I SA/Wa 458/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Banasiewicz Sędzia NSA Anna Lech asesor WSA Iwona Kosińska (spr.) Protokolant Piotr Kabała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2006r. sprawy ze skargi Prezydenta Miasta L. na postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2005 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponownie rozpatrzenie sprawy 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] stycznia 2005 r. nr [...] Minister Infrastruktury stwierdził, że wniosek pełnomocnika Prezydenta Miasta L. o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] czerwca 2002 r. nr [...], został wniesiony z uchybieniem ustawowego terminu. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia oraz akt sprawy wynika, że Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 1995 r. nr [...], stwierdził nabycie z dniem 5 grudnia 1990 r. przez Kombinat [...] "[...]" w L. prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w L. przy ulicy [...] oraz stwierdził o nieodpłatnym nabyciu przez ten podmiot własności budynków i urządzeń znajdujących się na tym gruncie. Następnie Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia [...] czerwca 2002 r. nr [...] stwierdził z urzędu, że przedmiotowa decyzja Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 1995 r. wydana została z naruszeniem prawa, lecz nie jest możliwe stwierdzenie nieważności tej decyzji, z uwagi na zaistnienie nieodwracalnych skutków prawnych. Decyzja Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z [...] czerwca 2002 r. została doręczona Prezydentowi Miasta L. w dniu 8 lipca 2002 r. W dniu 25 lipca 2002 r. pełnomocnik Prezydenta Miasta L. wystąpił do Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją z dnia [...] czerwca 2002 r. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2002 r. organ II instancji stwierdził, że wniosek pełnomocnika Prezydenta Miast L. o ponowne rozpatrzenie sprawy wniesiony został z uchybieniem ustawowego terminu. Na to postanowienie z dnia [...] sierpnia 2002 r. skargę do sądu administracyjnego wniósł pełnomocnik Prezydenta Miasta L. Strona skarżąca domagała się jego uchylenia jako naruszającego przepisy prawa procesowego, to jest art. 40 §2 kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 sierpnia 2004 r. sygn. akt I SA 2283/02, uznając złożoną skargę za uzasadnioną, uchylił zaskarżone postanowienie Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] sierpnia 2002 r. Minister Infrastruktury, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, postanowieniem z dnia [...] stycznia 2005 r. nr [...] powtórnie uznał, że wniosek pełnomocnika Prezydenta Miasta L. o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] czerwca 2002 r., został wniesiony z uchybieniem ustawowego terminu. W uzasadnieniu organ stwierdził, opierając się na stanowisku zawartym w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 sierpnia 2004 r., że decyzja Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z [...] czerwca 2002 r. została doręczona pełnomocnikowi Prezydentowi Miasta L. w dniu 10 lipca 2002 r. Fakt ten Minister ustalił na podstawie treści skargi z dnia 9 września 2002 r. złożonej do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Termin do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy upływał w tej sytuacji, zdaniem organu, w dniu 24 lipca 2002 r. Przedmiotowy wniosek datowany na dzień 18 lipca 2002 r. został jednak nadany na poczcie dopiero w dniu 25 lipca 2002 r., czyli z uchybieniem ustawowego terminu do jego złożenia. W tej sytuacji organ wydał postanowienie o wniesieniu przedmiotowego wniosku z uchybieniem terminu. To postanowienie Ministra Infrastruktury stało się podstawą wniesienia przez Prezydenta Miasta L. skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W jej uzasadnieniu skarżący podniósł, że przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ nie uwzględnił ustaleń jakich dokonał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w orzeczeniu z dnia 27 sierpnia 2004 r. sygn. akt I SA 2283/02. Pełnomocnik strony został bezspornie pominięty przez organ w przedstawionej sprawie. W tej sytuacji skarżący uznał, że organ naruszył przepisy prawa, tj. art. 40 §1 i 2, art. 127 §2, art. 133 oraz 134 Kodeksu postępowania administracyjnego i wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym