I SA/Wa 471/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. S. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 maja 2014 r. sygn. akt I SA/Wa 471/14 w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odmówić przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 30 maja 2014 r. sygn. akt I SA/Wa 471/14 oddalił skargę A. S. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] nr [...]w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. W dniu 17 października 2014 r. skarżąca skierowała do Sądu wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 30 maja 2014 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. W uzasadnieniu wniosku A. S. wskazała, że po zawiadomieniu jej przez Sąd o tym, że stawiennictwo na rozprawie jest nieobowiązkowe, sądziła, że wyrok zostanie jej przez Sąd doręczony z urzędu. Skarżąca nie poinformowała przy tym nikogo z rodziny o otrzymaniu powyższego pisma. W dniu 17 października 2014 r. syn skarżącej – P. S. przypadkowo znalazł pismo Sądu i udał się z nim do Powiatowego Rzecznika Konsumentów przy Starostwie Powiatowym w [...]. Tam uzyskał informację, że uzasadnienie wyroku oddalającego skargę sporządza się na wniosek złożony w terminie 7 dni od dnia ogłoszenia wyroku. Skarżąca podała, że jest osobą starszą ([...] schorowaną, z daleko posuniętą demencją starczą. Już w[...] zaliczona została do [...] grupy inwalidów z ogólnego stanu zdrowia, jako osoba niezdolna do samodzielnej egzystencji. Z kolei w [...] zaliczona została do znacznego stopnia niepełnosprawności z koniecznością stałej lub długotrwałej opieki i pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Mając powyższe na uwadze skarżąca wniosła o przywrócenie jej uchybionego terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W świetle postanowień zawartych w art. 86 i 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", uchybiony termin należy przywrócić, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu dokonując jednocześnie czynności, dla której określony był termin, we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, a uchybienie powoduje dla strony ujemne skutki w zakresie postępowania sądowego. Zgodnie z powyższym jeżeli strona uchybiła terminowi, jego przywrócenie możliwe jest jedynie wówczas, gdy uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. W utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 6 października 2005 r., II SA/Bk 369/05, LEX nr 173671). O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie NSA z dnia 2 października 2002 r., LEX nr 55832; postanowienie WSA w Warszawie z dnia 21 lutego 2006 r., I SAB/Wa 78/05 LEX nr 192260). W ocenie Sądu taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Skarżąca wskazała wprawdzie, że uchybienie terminu spowodowane było jej złym stanem zdrowia, w tym daleko posuniętą demencją starczą, na dowód czego przedstawiła orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności. Podała, że z uwagi na powyższe nie zrozumiała pouczenia Sądu, jak również pisma tego nie przekazała nikomu z rodziny, a następnie o nim zapomniała. Dopiero w dniu 17 października 2014 r. syn skarżącej – P. S. odnalazł przedmiotowe pismo, co skutkowało niezwłocznym wystąpieniem z wnioskiem o sporządzenie uzasadnienia wyroku wydanego w sprawie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Z akt sprawy wynika jednak, że stroną przedmiotowego postępowania była nie tylko skarżąca, ale również jej mąż – R. S. mieszkający pod tym samym co skarżąca adresem. Przy tym zawiadomienia o terminie rozprawy kierowane do A. i R. S., zawierające pouczenie, że w sprawach, w których skargę oddalono, uzasadnienie wyroku sporządza się na wniosek strony zgłoszony w terminie 7 dni od dnia ogłoszenia wyroku albo doręczenia odpisu sentencji wyroku, doręczone zostały ww. stronom postępowania w dniu 22 kwietnia 2014 r., a ich odbiór pokwitował ich syn – P. S. (zwrotne potwierdzenia odbioru k-32 i 36 akt sądowych). Nie jest zatem zgodne z prawdą twierdzenie, jakoby skarżąca otrzymała ww. korespondencję osobiście i nie poinformowała o niej nikogo z domowników, bowiem wiedzę o niej posiadał zarówno syn skarżącej, jak również jej mąż, będący uczestnikiem niniejszego postpowania. Trudno przy tym uznać, aby korespondencja ta została następnie, bez jej uprzedniego odczytania, przekazana skarżącej, która, zgodnie z orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności, wymaga stałej lub długotrwałej opieki i pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Mając powyższe na uwadze, zdaniem Sądu, skarżąca nie uprawdopodobniła w przekonujący sposób okoliczności wskazujących na brak jej winy w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, jak tego wymaga art. 87 § 2 P.p.s.a., bowiem w sprawie nie nastąpiły zdarzenia tego typu, których nie była w stanie przezwyciężyć, nawet przy zachowaniu maksymalnej staranności, a które miały wpływ na uchybienie przez stronę terminowi do złożenia przedmiotowego wniosku. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.