I SA/Wa 473/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorosta Apostolidis (spr.) Sędziowie WSA Magdalena Durzyńska WSA Elżbieta Lenart Protokolant referent stażysta Andżelika Abramowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lipca 2016 r. sprawy ze skargi J. L. na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi postanowieniem z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...], po rozpatrzeniu zażalenia J. L., utrzymał w mocy postanowienie Prezesa Agencji Nieruchomości Rolnych z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...], o odmowie wznowienia postępowania zakończonego decyzją Naczelnika Miasta i Gminy [...] z dnia [...] września 1979 r., nr [...], orzekającą o przejęciu na własność Państwa gospodarstwa rolnego o pow. [...] ha, położonego we wsi [...], stanowiącego w dacie wydania decyzji własność J. L. Decyzja Ministra została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Naczelnik Miasta i Gminy [...] wydał z urzędu w dniu [...] września 1979 r. decyzję nr [...] o przejęciu na rzecz Państwa gospodarstwa rolnego o pow. [...] ha, położonego we wsi [...] i w dniu [...] grudnia 1980 r. decyzję nr [...] o przejęciu na rzecz Państwa gospodarstwa rolnego o powierzchni [...] ha położonego we wsi [...], stanowiących własność J. L. – w zamian za rentę. Pismem z dnia 17 lipca 1990 r. Burmistrz Gminy i Miasta [...] wystąpił do Wojewody [...] o stwierdzenie nieważności przywołanych decyzji Naczelnika Miasta i Gminy [...]. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] września 1990 r., nr [...], odmówił stwierdzenia nieważności powołanych decyzji Naczelnika Miasta i Gminy [...]. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] października 2001 r., nr [...], odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 1990 r. Ponownie rozpatrując sprawę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] listopada 2001 r., [...], utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] października 2001 r. Wnioskiem złożonym w Urzędzie Miasta i Gmin w [...], zarejestrowanym w dniu [...] kwietnia 2003 r., ponowionym w dniu 12 kwietnia 2004 r., J. L. wniosła o zwrócenie ojcowizny – ziemi zabranej w latach 1979-80. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi postanowieniem z dnia [...] lipca 2004 r. przekazał powyższy wniosek do rozpatrzenia Wojewodzie [...]. J. L. pismem z dnia 12 listopada 2004 r., na wezwanie Wojewody [...], sprecyzowała swoje żądanie i wskazała, że wnosi o wznowienie postępowania w celu uchylenia ww. decyzji Naczelnika Miasta i Gminy [...] z dnia [...] września 1979 r. oraz z dnia [...] grudnia 1980 r. Stwierdziła, że bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu dotyczącym przejęcia jej gospodarstwa rolnego na rzecz Skarbu Państwa. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2004 r. Wojewoda [...] przekazał sprawę do rozpatrzenia Staroście [...],, który decyzją z dnia [...] lutego 2005 r. odmówił wznowienia postępowania w sprawach zakończonych ww. ostatecznymi decyzjami Naczelnika Miasta i Gminy w [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. uchyliło decyzję Starosty i umorzyło postępowanie prowadzone w I instancji wskazując, że organem właściwym do rozpatrzenia wniosku w przedmiocie wznowienia postępowania jest obecnie Burmistrz Gminy [...], a nie Starosta [...] Burmistrz Gminy i Miasta [...] decyzją z dnia [...] września 2008 r. odmówił wznowienia postępowania w sprawach zakończonych decyzjami Naczelnika Miasta i Gminy Szadek z dnia [...] września 1979 r. oraz z dnia [...] grudnia 1980 r. – ze względu na uchybienie terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. uchyliło powyższą decyzję Burmistrza Gminy i Miasta [...] i umorzyło postępowanie prowadzone w I instancji wskazując, że organem właściwym do rozpatrzenia wniosku J. L.k w przedmiocie wznowienia postępowania jest obecnie Agencja Nieruchomości Rolnych, a nie Burmistrz Gminy i Miasta [...]. Burmistrz Gminy i Miasta [...] postanowieniem z dnia [...] marca 2009 r. przekazał Agencji Własności Rolnej, Oddział Terenowy w [...] Filia w [...], opisany wniosek o zwrot nieruchomości rolnej, której dotyczyły przywołane na wstępie decyzje Naczelnika Miasta i Gminy [...]