I SA/Wa 440/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Pirogowicz Sędziowie Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik (spr.) Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R.K. o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 czerwca 2016 r. sygn. akt I SA/Wa 440/16 w sprawie ze skargi R.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności postanawia odmówić wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 czerwca 2016 r. sygn. akt I SA/Wa 440/16. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 czerwca 2016 r., sygn. akt I SA/Wa 440/16 uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] oraz decyzję Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...]. R.K., pismem z dnia [...] lutego 2017 r., wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o m.in. dokonanie wykładni ww. wyroku. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że wyrok przyznający wnioskującemu prawo do przekształcenia użytkowania wieczystego w prawo własności oparty jest na art. 32 Konstytucji RP. Korzystny dla wnioskującego wyrok nie oznacza załatwienia sprawy zgodnie z obowiązującym prawem. Wnioskodawca wskazał, że Zarząd Dzielnicy [...] sygnalizuje niewykonalność wyroku. Sąd bowiem bez podstawy prawnej umocował Skarb Państwa do regulacji zawartych w art. 1 ust. 1a i 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 83). Wyrok jest oparty na niewłaściwie przyjętej podstawie materialnoprawnej i nigdy nie będzie wykonany. Dopiero zmiana materialnoprawnej podstawy wyroku na właściwą może doprowadzić do zakończenia sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jt. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Wykładnia może dotyczyć zarówno sentencji, jak i uzasadnienia wyroku. Konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia powinna więc zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, ale także skutków, jakie orzeczenie to ma wywołać. Wykładnia orzeczenia nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy. Wniosek o wykładnię nie może również zmierzać do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 66/15, dostępne na orzeczenia.nsa.gov.pl). Potrzeba wyjaśnienia treści sentencji wyroku bądź jego uzasadnienia zachodzi wówczas, gdy jest ono niejednoznaczne lub dotknięte zawiłością utrudniającą ustalenie sensu rozstrzygnięcia sprawy. Wyjaśnienie wątpliwości nie może przy tym prowadzić do nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego ani powodować zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia (postanowienie NSA z dnia 22 stycznia 2015 r., II OZ 22/15). Istotą wykładni jest więc usunięcie wątpliwości dotyczących treści wyroku, w tym zakresu powagi rzeczy osądzonej, a przede wszystkim skutków, jakie ten wyrok ma wywołać, a nie ich zmiana czy odmienne rozumienie. Z analizy uzasadnienia wyroku objętego wnioskiem wywiedzionym w oparciu o art. 158 p.p.s.a. wynika, że stanowisko składu orzekającego w niniejszej sprawie jest jednoznacznie wyrażone i nie budzi żadnych wątpliwości interpretacyjnych. W uzasadnieniu wyroku jednoznacznie wskazano, że zdaniem Sądu, przyjęcie stanowiska organów administracji co do tego, że wnioskodawcy w opisanym w uzasadnieniu wyroku stanie faktycznym sprawy nie przysługiwałoby prawo przekształcenia - naruszałoby normę prawną zawartą w art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, tj. zasadę równości wobec prawa i prowadziłoby do odmiennego traktowania osób fizycznych spełniających przesłanki z art. 1 ust. 4 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, w zależności od tego czy są użytkownikami wieczystymi, czy współużytkownikami wieczystymi wraz z osobą prawną, której uprawnienie do przekształcenia tego prawa nie przysługuje. Powyższe rozważania w ocenie Sądu wskazują jednoznacznie, że decyzje organów wydane zostały z naruszeniem przepisu art. 1 ust. 4 w zw. z art. 1 ust. 1a pkt 2 ww. ustawy oraz z naruszeniem przepisu art. 32 Konstytucji, co skutkowało uchyleniem decyzji organów obu instancji. Ponadto wyrok jest kompletny, zawiera rozstrzygnięcie, a jego uzasadnienie nie budzi wątpliwości określonych w art. 158 p.p.s.a. Uzasadnienie wyroku podane zostało w sposób jasny i czytelny, zawiera ocenę prawną i wskazuje na przyczyny uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji. Wniosek strony w istocie sprowadza się do polemiki z wydanym orzeczeniem i zmierza do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia czy jego poszerzeniu o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy. Taka zaś sytuacja nie jest dopuszczalna (por. postanowienie NSA z dnia 4 lutego 2005 r., sygn. akt OZ 1312/04, z dnia 5 kwietnia 2005 r., sygn. akt OZ 1226/04, z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt I FSK 189/09). Zaznaczenia wymaga, że skarżący, organ i uczestnicy postępowania nie złożyli skargi kasacyjnej od ww. wyroku. Organ nie dopatrzył się więc naruszenia prawa. W związku z powyższym wyrok z dnia 9 czerwca 2016 r. stał się prawomocny z dniem 6 września 2016 r. Wyrok ten podlega wykonaniu, a organ jak i Sąd, stosownie do treści art. 153 i art. 170 p.p.s.a. są nim związani. Sąd przy tym nie ma możliwości "zmienić materialnoprawnej podstawy wyroku". Skarżący będący stroną postępowania administracyjnego obecnie prowadzonego przez Zarząd Dzielnicy [...] może skorzystać z uprawnień określonych w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.), w tym zgodnie z art. 37 § 1 powołanej ustawy, skierować do organu wyższego stopnia zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie lub na przewlekłe prowadzenie postępowania, a następnie na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może skierować do tutejszego sądu skargę na bezczynność organu. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 158 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.