I SA/Wa 450/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Przemysław Żmich, Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz (spr.), sędzia WSA Łukasz Trochym, , po rozpoznaniu 4 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.J., P.J. i E.W. na decyzję Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia odsetek z tytułu wypłaty odszkodowania za nieruchomość oddala skargę. Minister Rozwoju, Pracy i Technologii decyzją z [...] stycznia 2021 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] sierpnia 2020 r. nr [...] odmawiającą ustalenia odsetek z tytułu wypłaty odszkodowania, ustalonego decyzją Wojewody [...] z [...] czerwca 2019 r. nr [...], sprostowaną postanowieniem z [...] sierpnia 2019 r. Powyższa decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Nieruchomość ozn. jako działki nr [...] o pow. [...] ha i nr [...] o pow. [...] ha, położona w obrębie [...][...], jedn. ewid. [...], decyzją Wojewody [...] z [...] lutego 2019 r. nr [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, została przeznaczona na realizację inwestycji drogowej pn.: Budowa [...] w ramach nowego przebiegu [...], odcinek od skrzyżowania z [...] do km [...] wraz z rozbudową drogi krajowej nr [...] od km [...] do km [...]. Budowa skrzyżowania [...] z drogą powiatową nr [...] oraz budowa i przebudowa niezbędnej infrastruktury technicznej w miejscowościach [...] i [...], w gminie [...], w powiecie [...], w województwie [...]. Powyższa decyzja stała się ostateczna [...] maja 2020 r. na mocy decyzji Ministra Rozwoju nr [...], który częściowo uchylił ww. decyzję i w tym zakresie orzekł co do istoty, a w pozostałej części utrzymał przedmiotową decyzję w mocy. Wojewoda [...] decyzją z [...] czerwca 2019 r. orzekł o ustaleniu odszkodowania w łącznej wysokości [...] zł za prawo własności opisanej wyżej nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym, przeznaczonej na ww. realizację inwestycji drogowej na rzecz J.J. i E.J. oraz zobowiązał Zarząd Dróg Wojewódzkich w [...], działający w imieniu Zarządu Województwa [...] do wypłaty ustalonego odszkodowania jednorazowo, w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja z [...] lutego 2019 r. stanie się ostateczna. Decyzja ta stała się ostateczna z dniem [...] lipca 2019 r. J.J. i E.J. pismem z [...] września 2019 r. wnieśli o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z [...] czerwca 2019 r. w części obejmującej pkt 3, tj. w zakresie zobowiązania Zarządu Dróg Wojewódzkich w [...], działającego w imieniu Zarządu Województwa [...] do wypłaty ustalonego odszkodowania jednorazowo, w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja z [...] lutego 2019 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, stanie się ostateczna. Minister Rozwoju decyzją z [...] marca 2020 r. nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji uznając, że nie jest ona obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Organ wskazał, że z uwagi na odpowiednie stosowanie przepisów u.g.n., zwłaszcza art. 132 ust. 1a u.g.n. w powiązaniu z ust. 1 u.g.n., na gruncie specustawy drogowej, dopiero łączne uzyskanie waloru ostateczności przez decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji i decyzję o ustaleniu odszkodowania, stwarza stan prawny, w którym świadczenie może zostać spełnione. Zatem wypłata odszkodowania, mimo istnienia w obrocie prawnym ostatecznej decyzji o jego ustaleniu, nie może nastąpić przed datą przejęcia z mocy prawa własności nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa lub odpowiednich jednostek samorządu terytorialnego, które następuje z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanie się ostateczna. J.J. i E.J. pismem z [...] lipca 2020 r. wystąpili do Wojewody [...] z wnioskiem o ustalenie wysokości odsetek za opóźnienie w wypłacie odszkodowania przez Zarząd Dróg Wojewódzkich w [...], ustalonego decyzją z [...] czerwca 2019 r., sprostowana postanowieniem z [...] sierpnia 2019 r. Wnioskodawcy wskazali, że decyzją z [...] czerwca 2019 r. Wojewoda [...] ustalił odszkodowanie za utratę prawa własności przedmiotowej nieruchomości, a decyzja stała się ostateczna z dniem [...] lipca 2019 r. Natomiast pełna wypłata odszkodowania nastąpiła w czerwcu 2020 r. Zdaniem wnioskodawców, organ zobowiązany do wypłaty odszkodowania, tj. Zarząd Dróg Wojewódzkich w [...] winien je wypłacić w ciągu 14 dni, od dnia w którym decyzja o ustaleniu odszkodowania stanie się ostateczna. Wojewoda [...] decyzją z [...] sierpnia 2019 r. odmówił ustalenia odsetek z tytułu wypłaty odszkodowania, ustalonego decyzją Wojewody [...] z [...] czerwca 2019 r. J.J. i E.J. wnieśli odwołanie od powyższej decyzji. Minister Rozwoju, Pracy i Technologii rozpoznając sprawę stwierdził, że decyzja organu I instancji jest prawidłowa. