I SA/Wa 46/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Kosińska Sędziowie: WSA Joanna Skiba (spr.) WSA Przemysław Żmich po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia odwołania oddala skargę. Postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego we [...] z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosku [...] z dnia [...] października 2017 r. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] września 2017 r.- odmówiono przywrócenia terminu do złożenia odwołania. W motywach uzasadnienia orzeczenia podano, że decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] września 2017 r. odmówiono M.S. pomocy finansowej w czerwcu 2017 r. Decyzja ta została doręczona osobiście skarżącemu 25 września 2017 r. W dniu 12 października 2017 r. wniósł on odwołanie od tej decyzji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Wskazał przy tym, że nie dochował ustawowego terminu ze względu na nieustające kradzieże dokumentów z mieszkania, z powodu których zmuszony jest je przechowywać poza mieszkaniem u osób trzecich. Wskutek czego były dla niego czasowo niedostępne. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne wskazało, że warunkiem dopuszczalności przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej, stosownie do art. 58 § 1 k.p.a., jest uprawdopodobnienie przez stronę, że mimo całej staranności nie mogła dokonać czynności w terminie. To znaczy, że zachodziły przesłanki od niej niezależne oraz istniejące przez cały czas biegu terminu przewidzianego dla dokonania czynności procesowej. Do okoliczności uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez stronę zalicza się np. przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar. Przywrócenie terminu ma bowiem charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Może więc mieć miejsce jedynie wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Organ uznał, że z pewnością taka sytuacją nie jest przechowywanie dokumentów u osób trzecich. Tym samym skarżący w toku postepowania o przywrócenie terminu nie uprawdopodobnił, żeby dołożył należytej staranności, aby przeszkodę w dochowaniu terminu usunąć. Skargę na powyższe postanowienie złożył M.S. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoją wcześniejszą argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na niezasadność skargi. Przedmiotem kontroli Sądu było zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...], odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] września 2017 r., odmawiającej M.S. pomocy finansowej w czerwcu 2017 r., Przepis art. 58 § 1 i 2 k.p.a. stanowi, że w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni on, że uchybienie nastąpiło bez jego winy; prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu jednocześnie dopełniając czynności, dla której określony był termin.Z powyższego wynika, że przesłankami uzasadniającymi przywrócenie terminu są: 1) wniesienie pisma z wnioskiem przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, 2) uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, 3) dokonanie - równocześnie ze złożeniem wniosku - czynności, do dokonania której terminowi uchybiono. Przesłanki te muszą wystąpić łącznie. W ocenie Sądu prawidłowo uznał organ odwoławczy, że skarżący nie uprawdopodobnił, jak wymaga tego cytowany art. 58 § 1 k.p.a., okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. W decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] września 2017 r., zawarte zostało prawidłowe pouczenie, że przysługuje od niej odwołanie, które należy wnieść w terminie 7 dni od dnia doręczenia decyzji. Decyzja z dnia [...] września 2017 r., czego skarżący nie kwestionuje, została mu doręczona w dniu 25 września 2017 r. Termin do wniesienia odwołania upłynął zatem 9 października 2017 r. Mimo to, odwołanie od tej decyzji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu skarżący wniósł 12 października 2017 r., uzasadniając ten wniosek nieustającymi kradzieżami dokumentów z mieszkania, z powodu których zmuszony jest je przechowywać poza mieszkaniem, u osób trzecich. W ocenie Sądu, wskazane przez skarżącego powody uchybienia terminu nie uprawdopodabniają braku winy skarżącego. Warto podnieść, że o braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody niedającej się przezwyciężyć. Przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się chociażby lekkiego niedbalstwa, przy przyjęciu obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od osoby należycie dbającej o swoje interesy (por. np. R. Stankiewicz, (w:) Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, pod red. A. Wiktorowskiej i M. Wierzbowskiego, Legalis 2016, 17 wyd., teza 10 komentarza do art. 58 i cyt. tam orzecznictwo). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, sąd podziela stanowisko organu, że okoliczności powoływane przez skarżącego w celu uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu, nie stanowią wystarczającej podstawy do jego przywrócenia. Kolegium zasadnie uznało, że przechowywanie dokumentów u osób trzecich nie stanowi przesłanki uchybienia terminu bez winy. Powyższe nie zwalnia skarżącego z odpowiedzialności za wszelkie nieprawidłowości w tym zakresie. Są to kwestie organizacyjne, które przy dołożeniu należytej staranności można było rozwiązać. W związku z powyższym, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) orzeczono jak w sentencji wyroku.