I SA/Wa 458/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Kosińska Sędziowie WSA Elżbieta Sobielarska (spr.) WSA Przemysław Żmich Protokolant referent stażysta Agnieszka Stefańska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2019 r. sprawy ze skargi W. C. na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa własności nieruchomości oddala skargę. Minister Inwestycji i Rozwoju decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania W. C. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...], stwierdzającej nabycie przez Powiat [...], z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r., prawa własności nieruchomości położonej w obrębie ewidencyjnym [...], gm. [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, zajętej pod drogę powiatową nr [...], dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...] utrzymał powyższą decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ przedstawił następująco stan sprawy: Wojewoda [...], działając na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.), decyzją z dnia z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...], stwierdził nabycie przez Powiat [...], z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r., prawa własności nieruchomości położonej w obrębie ewidencyjnym [...], gm. [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, zajętej pod drogę powiatową nr [...], dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...]. Od decyzji tej odwołanie złożył W. C. Rozpatrując odwołanie organ podniósł, że zgodnie z art. 73 ust. 1 ww. ustawy z dnia 13 października 1998 r. nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Nabycie własności nieruchomości z mocy prawa na podstawie w/w art. 73 ust. 1 nastąpiło zatem jeżeli w dniu 31 grudnia 1998 r. spełnione zostały łącznie następujące przesłanki: nieruchomość nie była własnością Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nieruchomość była zajęta pod drogę publiczną, nieruchomość pozostawała we władaniu Skarbu Państwa, bądź jednostek samorządu terytorialnego. Przepis art. 73 ust. 1 ma charakter wywłaszczeniowy i dotyczy sytuacji, gdy w dniu 31 grudnia 1998 r. prawo własności było uregulowane na rzecz innych podmiotów prawnych niż Skarb Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, przy istnieniu publicznego władztwa nad nieruchomością. Stosując ten przepis organ bada wyłącznie spełnienie przesłanek w nim wymienionych na dzień 31 grudnia 1998 r. W dniu 31 grudnia 1998 r. właścicielem nieruchomości oznaczonej obecnie jako działka numer [...], powstałej z podziału działki numer [...], był i w dalszym ciągu pozostaje W. C., na podstawie umowy darowizny z dnia [...] kwietnia 1996 r. Rep. A nr [...], co potwierdza zapis ujawniony w księdze wieczystej nr [...]. Zatem w dniu 31 grudnia 1998 r. przedmiotowa nieruchomość nie stanowiła własności ani Skarbu Państwa ani jednostki samorządu terytorialnego. Drugą przesłanką z art. 73 ust. 1 ww. ustawy z dnia 13 października 1998 r. jest zajętość nieruchomości pod drogę publiczną w dniu 31 grudnia 1998 r. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2222), w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 1998 r., drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie tej ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych. Ponadto, art. 4 ust. 1 pkt 1 w/w ustawy (również w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 1998 r.) wskazuje, iż pojęcie drogi utożsamiane z pojęciem pasa drogowego, to także "wydzielony pas terenu przeznaczony do ruchu lub postoju pojazdów oraz do ruchu pieszych, wraz z leżącymi w jego ciągu obiektami inżynierskimi, placami, zatokami postojowymi oraz znajdującymi się w wydzielonym pasie terenu chodnikami, ścieżkami rowerowymi, drogami zbiorczymi, drzewami i krzewami oraz urządzeniami technicznymi związanymi z prowadzeniem i zabezpieczeniem ruchu". Zatem o przestrzennych granicach zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną rozstrzyga stan jej urządzenia lub sposób korzystania w dniu 31 grudnia 1998 r. W przypadku dróg publicznych od dawna istniejących, granice zajęcia pod drogę odpowiadają granicom jej urządzenia w ramach normatywnie zdefiniowanego pasa drogowego, a więc jezdnie wraz z poboczami, zatokami, ciągami dla pieszych, rowami odwadniającymi i pasem izolacyjnym. W skład pasa drogowego wchodzi również teren techniczny o szerokości 0,75 m od zewnętrznej krawędzi wykopu, nasypu lub rowu. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że zawarte w art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. sformułowanie - nieruchomości zajęte pod drogi publiczne - oznacza nieruchomości, na których urządzono drogę, którą następnie zaliczono do odpowiedniej kategorii dróg publicznych, przy czym fakt ten musiał mieć miejsce przed 1 stycznia 1999 r. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Komunikacji z dnia 14 lipca 1986 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg wojewódzkich w województwach: białostockim, bielskim, ciechanowskim, częstochowskim, katowickim, kieleckim, krośnieńskim, łomżyńskim, nowosądeckim, ostrołęckim, pilskim, piotrkowskim, poznańskim, przemyskim, siedleckim, sieradzkim, suwalskim, rzeszowskim, tarnowskim i zielonogórskim (Dz. U. z 1986 r. Nr 30 poz. 151 z późn. zm.) droga nr [...] o relacji: droga nr [...] - droga nr [...] została zaliczona do kategorii dróg wojewódzkich. Z dniem 1 stycznia 1999 r. ww. droga stała się drogą powiatową, zgodnie z art. 103 ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Z kolei uchwałą Zarządu Województwa [...] z dnia [...] marca 2003 r. Nr [...] w sprawie nadania numerów dla dróg powiatowych na terenie województwa [...], nadano ww. drodze powiatowej nr [...]. Oceniając zgromadzony przez organ wojewódzki materiał dowodowy w zakresie przesłanki zajęcia przedmiotowej działki w dniu 31 grudnia 1998 r. pod drogę publiczną organ wskazał, że w aktach sprawy znajduje się obszerna dokumentacja geodezyjna, a w szczególności mapa z projektem podziału nieruchomości przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu [...] sierpnia 2016 r. pod nr [...] oraz mapa do celów prawnych, sporządzona przez geodetę uprawnionego M. P., przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego Starosty [...] w dniu [...] października 2018 r. pod nr [...], z których wynika, że działka nr [...] o pow. [...] ha, była zajęta w dniu 31 grudnia 1998 r. pod drogę publiczną nr [...] (obecnie nr [...]). Mapa do celów prawnych sporządzona przez uprawnionego geodetę w oparciu o dokumentację geodezyjną przyjęta do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 k.p.a., a zatem stanowi dowód tego, co zostało w niej stwierdzone przez uprawnionego geodetę (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16.05.2013 r., sygn. akt I OSK 2/12). Powyższą dokumentację geodeta uprawniony obowiązany jest sporządzić z należytą starannością, zgodnie z zasadami współczesnej wiedzy technicznej i obowiązującymi przepisami prawa, co wynika bezpośrednio z art. 42 ust. 3 ustawy z dnia 17.05.1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r., Nr 193, poz. 1287 ze zm.), pod rygorem odpowiedzialności wskazanej w art. 46 ww. ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Wszystkie ww. dokumenty jednoznacznie zdaniem organu świadczą o zajęciu nieruchomości pod drogę publiczną w dniu 31 grudnia 1998 r. Ostatnią przesłanką do stwierdzenia nabycia własności nieruchomość na podstawie art. 73 w/w ustawy jest to, aby pozostawała ona we władaniu Skarbu Państwa, bądź jednostki samorządu terytorialnego. Władanie nieruchomością to dokonywanie przez Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego poprzez swoje jednostki organizacyjne (stationes fisci) względem nieruchomości określonego rodzaju czynności faktycznych z zakresu prawa publicznego. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, iż dla udowodnienia przesłanki władania należy wykazać wykonywanie prac związanych m.in. z utrzymaniem drogi, jej konserwacją, modernizacją, odśnieżaniem (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2008 r., sygn. akt I OSK 1471/2007, opubl.: LexPolonica 1972653 oraz wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1955/2012, I SA/Wa 1960/2012, I SA/Wa 1961/2012, I SA/Wa 812/2012, I SA/Wa 894/2012, I SA/Wa 953/2012,1 SA/Wa 2308/2011,1 SA/Wa 381/2012, I SA/Wa 2473/2011, I SA/Wa 1740/2011, I SA/Wa 1454/2011,1 SA/Wa 105/2011, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). W