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 12 ust. 1, 2 i 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1363 ze zm.) - dalej specustawa drogowa, decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zatwierdza projekt podziału nieruchomości, a linie rozgraniczające teren ustalone decyzją stanowią linie podziału nieruchomości. Nieruchomości, o których mowa w art. 11 f ust. 1 pkt 6, stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa w odniesieniu do dróg krajowych lub własnością odpowiednich jednostek samorządu terytorialnego w odniesieniu do dróg wojewódzkich, powiatowych i gminnych, z dniem, w którym decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi stała się ostateczna, za odszkodowaniem ustalonym w odrębnej decyzji. Stosowanie zaś do art. 4b tej ustawy decyzję ustalającą wysokość odszkodowania wydaje się w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna. W art. 12 ust. 5 specustawy drogowej ustawodawca w zakresie zasad ustalenia wysokości i wypłacenia odszkodowania zawarł odesłanie do odpowiedniego stosowania ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r. poz. 1990 ze zm.), dalej u.g.n. Minister wskazał, że w myśl art. 132 ust. 1 i 1a u.g.n. zapłata odszkodowania następuje jednorazowo, w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu podlega wykonaniu. Przy czym w sprawach, w których wydano odrębną decyzję o odszkodowaniu, zapłata odszkodowania następuje jednorazowo w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o odszkodowaniu stała się ostateczna. Na gruncie specustawy drogowej zasadą zatem jest, że ustalenie i wypłata odszkodowania następuje po uostatecznieniu się decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, a zatem po pozbawieniu praw do nieruchomości. Powyższe jest zgodne z ogólnymi zasadami wywłaszczenia nieruchomości wyrażonymi w u.g.n. Jak bowiem stanowi art. 128 ust. 1 w związku z art. 129 ust. 5 tej ustawy odszkodowanie ustalane jest i wypłacane bądź równocześnie z wywłaszczeniem nieruchomości, bądź w następstwie dokonanego wywłaszczenia. Organ odwoławczy zaznaczył, że 25 lutego 2013 r. weszła w życie ustawa z dnia 4 stycznia 2013 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 118). Jak wynika z uzasadnienia do projektu ustawy jej celem było naprawienie sytuacji, w której decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej nadano rygor natychmiastowej wykonalności, zobowiązujący do niezwłocznego wydania nieruchomości i opróżnienia lokali i innych pomieszczeń, a dotychczasowy właściciel, wobec braku ostateczności decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, pozbawiony jest możliwości uzyskania odszkodowania. Zdaniem projektodawcy proponowane zmiany do ustawy mają zapobiegać tym negatywnym zjawiskom. Zmiana zaproponowana w ust. 4g spowoduje ustalenie odszkodowania równolegle z pozbawieniem osoby uprawnionej do otrzymania tego odszkodowania faktycznego władztwa nad nieruchomością. Natomiast zmiana zaproponowana w ust. 4h spowoduje zaspokojenie dążeń zainteresowanych osób do względnie szybkiego uzyskania rekompensaty za przejęte nieruchomości, poprzez wypłatę na ich wniosek stosownej zaliczki. Minister zaznaczył, że analiza wprowadzonych przepisów, przy uwzględnieniu celu ich uchwalenia, pozwala dojść do przekonania, że nie zmodyfikowały one ogólnej zasady obowiązującej na gruncie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych i ustawy o gospodarce nieruchomościami wiążącej powstanie obowiązku odszkodowawczego (wykonalność decyzji odszkodowawczej) dopiero z dokonanym wywłaszczeniem. Skoro bowiem jedynym celem projektodawcy było umożliwienie uzyskania od inwestora drogowego tzw. "bezpiecznej zaliczki" na poczet ustalonego