I SA/Wa 442/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Dzbeńska (spr.) Sędziowie WSA Emilia Lewandowska Asesor WSA Mirosław Gdesz Protokolant Joanna Pleszczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lipca 2008 r. sprawy ze skargi Skarbu Państwa - Nadleśnictwa C. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie nieodpłatnego przekazania nieruchomości na własność powiatu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2007 r., nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Skarbu Państwa na rzecz Nadleśnictwa C. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego. Decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r., nr [...] Minister Skarbu Państwa utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2007r., nr [...] przekazującą Powiatowi O. nieodpłatnie na własność zabudowaną nieruchomość o łącznej powierzchni [...] m2 położoną w O. przy ul. [...] i ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki nr [...] o pow. [...] m2, nr [...] o pow. [...] m2, nr [...] o pow. [...] m2 (KW nr [...]) oraz działki nr [...] o pow. [...] m2 (KW nr [...]). W uzasadnieniu organ wskazał, że wnioskiem z dnia 23 lutego 2005 r. Zarząd Powiatu O. wystąpił o przekazanie na podstawie art. 64 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym na własność Powiatu O. nieruchomości wymienionych w zaskarżonej decyzji. Z przeprowadzonego postępowania wynika, że działki ewidencyjne nr [...], [...] z obrębu ewidencyjnego [...] oraz działka ewidencyjna nr [...] z obrębu ewidencyjnego [...] są zagospodarowane w całości, posadowione na nich budynki i urządzenia służą wykonywaniu zadań publicznych o charakterze ponad gminnym w zakresie opieki społecznej i edukacji, gdyż stanowią siedzibę Gimnazjum nr [...] oraz Szkoły Podstawowej nr [...], jak też [...]. Działka nr [...] z obrębu [...] jest zapleczem [...], gdyż znajdują się na niej ścieżki dydaktyczne i tereny rekreacyjne dla uczniów. Wobec powyższego spełniona została przesłanka aktualnego użytkowania tych nieruchomości przez wnioskodawcę. Ponadto organ stwierdził, że niesłuszny jest pogląd wyrażony przez wnoszącego odwołanie od decyzji organu I instancji - Nadleśnictwa C., że lasy stanowiące własność Skarbu Państwa na podstawie przepisu art. 74 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach przechodzą z mocy prawa w zarząd Lasów Państwowych, bez potwierdzenia jakimkolwiek dokumentem ustanawiającym zarząd nad nieruchomością. W aktach sprawy brak jest dokumentów, które potwierdziłyby władanie Lasów Państwowych spornymi nieruchomościami, a zatem brak jest podstaw do uchylenia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosło Nadleśnictwo C., zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego – art. 74 ustawy o lasach, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak również poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2007 r., nr [...]. W ocenie skarżącego powołana ustawa o lasach nie uzależnia przejścia zarządu od sporządzenia protokołu zdawczo – odbiorczego. Zarząd ten następuje z mocy tejże ustawy, co wynika zarówno z art. 74 jak i art. 4 ustawy o lasach, zgodnie z którym lasami stanowiącymi własność Skarbu Państwa zarządza Państwowe Gospodarstwo Leśne – Lasy Państwowe. Skoro, zgodnie ze znajdującym się w aktach sprawy wypisem z rejestru gruntów w skład wszystkich działek wchodzi las, to przed wydaniem decyzji w/w działki leśne winny być wydzielone i przekazane skarżącemu. Minister Skarbu Państwa wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumenty podniesione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: skarga i zawarte w niej argumenty są uzasadnione. Zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem tak przepisów prawa materialnego jak i prawa procesowego. Istota sprawy sprowadza się do kwestii czy Lasy Państwowe- Nadleśnictwo C. legitymowały się prawem zarządu do nieruchomości objętych zaskarżoną decyzją. Dla powstania instytucji zarządu niezbędne jest ustanowienie prawa zarządu oraz wydanie nieruchomości. Zarząd nieruchomością może wynikać z decyzji administracyjnej lub z mocy prawa. Zgodnie z treścią art. 74 ust.1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach ( Dz. U. Nr101 poz. 444) "lasy państwowe stanowiące własności Skarbu Państwa, nie będące w zarządzie Lasów Państwowych (-) w okresie jednego roku od daty wejścia w życie ustawy przechodzą w zarząd Lasów Państwowych". Zatem zarząd nieruchomościami stanowiącymi własność Skarbu Państwa oznaczonymi w ewidencji gruntów jako las powstał z mocy samego prawa po stronie Lasów Państwowych w tym wypadku Nadleśnictwa C. Okoliczność ta ma zasadnicze znaczenie, bowiem stanowi negatywną przesłankę komunalizacji z mocy art. 64 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną czego nie dostrzegły orzekające w sprawie organy. Orzekające organy nie dostrzegły także różnicy między przejściem z mocy prawa a zmianą osoby , która włada gruntami państwowymi jako zarządca. Z akt sprawy wynika, że dotychczas nie doszło do przekazania w zarząd skarżącemu dz. o nr ew [...], [...], [...], i [...] stanowiących własność Skarbu Państwa. Rozpoznające sprawę organy administracji z naruszeniem art. 7 i 77 kpa nie wyjaśniły także jaki charakter prawny mają części działek nr [...] nr [...] nr [...] i [...]. Wbrew poglądowi wyrażonemu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji tylko nieznaczny obszar tych działek pozostaje we władaniu [...] /k 13 akt/, i nie stanowi lasu w rozumieniu ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne jak również cyt. ustawy o lasach, bowiem nigdy nie były wykorzystywany dla potrzeb gospodarki leśnej. Rozpoznając ponownie sprawę organy rozważą czy prawo zarządu przysługuje Lasom Państwowym do całej powierzchni przedmiotowych działek. Jeśli nie, to czy nie należałoby wydzielić zabudowanych części tych nieruchomości i przekazać do odrębnego postępowania, według odmiennego reżimu prawnego. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w wyroku na podstawie art. 145§1 pkt 1 lit. a i c, i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji.