I SA/Wa 462/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Skiba Sędziowie: WSA Jolanta Dargas (spr.) WSA Przemysław Żmich Protokolant sekretarz sądowy Agnieszka Żurawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi J. W. na uchwałę Zarządu [..] z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie zawarcia umowy najmu lokalu oddala skargę. Zarząd [...] uchwałą z dnia [..] października 2010 r. nr [...] w sprawie rozpatrzenia wniosków o zawarcie umowy najmu lokalu mieszkalnego postanowił zakwalifikować i umieścić na liście oczekujących na najem lokalu wnioskodawców wymienionych w załączniku nr 1 do uchwały oraz zatwierdził listę osób zakwalifikowanych do zawarcia umowy najmu lokalu uzupełnioną o osoby, o których mowa w pkt 1, wymienione w załączniku nr 2 do uchwały. Ponadto wskazaną uchwałą zarząd odmówił zakwalifikowania wniosków o zawarcie umowy najmu lokalu wnioskodawcom wymienionym w załączniku nr 3 do tej uchwały tj. J. W. Z opisu sprawy zawartej w/w załączniku nr 3 wynika, że najemcą lokalu nr [...] przy ul. [...] w W., zgodnie z decyzją z dnia [...] maja 1991 r. nr [...] o przydziale mieszkania funkcyjnego na okres oczekiwania na lokal spółdzielczy była D. R., do zamieszkiwania z którą uprawniony był mąż J. R. Państwo R. w dniu [...] listopada 1990 r. zawarli związek małżeński. Natomiast przedmiotowy lokal nr [...] do 1994 r. pozostawał w dyspozycji [...], która pismem z dnia [...] kwietnia 1994 r. przekazała go do zasobów W. z prośbą o wydanie imiennej decyzji przydziału lokalu zamiennego D. R. W w/w piśmie zawarta była informacja, że D. R, jako wówczas osoba [...] wyraziła wolę uzyskania tytułu prawnego do lokalu kwaterunkowego. Opisany lokal nr [...] został przydzielony D. i J. R. na mocy decyzji [...] z dnia [...] lipca 1994 r. nr [...]. Do wspólnego zamieszkiwania z najemcami był uprawniony ojciec D. R. – J. W. Przy czym w dniu [...] kwietnia 1994 r. aktem notarialnym została ustanowiona rozdzielność majątkowa miedzy D. R. a J. R., który w związku z procedurą wykupu lokalu złożył pisemne oświadczenie, że za zgodą swojej małżonki nabędzie wskazany lokal nr [...] do swojego majątku odrębnego. W trakcie postępowania o wykup ustalono, że w/w od [...] czerwca 2001 r. był zameldowany przy ul. [...] w J. gm. O., a w przedmiotowym lokalu został zameldowany na pobyt stały dopiero w [...] sierpnia 2007 r. J. R. niezamieszkiwanie w opisanym lokalu nr [...] tłumaczył problemami finansowymi oraz postępowaniami egzekucyjnymi prowadzonymi przeciwko jego osobie przez komorników. Przeprowadzony przez ADM wywiad potwierdził zamieszkiwanie w przedmiotowym lokalu tylko jednej osoby – J. W. Tak więc w dniu [...] lutego 2008 r., na podstawie art. 11 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu Cywilnego, z powodu niezamieszkiwania w lokalu przez czas dłuższy niż 12 miesięcy D. i J. R. został wypowiedziany najem w/w lokalu. Jednocześnie na mocy wyroku Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. sygn. akt [...], ustalone zostało, że pomiędzy powodem J. R. a pozwanym W. istnieje stosunek najmu lokalu mieszkalnego nr [...] przy [...] w W. Jednak na skutek apelacji miasta Sąd Okręgowy w W. wyrokiem z dnia [...] marca 2010 r. sygn. akt [...] zmienił w/w wyrok Sądu Rejonowego w ten sposób, iż powództwo oddalił. Sąd Okręgowy ustalił, że powód J. R. w okresie 12 miesięcy poprzedzających dzień wypowiedzenia umowy najmu nie zamieszkiwał we wskazanym lokalu. Wobec czego w dniu [...] maja 2010 r. miasto W. wniosło do sądu pozew o nakazanie J. R. i J. W. opuszczenie i opróżnienie lokalu. Aktualnie z wnioskiem z dnia [...] maja 2010 r. o uregulowanie uprawnień do lokalu zajmowanego bez tytułu prawnego wystąpił J. W., który jest zameldowany i zgłoszony do opłat w w/w lokalu. Do wniosku zostały załączone oświadczenia D. i J. R. w kwestii opuszczenia tego lokalu. Przy czym pomimo złożonych oświadczeń w/w nadal