I SA/Wa 448/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: - Sędzia WSA Iwona Maciejuk po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Województwa [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Województwa [...] na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji - W dniu 6 lutego 2013 r. Województwo [...] wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...]. Decyzją tą Minister utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] orzekającą o ustaleniu odszkodowania w wysokości [...] zł na rzecz R. W. za przejęcie z mocy prawa na rzecz Województwa [...] nieruchomości położonej w gminie G., obręb B., oznaczonej jako działki: nr [...] o pow. [...] ha i nr [...] o pow. [...] ha, przeznaczonej pod rozbudowę drogi wojewódzkiej nr [...] na odcinku od km [...] do km [...] i od km [...] do km [...] na odcinku G. – B. oraz zobowiązującą Zarząd Województwa [...] do wypłaty ustalonego odszkodowania w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. W skardze Województwo [...] wniosło o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podniesiono, że wysokość odszkodowania została ustalona niesłusznie i wbrew zasadom ustawowym, gdyż uwzględnia wartość istniejącego zjazdu do drogi publicznej. Natomiast w przypadku budowy drogi publicznej zarządca drogi zobowiązany jest do budowy zjazdu, co w realiach niniejszej sprawy sprowadza się do odtworzenia istniejącego zjazdu w nowym miejscu, z zachowaniem jego parametrów i funkcji tj. połączenia z drogą publiczną. W takiej sytuacji ten sam podmiot tj. właściciel nieruchomości wywłaszczonej, na której znajduje się już zjazd z drogi publicznej otrzyma od zarządcy drogi podwójną gratyfikację – raz z powodu wycenienia wartości naniesień w postaci zjazdu w wartości gruntu, a drugi raz z powodu wynikającego z samej ustawy o drogach publicznych obowiązku budowy istniejącego zjazdu. Przy czym odzyskanie wartości naniesień w postaci wartości zjazdu jest nieodwracalne z uwagi na obowiązek jego odtworzenia, co powoduje, że na skutek wadliwości decyzji może dojść do szkody w majątku zobowiązanego do wypłaty odszkodowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Sygn. akt I SA/Wa 448/13 po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie wykonania. Ze wskazanej normy prawnej wynika obowiązek strony skarżącej wykazania przesłanek zawartych w powołanym przepisie, tj. określenie na jaką szkodę lub trudne do odwrócenia skutki może narazić wnioskodawcę wykonanie zaskarżonej decyzji. Pozytywne rozstrzygnięcie żądania strony zależy więc od spełnienia jednej z dwóch wymienionych wyżej przesłanek. Przy czym nie wystarczy samo powtórzenie przez stronę zgłaszającą wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu treści przepisu, a tym bardziej samo wniesienie o zastosowanie ochrony tymczasowej. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, iż w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest konieczne. Przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mają natomiast znaczenia i nie mogą być brane pod uwagę argumenty dotyczące charakteru zarzucanych organowi uchybień popełnionych w toku postępowania. Zarzuty podniesione w tym zakresie rozpatrywane będą przez Sąd rozpoznający skargę. W niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został poparty wskazaniem okoliczności, które uprawdopodobniałyby, a tym samym uzasadniały zastosowanie ochrony tymczasowej. Sąd stwierdza jednocześnie, że również z akt postępowania administracyjnego nie wynika, aby w przedmiotowej sprawie zachodziło niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaznaczyć należy przy tym, że o nieodwracalności skutku wynikającego z podjętego przez organ rozstrzygnięcia można mówić tylko wówczas, gdy wywołuje ono stan, który w żadnych okolicznościach nie będzie mógł ulec zmianie lub zniesieniu. W orzecznictwie przyjmuje się, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo Sygn. akt I SA/Wa 448/13 poniesienia starty na życiu i zdrowiu (v. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 127/04 (niepubl.) oraz z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04 (Lex nr 281811)). Skarżący nie wykazał, aby wykonanie zaskarżonej decyzji skutkować miało wyrządzeniem znacznej szkody lub trudnymi do odwrócenia skutkami. Wypłata odszkodowania, jak każde świadczenie finansowe, jest bowiem ze swej istoty czynnością odwracalną. W związku z tym, że skarżący nie wykazał spełnienia ustawowej przesłanki, a z akt postępowania administracyjnego nie wynika, aby w przedmiotowej sprawie zachodziło niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mógł zostać uwzględniony. Mając powyższe na uwadze Sąd, w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu. .