myśl art. 20 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013r. poz. 260) do zarządcy drogi należy w szczególności utrzymanie nawierzchni drogi, chodników, drogowych obiektów inżynierskich, urządzeń zabezpieczających ruch i innych urządzeń związanych z drogą. Czynności te świadczą o wykonywaniu władztwa publicznoprawnego. Zgodnie z orzecznictwem sądowo-administracyjnym dla wykazania władztwa publicznoprawnego nie jest konieczne wymienienie w dokumentach mających je potwierdzać numerów ewidencyjnych poszczególnych działek wchodzących w skład danej ulicy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25.04.2012 r., sygn. akt I SA/Wa 381/12, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10.12.2012 r., sygn. akt I SA/Wa 1961/12, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19.06.2012 r., sygn. akt I SA/Wa 601/12). Do środków dowodowych stanowiących podstawę do wykazania spełnienia bądź nie przesłanki władztwa publicznego, zaliczyć można w szczególności: umowy obejmujące okres 31 grudnia 1998 r. dotyczące urządzenia, utrzymania lub modernizacji konkretnej drogi; dokumenty finansowe związane z wykonaniem ww. prac zlecanych przez zarządcę drogi (np. rachunki i faktury); umowy ubezpieczenia dróg publicznych zawarte przed dniem 31 grudnia 1998 r.; dokumentacja powykonawcza; metryki drogi wskazujące na prowadzenie robót w okresie obejmującym 31 grudnia 1998 r.; umowy ubezpieczenia dróg publicznych obejmujące okres 31 grudnia 1998 r.; dowód z oświadczeń osób, którymi mogą być pracownicy firm świadczących usługi w zakresie modernizacji, utrzymania i ochrony dróg, z których wynikać będzie zakres prowadzonych na nieruchomości prac na dzień 31 grudnia 1998 r.; dowód z oświadczeń właścicieli nieruchomości zajętej pod drogę oraz właścicieli nieruchomości sąsiednich. W aktach sprawy znajduje się postanowienie Dyrekcji Okręgowej Dróg Publicznych w [...] Zarząd Dróg w [...] z [...] września 1998 r. w sprawie pozytywnego uzgodnienia lokalizacji linii wodociągowej w pasie drogowym drogi nr [...], decyzja nr [...] z [...] października 1998 r. zezwalająca na zajęcie pasa drogowego w celu wykonania robót w pasie drogi nr [...], oświadczenie pracowników Dyrekcji Okręgowej Dróg Publicznych w [...], Zarząd Dróg w [...], a poprzednio Rejonie Dróg Publicznych w [...]: G. P., J. G. oraz K. S., z których wynika, że na drodze nr [...], w okresie przed 31 grudnia 1998 r., prowadzone były roboty modernizacyjne i utrzymaniowe, polegające na wykonywaniu i utrzymaniu oznakowania pionowego, profilowania nawierzchni i utrzymania urządzeń odwadniających, wniosek o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogi nr [...] w celu wykonania linii wodociągowej zgodnie z postanowieniem Dyrekcji Okręgowej Dróg Publicznych w [...] Zarząd Dróg w [...] z [...] września 1998 r. Z powyższych dowodów jednoznacznie zdaniem organu wynika, że działka nr [...], jako zajęta pod drogę publiczną, była we władaniu publicznym. W ocenie organu odwoławczego ustalenia dokonane w trakcie postępowania pierwszoinstancyjnego w zakresie występowania w przedmiotowej sprawie wszystkich trzech wymaganych przesłanek z art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, w świetle zgromadzonej w sprawie dokumentacji, są prawidłowe. Materiał dowodowy został obszernie zebrany oraz wszechstronnie oceniony, jest spójny i opiera się na wiarygodnych dokumentach. Na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] stycznia 2019 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył W.C. zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: art. 73 ust. 1, 3 oraz 3a Ustawy z dnia 13.10.1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 z póżń. zm.) poprzez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji wadliwe ustalenie normy prawnej mającej zastosowanie w sprawie, przejawiającej się uznaniem przez Organ, że w niniejszej sprawie zostały spełnione wszystkie przesłanki pozytywne warunkujące przeniesienie prawa własności do nieruchomości z mocy prawa, w sytuacji gdy Organ nie udowodnił, że na dzień 31.12.1998 r. przedmiotowa nieruchomość znajdowała się we władaniu Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, która to została zajęta pod drogi publiczne, art. 