pozostają wspólnie z dziećmi zameldowani w przedmiotowym lokalu. Wobec powyższego organ wskazał, iż zgodnie z przepisami prawa miejscowego uchwały Rady W. z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu W. § 31 z osobami które pozostały w lokalu po opuszczeniu lokalu przez najemcę, może być zawarta umowa najmu, jeżeli spełnione są łącznie następujące warunki tj: osoby te zamieszkiwały z najemcą za zgodą właściciela i prowadziły z nim wspólne gospodarstwo domowe przez okres co najmniej ostatnich 7 lat, zajmowana powierzchnia mieszkalna lokalu nie przekracza w przypadku gospodarstwa jednoosobowego 30 m2, a osoby te nie zalegają z opłatami za korzystanie z lokalu oraz osiągają dochód nie przekraczający 160 % minimum dochodowego tj. w przypadku gospodarstw jednoosobowych 2486,14 zł. Ustalono, że J. R. od 2001 r. do 2007 r. był zameldowany na [...] w W. dopiero od [...] sierpnia 2007 r., a wywiad ADM nie potwierdził stałego zamieszkania w w/w lokalu ani D. R. ani J. R., którym za niezamieszkiwanie w przedmiotowym lokalu wypowiedziano [...] lutego 2008 r. umowę najmu. Wobec powyższego J. W. nie mógł wspólnie zamieszkiwać z najemcami i prowadzić z nimi wspólnego gospodarstwa domowego przez okres co najmniej 7 lat. Zatem jego wniosek z dnia z wnioskiem z dnia [...] maja 2010 r. o uregulowanie uprawnień do lokalu zajmowanego bez tytułu prawnego nie może być zakwalifikowany. Uchwałę Zarządu [...] z dnia [...] października 2010 r. nr [...] zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. W., wnosząc o stwierdzenie jej nieważności. Kwestowanej uchwale zarzucił naruszenie normy § 31 uchwały Rady W. z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład zasobu mieszkaniowego W., przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie tj. wadliwe uznanie, ze ustalony w sprawie stan faktyczny nie odpowiada hipotezie określonej w/w przepisem. Ponadto skarżący wskazał, iż organ nie zastosował § 4 uchwały Rady W. z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w zw. z § 5 ust. 2 pkt 3a/ i b/ w/w uchwały mimo, że okoliczności dotyczące skarżącego wyczerpują warunki tam zakreślone. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty wyrażone w załączniku nr 3 do zaskarżonej uchwały. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Sąd administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że Sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę niniejszą w ramach poczynionych kryteriów skargę należy uznać za niezasadną. Uchwała organu wykonawczego gminy w sprawie zakwalifikowania, bądź odmowy zakwalifikowania osoby ubiegającej się o najem lokalu, znajdującego się w gminnym zasobie mieszkaniowym, do zawarcia umowy najmu takiego lokalu jest aktem z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Uchwała taka jest zatem zaskarżalna do sądu administracyjnego (uchwała NSA z dnia 21 lipca 2008 r. sygn. akt I OPS 4/08, ONSAiWGA 2008/6/90). Skarżący przed wniesieniem skargi pismem z dnia 22 grudnia 2010 r. wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa, tym samym wyczerpał tryb wynikający z przepisu art. 52 § 4 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Organ udzielił na to wezwanie odpowiedzi pismem z dnia 2 lutego 2011 r. informując, że w dniu [...] stycznia 2011 r. została podjęta uchwała odmawiająca uwzględnienia wezwania. Skarga została wniesiona w dniu 18 lutego 2011 r., a wiec z zachowaniem trzydziestodniowego terminu określonego w art. 53 § 2 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Materialnoprawną podstawą kwestionowanej uchwały zarządu stanowił § 31 ust. 1 i 2 uchwały Nr [...] Rady W. z dnia [...] lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu W. Przepis ten przewiduje, że z osobami, które przebywały w lokalu po śmierci najemcy, a nie wstąpiły w stosunek najmu w trybie art. 691 k.c. lub przebywały w lokalu po opuszczeniu lokalu przez najemcę, może zostać