odszkodowania, to nie można dalej idąco przyjąć, że w wyniku nowelizacji dopuszczona została możliwość uzyskania odszkodowania bez pozbawienia praw do nieruchomości. Innymi słowy wprowadzone przepisy zabezpieczają interesy właścicieli nieruchomości objętych decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności poprzez możliwość ubiegania się przez nich o wypłatę zaliczki na poczet ustalonego odszkodowania, nie zmieniają zaś zasady powstania obowiązku odszkodowawczego w następstwie dokonanego wywłaszczenia. Tym bardziej, że nie wynika to z literalnego brzmienia żadnego przepisu. Tym samym, mając na względzie obowiązek odpowiedniego stosowania przepisów u.g.n., zwłaszcza art. 132 ust. 1a u.g.n. w powiązaniu z ust. 1 tej ustawy, organ uznał, że na gruncie specustawy drogowej, dopiero łączne uzyskanie waloru ostateczności przez decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji i decyzję o ustaleniu odszkodowania, stwarza stan prawny, w którym świadczenie może zostać spełnione. Wypłata odszkodowania, mimo istnienia w obrocie prawnym ostatecznej decyzji o jego ustaleniu, nie może bowiem nastąpić przed datą przejęcia z mocy prawa własności nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa lub odpowiednich jednostek samorządu terytorialnego, które następuje z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanie się ostateczna. Minister podkreślił, że z analizy akt przedmiotowej sprawy wynika, że decyzja Wojewody [...] z [...] lutego 2019 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, w dacie wydania decyzji o ustaleniu odszkodowania z [...] czerwca 2019 r., nie uzyskała waloru ostateczności, a zatem prawidłowo organ I instancji w pkt 3 tej decyzji zobowiązał Zarząd Dróg Wojewódzkich w [...], działający w imieniu Zarządu Województwa [...] do wypłaty ustalonego odszkodowania jednorazowo, w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja z [...] lutego 2019 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, stanie się ostateczna. Powyższa decyzja uzyskała walor ostateczności [...] maja 2020 r. na mocy wydanej przez Ministra Rozwoju decyzji nr [...], który częściowo zreformował, a częściowo utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] lutego 2019 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Jak ustalono w toku prowadzonego postępowania przed organem I instancji, Zarząd Dróg Wojewódzkich w [...], działający w imieniu Zarządu Województwa [...] na wniosek J.J. i E.J. złożony [...] lipca 2019 r., wypłacił [...] sierpnia 2019 r. zaliczkę stanowiącą [...]% ustalonego decyzją Wojewody [...] z [...] czerwca 2019 r. odszkodowania. Czynności tej dokonano przed upływem 30- dniowego terminu wskazanego w art. 12 ust. 5a specustawy drogowej. Natomiast pozostała kwota stanowiąca [...]% ustalonego w ww. decyzji odszkodowania, została wypłacona [...] czerwca 2020 r., tj. w terminie 14 dni od dnia wydania decyzji przez Ministra Rozwoju z [...] maja 2020 r. Z uwagi na powyższe, brak jest zatem podstaw by uznać, że płatnik był w zwłoce w wypłacie odszkodowania, uzasadniającej naliczenie i wypłatę odsetek od odszkodowania. Minister zaznaczył, że w przypadku sprawy o odszkodowanie za wywłaszczoną nieruchomość, a zatem sprawy rozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnej, w tym przypadku na podstawie przepisów specustawy drogowej i u.g.n., o wymagalności odszkodowania w pełnej wysokości ustalonego w decyzji odszkodowawczej można mówić wówczas, gdy w obrocie prawnym funkcjonuje zarówno ostateczna decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej jak i ostateczna decyzja ustalającą wysokość odszkodowania oraz upłynął termin określony przez ustawodawcę na dokonanie zapłaty całości ustalonego odszkodowania. W przedmiotowej sprawie z uwagi na wypłaconą [...] sierpnia 2019 r. zaliczkę stanowiącą [...]% odszkodowania, ustalonego w decyzji Wojewody [...] z [...] czerwca 2019 r. oraz wypłaconą [...] czerwca 2020 r. pozostałą część kwoty stanowiącej [...]