I SA/Wa 446/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Łukaszewska-Macioch Sędziowie WSA Maria Tarnowska (spr.) asesor WSA Mirosław Gdesz Protokolant Anna Jurak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2007 r. sprawy z ze skargi M. D. na decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia przez gminę z mocy prawa własności nieruchomości zajętej pod drogę oddala skargę. Minister Budownictwa decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania M. D. od decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] odmawiającej stwierdzenia nabycia przez Gminę Miasto Z. z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. własności części nieruchomości położonych w Z., stanowiących działki ewidencyjne nr [...], [...] i nr [...] w obrębie [...] – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji Minister Budownictwa podał, że wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2005 r. M. D. wystąpiła o wydanie decyzji stwierdzającej nabycie przez Gminę Miasto Z. – [...], wskazując na działki nr [...], nr [...] i nr [...]. Działki nr [...] i nr [...] stanowią własność J. K. i D. K., a działka nr [...] stanowi własność W. M. Wnioskodawczyni jest właścicielką sąsiedniej działki nr [...], na rzecz której zostały ustanowione służebności – prawo przechodu i przejazdu przez działki nr [...], nr [...] i nr [...]. Minister Budownictwa wskazał, że z akt sprawy nie wynika, aby M. D. posiadała w dniu 31 grudnia 1998 r. lub obecnie prawo własności (użytkowania wieczystego) do przedmiotowych działek. Minister Budownictwa stwierdził, iż ulica o nazwie [...] stanowi drogę publiczną, lokalną miejską (od 1 stycznia 1999 r. drogę gminną), jednakże tylko na odcinku ok. 770 m, na co wskazuje książka drogi. Powyższa ulica jest położona po obu stronach ulicy [...], a droga przebiegająca przez ww. działki jest prostopadła do drogi stanowiącej działkę nr [...] – i ten prostopadły odcinek drogi nie został zaliczony do drogi publicznej. Minister Budownictwa dodał, że gmina nie wykorzystała władztwa nad drogą, przebiegającą przez wymienione działki, a wykonanie elektryfikacji nie jest jednoznaczne z władztwem do gruntu. Minister Budownictwa stwierdził również, że gdyby przedmiotowy odcinek drogi stanowił drogę publiczną nie byłoby potrzeby ustanawiać służebności przejazdu. Wobec niespełnienia kryteriów z art. 73, organ odmówił stwierdzenia nabycia przez Gminę Miasto Z. z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. własności nieruchomości położonej w Z., stanowiących działki ewid. nr [...], nr [...] i nr [...]. Skargę na decyzję Ministra Budownictwa do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła M. D., która zarzuciła, że decyzja jest niezgodna z prawem oraz z zasadami współżycia społecznego. Skarżąca zarzuciła, że jest właścicielką działki sąsiedniej nr [...] i przysługują jej służebności – przechodu i przejazdu przez działki nr [...], [...] i [...]. Na działkach tych znajdują się lampy oświetleniowe sfinansowane przez Urząd Miasta Z. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Minister Budownictwa wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd nie znalazł podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja narusza prawo. Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte wnioskiem M. D. o wydanie w trybie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, decyzji stwierdzającej nabycie przez Gminę Miasto Z. z mocy prawa własności części nieruchomości położonych w Z., oznaczonych jako działki ewid. nr [...], [...] i nr [...], ponieważ nieruchomości te są zajęte pod fragment drogi gminnej – ulicy [...]. Minister Budownictwa zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzję Wojewody Małopolskiego odmawiającą stwierdzenia nabycia przez Gminę Miasto Z. z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. własności części nieruchomości nr [...], [...] i [...]. Zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 z późn. zm.), nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub własnością jednostek samorządu terytorialnego, za odszkodowaniem. Zawarte w przepisie tym sformułowanie "nieruchomości zajęte pod drogi publiczne" oznacza nieruchomości, na których urządzono drogę, którą następnie zaliczono do odpowiedniej kategorii dróg publicznych, przy czym fakt ten musiał mieć miejsce przed dniem 1 stycznia 1999 r. Do spełnienia przesłanki władztwa nie jest konieczne udowodnienie przez podmiot publicznoprawny posiadania nieruchomości (w rozumieniu Kodeksu cywilnego), a jedynie wykazanie faktycznego władania nią. Władanie nieruchomością oznacza pozostawanie jej w faktycznym władztwie Skarbu Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego. Dla przejścia własności gruntu na Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego wystarczy, iż grunt nie stanowiący ich własności był w dniu 31 grudnia 1998 r. zajęty pod drogę publiczną i pozostawał we władaniu tych podmiotów. W niniejszej sprawie decyzja organu administracji została wydana w oparciu o dokumenty znajdujące się w aktach sprawy. Z dokumentów tych, a szczególnie z książki drogi wynika, że ulica [...], o charakterze drogi publicznej – kończy się na zjeździe do budynku nr [...], a nie sięga do ulicy [...] nr [...]. Oznacza to, że nieruchomości o numerach ewidencyjnych [...], [...] i [...], ani ich części, położone w Z., nie stanowiące własności Skarbu Państwa, nie były zajęte pod drogę publiczną i nie pozostawały w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, a zatem, przesłanka z art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną "grunt zajęty pod drogę publiczną" nie została spełniona. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.