dalej: "u.p.w.d", świadczenia wychowawczego. Wnioskodawczyni wychowuje syna samotnie. W roku 2016 – będącym rokiem bazowym przy ustalaniu prawa do świadczeń na okres zasiłkowy 2017/2018 -uzyskiwała dochód: z alimentów na rzecz syna w łącznym wymiarze [...] złotych, a także z zasiłku macierzyńskiego w łącznym wymiarze netto [...] złote. Zasiłek ów wypłacany był w okresie pozostawania przez nią w stosunku pracy w firmie [...] i prowadzenia własnej działalności gospodarczej. Działalność gospodarczą zakończyła ona [...] grudnia 2016 r., a jej stosunek pracy został rozwiązany [...] grudnia 2016 r. Od stycznia 2017 r. zarejestrowana jest jako osoba bezrobotna i pobiera z tego tytułu zasiłek dla bezrobotnych, który w marcu 2017 r. wyniósł [...] zł. W oparciu o tak ustaloną sytuację dochodową, Burmistrz Miasta i Gminy [....] decyzją z [...] października 2017 r. utrzymaną w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] listopada 2017 r. odmówił P. Z. ustalenia prawa do świadczenia wychowawczego, wskazując na przekroczenie przez nią ustalonego w art. 5 ust. 3 u.p.w.d. kryterium dochodowego uprawniającego do jego uzyskania na pierwsze dziecko, określonego na 800 złotych na osobę w rodzinie. Przy obliczaniu dochodu rodzinie rodziny organy uwzględniły otrzymane przez wnioskodawczynię w roku 2016 dochody z zasiłku macierzyńskiego oraz alimentów na syna. Do obliczonego na tej podstawie średniego miesięcznego dochodu ([...] złote) doliczyły następnie na zasadzie opisanej w art. 7 ust. 3 powołanej ustawy, jako dochód uzyskany, dochód z zasiłku dla bezrobotnych z miesiąca marca 2017 r. w wysokości [...] złotych. To zaś oznaczało, że ustalony w ten sposób miesięczny dochód dwuosobowej rodziny wyniósł [...] złote, a na osobę w rodzinie [...] złotych. Wywodziły przy tym, odwołując się do definicji utraty dochodu sformułowanej w art. 2 pkt 19 u.p.w.d., że jako dochód utracony nie mogła być uznana sytuacja zakończenia pobierania w 2016 r. zasiłku macierzyńskiego, gdyż w świetle tego przepisu "utratą dochodu" jest utrata zasiłku macierzyńskiego, przysługującego po utracie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. W niniejszej natomiast sprawie zasiłek ów przysługiwał jej w okresie pozostawania w stanie zatrudnienia. Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] P. Z. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wywodząc, że otrzymywany przez nią w 2016 r. dochód z zasiłku macierzyńskiego winien być traktowany jako dochód utracony. Przyjęty natomiast przez organy sposób interpretacji ustawy prowadzi do absurdalnej sytuacji, w której matka pobierająca zasiłek macierzyński po ustaniu stosunku pracy (np. w przypadku wygaśnięcia umowy o pracę) mogłaby otrzymać świadczenie wychowawcze, a dziecko takie jak jej przez to, że zasiłek macierzyński pobierała w okresie zatrudnienia, prawa do owego świadczenia jest pozbawione. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko wyrażone w treści zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga jest zasadna. Materialnoprawną podstawą podjętych rozstrzygnięć stanowiły przepisy ustawy dnia 11 lutego 2016 r. - o pomocy państwa w wychowaniu dzieci (Dz.U. z 2016 r. poz. 195) przywoływanej dalej jako: "u.p.w.d., regulujące zasady udzielania świadczenia wychowawczego w wysokości 500 złotych na dziecko w rodzinie, przeznaczonego na częściowego pokrycie wydatków związanych z wychowanie dziecka, w tym opieką nad nim i zaspokojeniem jego potrzeb bytowych. Zgodnie z wolą ustawodawcy świadczenie to niezależnie od dochodu rodziny przysługuje na drugie i kolejne dziecko w rodzinie, zaś na pierwsze jedynie wówczas, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę w rodzinie nie przekracza kwoty 800 złotych, a jeżeli członkiem rodziny jest dziecko niepełnosprawne 1200,00 