% ustalonego odszkodowania, brak było podstaw by uznać, że w niniejszej sprawie nastąpiła zwłoka lub opóźnienie w zapłacie ustalonego odszkodowania. J.J. i E.J. wnieśli skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając naruszenie prawa materialnego, tj. - art. 132 ust. 2 u.g.n. w zw. z art. 12 ust. 5 specustawy drogowej, z uwagi na jego pominięcie, co skutkowało odstąpieniem od wydania decyzji ustalającej wysokość odsetek za opóźnianie w zapłacie pełnej kwoty odszkodowania za wywłaszczenie; - art. 132 ust. 1a u.g.n. w zw. z art. 12 ust. 5 specustawy drogowej., z uwagi na jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że w sprawach, w których wydano odrębną decyzję o odszkodowaniu zapłata pełnej kwoty odszkodowania następuje w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o odszkodowaniu stanie się ostateczna pod warunkiem, że ostateczna stanie się również decyzja wywłaszczeniowa, podczas gdy prawidłowa wykładni powinna prowadzi do wniosku, że w sprawach, w których wydano odrębną decyzję o odszkodowaniu zapłata odszkodowania następuje jednorazowo i w pełnej wysokości, w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o odszkodowaniu stanie się ostateczna, bez względu na ostateczność decyzji wywłaszczeniowej. W uzasadnieniu skargi przytoczono argumenty na poparcie podnoszonych zarzutów i wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Minister Rozwoju, Pracy i Technologii w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sąd postanowieniem z 3 lutego 2022 r. sygn. akt I SA/Wa 450/21 zawiesił postępowanie sądowe z uwagi na śmierć skarżącego E.J. oraz z uwagi na fakt, że spadkobiercy zmarłego poprali złożoną przez niego skargę, Sąd postanowił podjąć postępowanie sądowe z ich udziałem. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na podstawie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar ustawy nie stanowią inaczej, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów postępowania dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie dopatrzył się takich naruszeń prawa w odniesieniu do zaskarżonej decyzji, wobec czego skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu. W dniu [...] lutego 2019 r. Wojewoda [...] wydał decyzję nr [...], mocą której nieruchomość ozn. jako działki nr [...] o pow. [...] ha i nr [...] o pow. [...] ha, położona w obrębie [...], jedn. ewid. [...] została przeznaczona na realizację inwestycji drogowej pn.: Budowa [...] w ramach nowego przebiegu [...], odcinek od skrzyżowania z [...] do km [...] wraz z rozbudową drogi krajowej nr [...] od km [...] do km [...]. Budowa skrzyżowania [...] z drogą powiatową nr [...] oraz budowa i przebudowa niezbędnej infrastruktury technicznej w miejscowościach [...] [...], w gminie [...], w powiecie [...], w województwie [...]. Decyzja ta uzyskała walor ostateczności w dniu [...] maja 2020 r. kiedy to Minister Rozwoju częściowo ją zreformował, a częściowo utrzymał ją w mocy. Sąd w pełni podziela ustalenia faktyczne oraz oceny prawne zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, nie zachodzi zatem potrzeba ich ponownego, pełnego przytaczania w tym miejscu uzasadnienia. Z punktu widzenia rozpoznania niniejszej sprawy istotnym jest, że podstawą do wszczęcia i prowadzenia postępowania odszkodowawczego za grunt przejęty pod drogę w oparciu o przepisy ustawy z 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1363 ze zm.) jest uzyskanie waloru ostateczności przez decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej oraz wzajemna relacja tych decyzji. Z analizy przepisów wskazanej ustawy wynika, że w pierwszej kolejności właściwy organ wydaje decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. W następstwie powyższego nieruchomości lub ich części, o których mowa w art. 11f ust. 1 pkt 6, stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa w odniesieniu do dróg krajowych albo własnością odpowiednich jednostek samorządu terytorialnego w odniesieniu do dróg wojewódzkich, powiatowych i gminnych - z dniem w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna (art. 12 ust. 4 pkt 1 i 2). Dopiero wówczas organ, który wydał decyzję o zezwoleniu na realizacje inwestycji drogowej, wydaje decyzję ustalająca wysokość odszkodowania za nieruchomości, o których mowa w ust. 4 (art. 12 ust. 4a ). Następstwo czasowe wynika z użycia w art. 12 ust. 4a czasu przeszłego ("wydał"). Jeszcze wyraźniej stanowi o tym przepis art. 12 ust. 4b, według którego, decyzję ustalającą wysokość odszkodowania wydaje się