73 ust. 1, 3 oraz 3a Ustawy z dnia 13.10.1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 z póżń. zm.) poprzez ich błędną wykładnię polegającą na błędnym zinterpretowaniu sposobu spełnienia pozytywnych przesłanek warunkujących przeniesienie prawa własności do nieruchomości z mocy prawa, a wyrażająca się w błędnym uznaniu, iż wystarczającą przesłanką jest zaplanowanie przebiegu drogi na zajętej nieruchomości, nie zaś faktyczne i uprzednie istnienie drogi publicznej, naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia, a mianowicie art. 6 KPA oraz art. 8 § 1 KPA polegające na prowadzeniu niniejszego postępowania w sposób nie budzący zaufania do władzy publicznej, a w szczególności poprzez: 1) nie dokonanie kontroli zawartych w aktach sprawy dokumentów i nie dokonanie weryfikacji powierzchni nieruchomości faktycznie zajętej przez Powiat [...] na dzień [...].12.1998 r., [...].01.1999 r. oraz w roku 2016, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia, iż w roku 1999, z mocy prawa, została zajęta nieruchomość o powierzchni [...] ha, w sytuacji gdy dokumenty zgromadzone w aktach sprawy nie udowadniają, że: - na dzień 31.12.1998 r. grunt oznaczony granicą kolorem zielonym, żółtym i czerwonym faktycznie pozostawał we władaniu Powiatu [...], - na dzień 31.12.1998 r. grunt oznaczony granicą kolorem żółtym i czerwonym został faktycznie zajęty z przeznaczeniem na funkcjonującą na tym gruncie drogę publiczną, 2) nie dokonanie kontroli zawartych w aktach sprawy dokumentów i nie dokonanie weryfikacji powierzchni nieruchomości faktycznie zajętej przez Powiat [...] na dzień 31.12.1998 r. co w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia, iż w roku 1999, z mocy prawa, została zajęta nieruchomość o powierzchni [...] ha, w sytuacji gdy zgromadzone w aktach sprawy mapy wskazują w jaki sposób przez okres niemalże 20 lat kształtował się plan hipotetycznego przeprowadzenia drogi i podziału nieruchomości [...], która w takim, jak zaplanowanym kształcie, nie funkcjonowała faktycznie na dzień 31.12.1999 r. 3) nie dokonanie wszechstronnego rozpoznania sprawy co do istoty sprawy na podstawie obowiązującego prawa, z pominięciem norm prawnych mających zastosowanie konkretnie w niniejszym stanie faktycznym, w konsekwencji czego stan faktyczny nie został prawidłowo ustalony. Naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia, a mianowicie art. 7 KPA i art. 77 KPA polegające na pominięciu słusznego interesu Skarżącego, co skutkowało wydaniem decyzji naruszającej ww. prawa, w sytuacji gdy ww. prawo Skarżącego wymagało podjęcia przez Organ czynności mających na celu sprawdzenie: czy na dzień 31.12.1998 r. Powiat [...] faktycznie władał zajętą nieruchomością oraz czy w tej dacie na całej zajętej nieruchomości faktycznie funkcjonowała droga publiczna, czy osoby wskazane w Oświadczeniu stanowiący załącznik nr 8 do pisma Zarządu Powiatu w [...] z dnia [...].08.2018 r. faktycznie się pod nim podpisały; Organ nie zweryfikował autentyczności tego dokumentu, w szczególności że nie posiada on ani daty, ani miejsca jego sporządzenia, zaś naniesione na nim podpisy są nieczytelne co uniemożliwia jego weryfikację, na jakim odcinku drogi nr [...] oraz na jakim odcinku nieruchomości, zajętej przez Powiat [...], na dzień 31.12.1998 r. były przeprowadzane czynności opisane w Oświadczeniu stanowiącym załącznik nr 8 do pisma Zarządu Powiatu w [...] z dnia [...].08.2018 r., w sytuacji gdy plan przebiegu drogi od marca 1998 r. był inny aniżeli w grudniu 1998 r. oraz w 2016 r. rodzaju podejmowanych przez Powiat [...] czynności udowadniających faktyczne władztwo nad tym gruntem, w sytuacji gdy Skarżący ponosił koszt podatku od całej nieruchomości, również tej rzekomo pozostającej we władaniu Powiatu [...]. Naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia, a mianowicie art. 7 KPA oraz art. 8 § 1 KPA polegające na prowadzeniu niniejszego postępowania przez okres 20 lat w sposób nie budzący zaufania do władzy publicznej, a w szczególności poprzez zaniechanie przeprowadzenia kontroli zawartych w aktach sprawy dokumentów z 20 lat prowadzonego postępowania, doprowadzając w ten sposób do wydania decyzji niezgodnej z rzeczywistym stanem faktycznym, stosując niewłaściwe normy prawne, w konsekwencji czego została również naruszona zasada wyrażona w art. 11 KPA. Naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia a mianowicie art. 107 § 1 i § 3 KPA polegające na pominięciu w uzasadnieniu decyzji oceny okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy oraz na zaniechaniu obowiązku Organu administracji publicznej wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej decyzji w sposób zgodny z zasadą wyrażoną w art. 9 KPA oraz art. 11 KPA, przez co w konsekwencji naruszono zasady wynikające z ww. przepisów. Naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia, a mianowicie art. 11 KPA i art. 75 KPA polegające na niewyjaśnieniu Skarżącemu w sposób przekonywujący zasadności przesłanek, którymi Organ kierował się przy załatwieniu niniejszej sprawy, w sposób dostatecznie zrozumiały, a przede wszystkim: 1) na niewyjaśnieniu w sposób dostatecznie zrozumiały zasadności wydania decyzji, w szczególności na nie wyjaśnieniu dlaczego Organ pominął fakt dwukrotnego określenia w 1999 r. powierzchni ok. [...] ha a następnie w roku 2016 r. powierzchni ok. [...] ha pod drogę publiczną oraz podlegającą wydzieleniu jako odrębna nieruchomość oznaczona numerem [...] i [...], twierdząc obecnie, że czynności te zostały faktycznie wykonane w 1999 r. co nie polega na prawdzie, na niewyjaśnieniu w sposób dostatecznie zrozumiały na podstawie jakich dokumentów Organ uznał że 2) w 1999 r. faktycznie została zajęta przez Organ powierzchnia [...] ha nieruchomości Skarżącego, w sytuacji gdy żaden dokument tego faktu nie potwierdza, jak również faktu faktycznego funkcjonowania drogi publicznej na obszarze nieruchomości wyznaczonym kolorem zielonym, a następnie żółtym i czerwonym, 3) na niewyjaśnieniu przyczyn, z powodu których Organ zaniechał dokonania kontroli zawartych w aktach sprawy dokumentów, a w konsekwencji pominięciu słusznego interesu Skarżącego. Naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia, a mianowicie art. 12 KPA polegające na pominięciu zasady szybkości, prostoty postępowania i jego wnikliwości, a w konsekwencji wydanie po 20 latach prowadzonego postępowania zaskarżonej decyzji z naruszeniem obowiązujących przepisów prawa. Naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia, a mianowicie art. 80 KPA polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego, błędnej i wybiórczej jego ocenie, oparciu się na nielogicznych wnioskach skutkujące postawieniem przez Organ błędnej hipotezy, że nieruchomość [...] o powierzchni [...] ha stała się własnością Powiatu [...] z dniem [...].01.1999 r., wnosząc o jej uchylenie oraz o uchylenie decyzji organ pierwszej instancji. W obszernym uzasadnieniu skarżący odniósł się do przedstawionych wyżej zarzutów. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i uniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W rozpatrywanej sprawie nie jest sporne, że w dniu 31 grudnia 1998 r. właścicielem nieruchomości położonej w obrębie ewidencyjnym [...], gmina [...] oznaczonej jako działka nr [...] o powierzchni [...] ha był (i nadal pozostaje) W. C. Zatem w tej dacie powyższa nieruchomość nie stanowiła własności, ani Skarbu Państwa, ani jednostki samorządu terytorialnego. Nie budzi także wątpliwości to, że droga nr [...] (nr [...]) relacji [...] miała status najpierw drogi wojewódzkiej, a z dniem [...] stycznia 1989 r. stała się drogą powiatową. Natomiast Uchwałą Zarządu Województwa [...] z dnia [...] marca 2003 r. nr [...] w sprawie nadania numerów dla dróg powiatowych na terenie województwa [...] otrzymała nr [...]. W niniejszej sprawie spór pomiędzy organami, a W. C. dotyczy tego czy część dawnej nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], z której wydzielono działkę nr [...] o powierzchni [...] ha była 31 grudnia 1998 r. faktycznie zajęta pod drogę powiatową [...], a jeśli tak to czy w tej dacie powiat [...] poprzez organ administracji drogowej zarządzającej drogą władał również działką nr [...] wchodzącą w jej skład. Sąd zauważa, że w aktach administracyjnych znajduje się mapa, na której geodeta uprawniony M. P. (nr uprawnienia [...]) wskazał granice pasa drogowego drogi publicznej nr [...] obecnie nr [...] według stanu na dzień 31 grudnia 