orzeczeniu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie. Podkreślić należy, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Problematykę doręczeń regulują przepisy rozdziału 8 Kodeksu postępowania administracyjnego. Doręczenie pisma, w świetle przepisów kodeksu, wywołuje określone skutki prawne. Wspomniana czynność o charakterze materialnotechnicznym musi być zatem spełniona w sposób prawem wymagany. Stosownie do art. 39 kpa organ administracji państwowej doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. Stosownie do treści art. 129 §2 kpa ustawowy termin do wniesienia odwołania wynosi czternaście dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie wówczas czternastodniowy termin biegnie od dnia ogłoszenia decyzji stronie. Wskazany więc w ustawie termin do złożenia odwołania liczy się bądź od dnia ogłoszenia, bądź od dnia doręczenia decyzji stronie w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami prawa. Oznacza to, że obowiązkiem organu jest dokonać doręczenia decyzji zgodnie z zasadami określonymi w art. 39-49 k.p.a. Wskazany wyżej przepis prawa stanowi, że termin do wniesienia odwołania rozpoczyna swój bieg od dnia doręczenia decyzji stronie. W sytuacji więc, w której decyzja nie została doręczona bądź doręczenie zostało dokonane z obrazą przepisów kodeksu postępowania administracyjnego traktujących o doręczeniu, brak jest podstaw do ustalenia, iż rozpoczął bieg termin do złożenia odwołania (patrz wyrok NSA z 28 sierpnia 1996 r. SA/Ka 2966/95 niepublikowany). Z akt sprawy wynika, że w wyroku z dnia z dnia 27 sierpnia 2004 r. sygn. akt I SA 2283/02 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stanął na stanowisku, że Z. S. został umocowany do prowadzenia spraw o stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w L. i Wojewody [...] wydanych dla mienia, które z mocy prawa stało się własnością Gminy L. Ponadto Sąd uznał, że poza sporem pozostaje okoliczność, iż decyzja Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z [...] czerwca 2002 r. nr [...] nie została przesłana do pełnomocnika Prezydenta Miasta L. Wskazana wyżej decyzja została natomiast przesłana do Prezydenta Miasta L. i jak wynikało z materiału dokumentacyjnego zgromadzonego w aktach sprawy została doręczona temuż organowi w dniu 8 lipca 2002 r. Takie doręczenie pisma samej stronie, która ustanowiła pełnomocnika wywołuje tylko taki skutek, zdaniem Sądu, że strona ta zostaje poinformowana o treści doręczonego jej pisma. Natomiast skutki procesowe, związane także z biegiem terminu do wniesienia odwołania powstają dopiero z chwilą doręczenia pisma pełnomocnikowi strony. Takie doręczenie pełnomocnikowi strony w przedstawionej sprawie nie nastąpiło, przez co organ naruszył przepisy prawa to jest art. 40 §2 kpa. Zgodnie z treścią art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) prawomocne orzeczenie wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Skutkiem zasady mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia jest to, że przesądzenie we wcześniejszym wyroku kwestii o charakterze prejudycjalnym oznacza, że w postępowaniu późniejszym ta kwestia nie może być już w ogóle badana. Nawet gdyby przyjąć, że zgodnie z treścią skargi z dnia 9 września 2002 r. złożonej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, pełnomocnik skarżącego dowiedział się o treści decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] czerwca 2002 r. w dniu 10 lipca 2002 r., to i tak nie zmienia to faktu, że decyzja ta nie została doręczona pełnomocnikowi skarżącego. Fakt, że pełnomocnik strony dowiedział się o wydaniu decyzji, a nawet zapoznał się z treścią tej decyzji, nie jest bowiem jednoznaczny z prawidłowym doręczeniem pełnomocnikowi decyzji administracyjnej, z którego dla strony wynikają określone prawem skutki prawne. Oznacza to, że do dnia rozpatrzenia przez Sąd przedstawionej sprawy, prawidłowo ustanowionemu pełnomocnikowi strony organ nie doręczył decyzji dnia [...] czerwca 2002 r., przez co nadal narusza przepisy art. 40 §2 kpa i nie wykonuje działań wynikających z wiążącego go w sprawie stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przedstawionego w wyroku z dnia z dnia 27 sierpnia 2004 r. sygn. akt I SA 2283/02, przez co narusza przepisy art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.). Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) orzekł jak w sentencji.