w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna. Tym samym uznać należy, że warunkiem ustalenia wysokości odszkodowania jest uprzednie uostatecznienie się decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Konsekwencją tego zezwolenia jest bowiem przejście własności danej nieruchomości na rzecz podmiotu publicznego, które jest warunkiem sine qua non powstania obowiązku odszkodowawczego. W przeciwnym razie brak byłoby podstaw do wypłaty rekompensaty na rzecz właściciela nieruchomości zajętej pod drogę. W tym sensie decyzja odszkodowawcza ma charakter następczy i wynika z decyzji uprzedniej , jest decyzją pochodną, gdyż organ czerpie wiedzę o stosunkach prawnych lub faktycznych z orzeczenia lub z decyzji innego organu i opierając się na nich orzeka o uprawnieniach stron. Taki właśnie związek zachodzi między decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej a decyzją o ustaleniu odszkodowania. Wydanie decyzji o ustaleniu odszkodowania nie jest możliwe bez wydania decyzji o zezwoleniu. Zgodnie z treścią art. 12 ust. 5 specustawy drogowej, do ustalenia wysokości i wypłacenia odszkodowania, o którym mowa w ust. 4a, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r. poz. 65 ze zm.), z zastrzeżeniem art. 18 specustawy drogowej. Art. 132 ust. 1 i ust. 1a u.g.n. stanowi, że zapłata odszkodowania następuje jednorazowo, w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu podlega wykonaniu, z zastrzeżeniem, że w sprawach, w których wydano odrębną decyzję o odszkodowaniu, zapłata odszkodowania następuje jednorazowo w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o odszkodowaniu stała się ostateczna. Zdaniem Sądu wzajemna relacja wskazanych rozwiązań ustawowych prowadzi do oceny, że obowiązek zapłaty odszkodowania powstaje po uostatecznieniu się zarówno decyzji, na mocy której doszło do przejęcia nieruchomości jak i decyzji o ustaleniu odszkodowania. Ma rację organ, że odmienna interpretacja oznaczałaby zaakceptowanie poglądu o dopuszczalności wypłaty odszkodowania przed powstaniem szkody w postaci przejęcia nieruchomości tj. zanim decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanie się ostateczna. Mając zatem na względzie obowiązek odpowiedniego stosowania przepisów u.g.n., zwłaszcza art. 132 ust. 1a u.g.n. w powiązaniu z ust. 1 u.g.n., należy dojść do przekonania, że na gruncie specustawy drogowej, dopiero łączne uzyskanie waloru ostateczności przez decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji i decyzję o ustaleniu odszkodowania, stwarza stan prawny, w którym świadczenie może zostać spełnione. Powyższe oznacza, że zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie gdyż brak jest podstaw do uznania, że kontrolowana decyzja zapadła z naruszeniem prawa. Jeśli decyzja Wojewody [...] z [...] lutego 2019 r., o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej w dacie wydania decyzji o ustaleniu odszkodowania z [...] czerwca 2019 r. nie była ostateczna to organ odszkodowawczy zasadnie zobowiązał Zarząd Dróg Wojewódzkich w [...], działający w imieniu Zarządu Województwa [...] do jego wypłaty w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja Wojewody o zezwoleniu stanie się ostateczna. Skoro zatem decyzja odszkodowawcza wydana przez Wojewodę [...][...] czerwca 2019 r. zobowiązywała do wypłaty na rzecz uprawnionych ustalonego odszkodowania w terminie 14 dni od kiedy decyzja Wojewody [...] z [...] lutego 2019 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji stanie się ostateczna a odszkodowanie wypłacono [...] czerwca 2020 r. zaś zaliczkę [...] sierpnia 2019 r. , to zgodzić się trzeba z organem, że wypłata nastąpiła w terminie wskazanym w decyzji ustalającej odszkodowanie i zobowiązującej do jego zapłaty. Powyższe zaś przesądza o braku podstaw do uwzględnienia wniosku Skarżących o zapłatę odsetek. W nawiązaniu do zarzutów skargi Sąd zauważa, że przytoczone w niej na str. 7 verte orzeczenia zapadły w odmiennych stanach faktycznych sprawy i nie mają w sprawie niniejszej zastosowania. Mając te okoliczności na uwadze Sąd, na podstawie art.151 p.p.s.a, orzekł jak na wstępie. Stosownie do treści art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, rozpoznanie niniejszej sprawy nastąpiło na posiedzeniu niejawnym.