1998 r. Z adnotacji znajdującej się na tej mapie wynika, że sporządzona została dla celów prawnych i zawiera operat techniczny wpisany do ewidencji zasobu geodezyjnego i kartograficznego Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej pod nr [...] w dniu [...] października 2018 r. Należy zgodzić się z organem, że mapa dla celów prawnych sporządzona przez uprawnionego geodetę w oparciu o powyższe dokumenty stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 KPA, który geodeta obowiązany jest sporządzić pod rygorem odpowiedzialności wynikającej z art. 46 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.) Odnosząc się natomiast do drugiego zagadnienia spornego tj. kwestii władania w dniu 31 grudnia 1998 r. przez podmiot publicznoprawny działką nr [...] to sąd zwraca uwagę, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że skoro ustawa z dnia 13 października 1998 r. nie zawiera normatywnie zdefiniowanego pojęcia "władania nieruchomością", to podstawowe znaczenie w świetle powołanego przepisu ma to, czy działający poprzez swoje jednostki organizacyjne Skarb Państwa lub gmina wykonywały faktyczne czynności w odniesieniu do nieruchomości zajętej pod drogę publiczną, wykazując przy tym i dokumentując wykonywanie prac związanych m.in. z utrzymaniem drogi, jej konserwacją, modernizacją, odśnieżaniem (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2008 r., sygn. akt I OSK 1471/07). Ze złożonych do akt sprawy dokumentów tj. postanowienia Dyrekcji Okręgowej Dróg Publicznych w [...] Zarząd Dróg w [...] z [...] września 1998 r. w sprawie uwzględnienia lokalizacji linii wodociągowej w pasie drogowym drogi nr [...], decyzji zezwalającej na zajęcie pasa drogowego w celu wykonania powyższych robót z dnia [...] października 1998 r., oświadczeń pracowników Dyrekcji Okręgowej Dróg Publicznych w [...] Zarządu Dróg w [...], a poprzednio Rejonu Dróg Publicznych w [...] G. P., J.G. oraz K. S. wynika, że na drodze nr [...] przed 31 grudnia 1998 r. przeprowadzane były roboty modernizacyjne i utrzymaniowe (oznaczenie powierzchni, oznakowanie pionowe, utrzymanie urządzeń odwadniających). Powyższe oznacza, że nad drogą tą sprawowane było władztwo publiczne. W ocenie sądu dla wykazania władztwa publicznego nie jest konieczne wymienienie nr ewidencyjnych poszczególnych działek wchodzących w skład drogi na której wykonywane były w/w prace. Skoro zatem czynności te prowadzone były na drodze w skład której wchodziła sporna działka co jednoznacznie wynika z mapy dla celów prawnych, to trudno uznać że prace te nie były wykonywane na działce nr [...]. Oczywistym bowiem jest, że prace takie wykonuje się na całym przebiegu drogi, a nie na poszczególnych jej częściach. Jednocześnie Sąd zwraca uwagę, że zarówno organ jak i Sąd administracyjny nie są uprawnieni do weryfikacji autentyczności podpisów na dokumencie czy też samego dokumentu. Skarżący nie przedstawił także żadnych dokumentów wydanych przez uprawnione do tej oceny organy (tj. prokuratury lub sądu powszechnego), które stanowiłyby podstawę do ich nieuwzględnienia w rozpatrywanej sprawie. W świetle powyższego stwierdzić należy, że organy obu instancji orzekające w sprawie dokonały prawidłowej oceny przesłanek wynikających z art. 73 ust.1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. w odniesieniu do wskazanej wyżej działki nr [...]. Wydane w sprawie rozstrzygnięcia są zgodne z prawem. Dlatego też zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organy prawa materialnego Sąd uznał za niezasadny. Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd nie dopatrzył się także naruszenia powołanych w skardze przepisów kpa, co uzasadniałoby uchylenie wydanych w sprawie rozstrzygnięć. Zdaniem Sądu organy administracji publicznej rozpoznające sprawę nie naruszyły art. 7 kpa. art. 77 § 1 kpa. ani też art, 107 kpa. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej postępowanie przeprowadzone zostało zgodnie z zasadami określonymi w KPA. Organy rozpoznające sprawę prawidłowo ustaliły strony postępowania, w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy wymagany dla jej rozstrzygnięcia, oraz w należyty sposób uzasadniły zajęte stanowisko. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.