I SA/Wa 462/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Skiba po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Powiatu [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Powiatu [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Powiat [...] reprezentowany przez Zarząd Powiatu., pismem z dnia [...] lutego 2013 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzje Starosty [...] z dnia [...] września 2012 r. wydaną w przedmiocie ustalenia na rzecz A. N. odszkodowania za nieruchomość gruntową położoną w gminie O., zajętą pod część drogi publicznej kat. powiatowej, oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o pow. [...] ha oraz zobowiązującej do zapłaty odszkodowania Powiatu [...]. Jednocześnie skarżący wystąpił z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji "na wypadek, gdyby Wojewoda [...] nie wydał takiego postanowienia na podstawie art. 9 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie przez sąd administracyjny wykonania aktu lub czynności określony został w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) i ma on charakter zamknięty. Stosownie do treści tego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić należy, że strona wnosząca stosowny wniosek może domagać się wstrzymania wykonania aktu lub czynności jeżeli należycie, w sposób niebudzący wątpliwości uprawdopodobni niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Rozpoznając przedmiotowy wniosek w ramach przesłanek z art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stwierdzić należy, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Zdaniem Sądu skarżący nie przedstawił jakichkolwiek argumentów, które przemawiałyby za istnieniem okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania wskazanego wyżej aktu. W uzasadnieniu skargi, w której zawarty został wniosek, przedstawiono zarzuty odnoszące się do zaskarżonej decyzji. Nie wykazano w niej jednakże okoliczności określonych w art. 61 § 3 ppsa. Jednocześnie, odnosząc się do powoływanego przez skarżącego przepisu art. 9 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r., Nr 102, poz. 651 ze zm.), zauważyć trzeba, że przepis ten dotyczy decyzji w sprawach, o których mowa w dziale III powyższej ustawy (z wyjątkiem decyzji, o których mowa we wskazanych w tym przepisie artykułach, wyłączonych spod jego działania). Zgodnie z tym przepisem w sprawach, o których mowa w przepisach działu III, z wyłączeniem art. 97 ust. 3 pkt 1, art. 122, art. 124 ust. 1a, art. 124b ust. 1, art. 126 i art. 132 ust. 1a, wykonanie decyzji następuje po upływie 14 dni od dnia, w którym upłynął bezskutecznie trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi na decyzję do sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego w tych sprawach organ, który wydał decyzję, wstrzymuje z urzędu jej wykonanie, w drodze postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie. W rozpoznawanej sprawie wniosek zawarty w skardze dotyczy decyzji Wojewody [...] utrzymującej w mocy decyzje Starosty [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość gruntową zajętą pod cześć drogi publicznej oraz zobowiązującej do zapłaty odszkodowania Powiatu [...]. Decyzja ta wydana została w oparciu m. in. o art. 132 ust 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami, co oznacza, że nie podlega ona wstrzymaniu w trybie art. 9 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jak wskazywała na to strona skarżąca. W świetle powyższego stwierdzić należy, że brak było podstaw do uwzględnienia złożonego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.