zawarta umowa najmu zajmowanego lokalu, jeżeli spełnione są łącznie następujące warunki: 1) osoby te zamieszkiwały z najemcą za zgodą właściciela i prowadziły wraz z nim wspólne gospodarstwo domowe przez co najmniej ostatnich 7 lat, 2) zajmowana powierzchnia mieszkalna lokalu nie przekracza 15 m2 na każdą osobę uprawnioną, a w przypadku gospodarstwa jednoosobowego 30 m2, 3) osoby te nie zalegają z opłatami za korzystanie z lokalu, przy czym warunek ten uważa się za spełniony również w wypadku występowania zaległości, jeżeli zostało podpisane i jest realizowane porozumienie o spłacie zadłużenia, 4) osoby te osiągają dochód nieprzekraczający 160 % minimum dochodowego. Przy czym przez osoby wymienione w pkt 1 rozumie się małżonka najemcy, zstępnych, wstępnych, pasierba, zięcia, synowa, rodzeństwo, ojczyma, macochę i teściów. Warunkiem uwzględnienia wniosku skarżącego było kumulatywne spełnienie przesłanek wymienionych w § 31 ust. 1 i 2 Uchwały Rady [...] W. z dnia [...] lipca 2009 r. Tymczasem z materiału dokumentacyjnego znajdującego się w aktach przedmiotowej sprawy wbrew twierdzeniom skarżącego wynika, że skarżący nie spełnił jednego z warunków wynikającego z treści § 31 w/w Uchwały, a mianowicie wspólnego zamieszkiwania wraz z najemcą lokalu przez okres 7 lat i prowadzenia wspólnego gospodarstwa domowego. Pismami z dnia [...] lutego 2008 r. wypowiedziano J. R. i D. R. – najemcom przedmiotowego lokalu, umowę najmu w związku z niezamieszkiwaniem najemcy od dnia [...] grudnia 2003 r. (k. 80 i 76 akt administracyjnych). Okoliczność zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu wyłącznie przez J. W. potwierdzają również oświadczenia sąsiadów (k. 63), oświadczenie D. R. (k. 61) oraz wywiad przeprowadzony przez Administracje Domów Mieszkalnych [...] (k. 64). Ponadto w wyroku z dnia [...] marca 2010 r., sygn. akt [...] Sad Okręgowy w W. ustalił, że w przedmiotowym lokalu od co najmniej kilku lat zamieszkuje wyłącznie J. W., a nie mieszka w nim J. R., a opłaty za lokal uiszczane są tylko od jednej osoby (k. 84 – 98). Dlatego też zdaniem Sadu prawidłowo organ ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy i uznał, że skarżący nie spełnia jednej z przesłanek wynikających z treści § 31 Uchwały Rady W. z dnia [...] lipca 2009 r., tj. zamieszkiwania razem z głównymi najemcami, tj. D. R. i J. R. i prowadzenia z nimi wspólnego gospodarstwa domowego przez co najmniej 7 lat i odmówił umieszczenia go na liście osób uprawnionych do zawarcia umowy najmu przedmiotowego lokalu. Spełnienie pozostałych przesłanek § 31 tej uchwały nie ma w takiej sytuacji znaczenia dla przedmiotowej sprawy, ponieważ jak wynika z powyższego przepisu wszystkie przesłanki powinny być spełnione łącznie. Z uwagi na powyższe wywody skargi odnoszące się do treści art. 25 Kodeksu cywilnego nie znajdują zastosowania w niniejszej sprawie. Przepis ten bowiem definiuje pojęcie miejsca zamieszkania a w rozpoznawanej sprawie chodzi o zamieszkiwanie w konkretnym lokalu wspólnie z najemcą i prowadzenia z nim wspólnego gospodarstwa domowego. Również zarzuty skargi dotyczące naruszenia § 4 w zw. z § 5 ust. 2 pkt 3a i b uchwały z dnia [...] lipca 2009 r. należy uznać za chybione. Ze skargi wynika, że wniosek o zawarcie umowy najmu przedmiotowego lokalu został złożony w trybie § 31 uchwały z dnia [...] lipca 2009 r., również powyższe wynika z wniosku z dnia [...] maja 2010 r. (k. 145 – 152), a więc organ miał obowiązek rozpoznać wniosek zgodnie z żądaniem, co uczynił. Ponadto zasady postępowania w stosunku do osób, które pozostały w lokalu opuszczonym przez najemcę reguluje m. in. przepis § 31 uchwały z dnia [...] lipca 2009 r., który jest przepisem szczególnym i w takiej sytuacji przepisy ogólne nie znajdują zastosowania. Mając powyższe na uwadze Sad na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sadami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.