złotych (art. 5 ust. 3 i 4 u.p.w.d.). Uprawnionymi do świadczenia są natomiast, stosownie do art. 4 ust. 2 powołanej ustawy: matka, ojciec, opiekun faktyczny dziecka albo opiekun prawny dziecka. W rozpoznawanej sprawie poza sporem jest, że skarżąca jako matka małoletniego J. S., sprawująca nad nim opiekę, należy do kręgu osób, które w myśl art. 4 ust. 2 u.p.w.d. są uprawnione do ubiegania się o świadczenie wychowawcze na okres zasiłkowy 2017/2018. Istotą sporu jest natomiast to czy na potrzeby ustalenia prawa do świadczenia wychowawczego na okres świadczeniowy 2017/2018 uzyskiwany przez nią w roku 2016 dochód w postaci zasiłku macierzyńskiego wypłacanego w sytuacji pozostawania przez ww. w stosunku pracy oraz prowadzenia działalności gospodarczej, które to zatrudnienie jak i działalność ustały z końcem 2016 r., stanowi dochód utracony, który stosownie do art. 7 ust. 1 u.p.w.d. nie powinien być uwzględniany, czy też – jak przyjęły organy - podlega on uwzględnieniu przy ustaleniu prawa do świadczenia. Utrata dochodu, w świetle definicji wprowadzonych w ustawie o pomocy państwa w wychowaniu dzieci oznacza m.in. utratę dochodu spowodowaną utratą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej (art. 2 pkt 19 lit. c) oraz utratą zasiłku chorobowego, świadczenia rehabilitacyjnego lub zasiłku macierzyńskiego, przysługujących po utracie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej (art. 2 pkt 19 lit. f). Zważywszy na to, że przywołane przepisy, nie wskazują explicite jak traktować sytuację związana z utratą zasiłku macierzyńskiego uzyskanego w okresie zatrudnienia, w pierwszej kolejności należało ustalić charakter tego świadczenia. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz.U. z 2014 r., poz. 159 ze zm.) przywoływanej dalej jako: "u.ś.p.u.s", zasiłek macierzyński jest świadczeniem przysługującym osobie objętej ubezpieczeniem chorobowym, która w okresie owego ubezpieczenia albo urlopu wychowawczego urodziła dziecka. Osobą podlegającą ubezpieczeniu chorobowemu jest z kolei pracownik, jak też - na zasadzie dobrowolności - osoba prowadząca pozarolnicza działalność gospodarczą (por. art. 11 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 1 i 5 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych - Dz.U. z 2017 r., poz. 1778). Zasiłek macierzyński może być przy tym ustalony także w wypadkach urodzenia dziecka po ustaniu ubezpieczenie (zatrudnienia), stosownie do art. 184 k.p. w zw. z art. 29 ust. 1 i 5 i art. 30 ust. 1 u.ś.p.u.s. Jest on wypłacany w wysokości 100 % , 80% lub 60% procent podstawy wymiaru tego zasiłku (art. 31 ust. 1, 2 ,3 u.ś.p.u.s.), tj. przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia, jakie pracownica otrzymywała w okresie sześciu miesięcy kalendarzowych poprzedzających miesiąc, w którym nabyła prawo do zasiłku. Te szczególne uwarunkowania wskazują, że świadczenie w postaci zasiłku macierzyńskiego ma niewątpliwie charakter ekwiwalentu wynagrodzenia za pracę i pozostaje w ścisłym związku ze stosunkiem pracy kobiety albo innym stosunkiem, z którym wiąże się obowiązek albo możliwość ubezpieczenia chorobowego, zapewniając jej utrzymanie w okresie, który zgodnie z zamysłem ustawodawcy ma służyć zarówno jej rekonwalescencji jak i sprawowaniu opieki nad nowonarodzonym dzieckiem, zwalniając ją w tym okresie ze świadczenia pracy. Skoro zatem świadczenie to ma charakter ekwiwalentu wynagrodzenia za pracę, tudzież ekwiwalentu dochodów uzyskiwanych przed urodzeniem dziecka z innego rodzaju aktywności zawodowe, jak np. działalność gospodarcza, to o ile dzieje się to w okresie zatrudnienia lub prowadzenia tejże działalności, na potrzeby ustalania prawa do świadczenia wychowawczego należy je traktować, ze wszystkimi tego konsekwencjami, jako dochód "z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej" w rozumieniu rat. 2 pkt 21 ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci. W konsekwencji zatem, jeśli po okresie pobierania zasiłku macierzyńskiego następuje rozwiązanie umowy o prace lub zakończenia działalności gospodarczej (a z obydwoma tymi przypadkami mamy do czynienia w niniejszej sprawie), to dochody, których źródłem był ów zasiłek stanowią dochód utracony spowodowany zdarzeniami, o którym mowa w art. 2 pkt 19 lit. c powołanej ustawy – utratą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Tym samym zgodnie z art. 7 ust. 1 tejże ustawy nie podlegają one uwzględnieniu przy ustalaniu dochodu członka rodziny. Przyjęcie natomiast odmiennej wykładni art. 2 pkt 19 lit.c u.p.w.d. prowadzi – na co zasadnie zwracała uwagę skarżąca - do niedopuszczalnej z punktu widzenia zasady równości względem prawa (art. 32 ust. 1 Konstytucji RP) różnicowania pod względem zasad ustalania prawa do świadczenia sytuacji kobiet, które zasiłek macierzyński uzyskały po ustaniu zatrudnienia i tych, które ów zasiłek otrzymywały w okresie pozostawania w stosunku pracy. Mimo bowiem charakteryzowania się wspólną cechą relewantną (tj. niepobieraniem zasiłku macierzyńskiego w okresie, na który ustalane jest prawo do świadczenia wychowawczego), były by one przy ocenie ich uprawnień do uzyskania świadczenia wychowawczego traktowane w sposób odmiennie. Kobiety, które uzyskały zasiłek macierzyński po okresie zatrudnienia mogłyby go bowiem odliczyć od dochodu, na zasadzie art. 7 ust. 1 w zw. z art. 2 pkt 19 lit. f u.p.w.d.– gdzie wprost ich sytuację prawną w tym zakresie uregulowano. Natomiast te, które prawo do zasiłku macierzyńskiego uzyskały w okresie zatrudnienie możliwości tej byłyby pozbawione. Odmawiając zatem uznania za dochód utracony uzyskiwanego przez skarżącą w roku 2016 dochodu z zasiłku macierzyńskiego, organy naruszyły ww. przepisy w sposób mający wpływ na wynik sprawy. Konsekwencją bowiem błędnej subsumcji stanu faktycznego pod normę z art. 2 pkt 19 lit. f u.p.w.d., miast normę z art. 2 pkt 19 lit.c tej ustawy, wadliwie ustaliły, że jej dochód przekracza kryterium ustalone w art. 5 ust. 3 ustawy, uniemożliwiając jej tym samym uzyskanie świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko. Podczas, gdy przy prawidłowej wykładni i adekwatnym zastosowaniu wymienionych przepisów winny wyprowadzić konkluzje przeciwne. W stanie faktycznym niniejszej sprawy wszak, przy uwzględnieniu konstrukcji dochodu utraconego (obejmującego w tym wypadku dochody z zasiłku macierzyńskiego wpłaconego w 2016 r.), na dochód rodziny skarżącej w roku bazowym, którym stosownie do art. 18 ust. 1 u.p.w.d. był rok 2016, składały się bowiem wyłącznie uzyskane wówczas alimenty w łącznej wysokości [...] złotych, co miesięcznie stanowi kwotę [...] złotych. Tę zaś, zgodnie z art. 7 ust. 3 u.p.w.d. w zw. z art. 2 pkt 20 li.t.b u.p.w.d., powiększyć należało o kwotę pobieranego przez nią zasiłku dla bezrobotnych z pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym z tego tytułu dochód został uzyskany (w tym wypadku z marca 2017 r.) w wysokości [...] złotych. Przy takim zaś podejściu łączny miesięczny dochód dwuosobowej rodziny wynosił [...] złotych, a więc [...] złotych na osobę w rodzinie. Spełniony został zatem, określony w art. 5 ust. 3 powołanej ustawy warunek ustalenia prawa do świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko w rodzinie W tym stanie rzeczy Sąd, wobec istotnego naruszenia zaskarżoną decyzją jak też poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji przepisów prawa materialnego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost oceny prawnej sformułowanej w niniejszym wyroku i sprowadzaj się do obowiązku niezwłocznego podjęcia przez organ w sprawie rozstrzygnięcia tę ocenę uwzgledniającego.