. Prezes Agencji Nieruchomości Rolnych decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...], odmówił wznowienia postępowania, podnosząc , że wobec faktu wydania w dniu [...] października 2001 r. decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, nr [...], o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji mocą których zostało przejęte gospodarstwo rolne wnioskodawczyni na rzecz Państwa, należało uznać, że wnioskodawczyni najpóźniej w dniu doręczenia tej decyzji miała świadomość, że jej gospodarstwo rolne położone w gminie S. co najmniej od 1979 r. stanowi własność Państwa. Podanie o wznowienie postępowania zostało zatem złożone po terminie. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] lipca 2012 r., nr [...], uchylił ww. decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Jako podstawę tego rozstrzygnięcia Minister wskazał art. 62 k.p.a. – brak tożsamości stanu faktycznego rozstrzygniętego przywołanymi na początku decyzjami Naczelnika Miasta i Gminy S. W ocenie Ministra postępowania prowadzone w 1979 r. i w 1980 r. dotyczyły dwóch odrębnych gospodarstw rolnych. Podanie J. L. o wznowienie postępowania powinno zatem zostać rozpatrzone w ramach odrębnych postępowań administracyjnych. Rozpatrując po raz kolejny wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Naczelnika Miasta i Gminy [...] z dnia [...] września 1979 r., nr [...], Prezes Agencji Nieruchomości Rolnych decyzją z dnia [...] marca 2014 r., nr [...], odmówił wznowienia postępowania, wskazując, że wniosek J. L. z dnia 12 kwietnia 2004 r. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ww. decyzją Naczelnika Miasta i Gminy [...] został złożony z naruszeniem terminu wynikającego z art. 148 § 1 k.p.a. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z [...] maja 2014 r., nr [...], uchylił ww. decyzję Prezesa Agencji Nieruchomości Rolnych i orzekł, że brak było podstaw do wydania decyzji w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania. W uzasadnieniu decyzji odniesiono się wyłącznie do zagadnień o charakterze proceduralnym i wskazano, że organ I instancji odmówił wznowienia postępowania w formie decyzji, a rozstrzygnięcie tego rodzaju sprawy następuje w drodze postanowienia. Ponadto wskazano, że rozpatrując wniosek skarżącej Prezes Agencji Nieruchomości Rolnych jest zobowiązany do prawidłowego zastosowania przepisu art. 149 § 3 k.p.a., który stanowi, iż rozstrzygnięcie tego rodzaju następuje w drodze postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie WSA wyrokiem z dnia 30 grudnia 2014 r., sygn. akt. I SA/Wa 2147/14, uchylił zarówno decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi jak i decyzję Prezesa Agencji Nieruchomości Rolnych nr [...]. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy uwzględnią uwagi wynikające z uzasadnienia niniejszego wyroku i zbadają, czy przy składaniu wniosku o wznowienie postępowania zostały dochowane terminy, o których mowa w art. 148 k.p.a. Ustalenia w tej mierze powinny być dokonane z uwzględnieniem dyspozycji art. 9 k.p.a. Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 9 k.p.a. organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Należy zatem pouczyć skarżącą, w sposób dla niej zrozumiały, o obowiązku wskazania dowodów na potwierdzenie tego, że o okolicznościach uzasadniających wznowienie postępowania w przedmiotowej sprawie dowiedziała się w okresie miesiąca przed złożeniem podania o wznowienie postępowania. Zatem rozpoznając ponownie sprawę, Prezes Agencji Nieruchomości Rolnych dokona czynności wskazanych powyżej, a następnie rozpatrzy całokształt zgromadzonego materiału dowodowego i dokona jego oceny zgodnie z zasadą dochodzenia prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 k.p.a., a także zasadą swobodnej oceny dowodów określoną w art. 80 k.p.a. W przypadku ewentualnego stwierdzenia, iż przesłanki wznowienia postępowania zostały w niniejszej sprawie spełnione, organ winien dopiero przystąpić do merytorycznego rozpoznania żądania wznowienia postępowania, uwzględniając zgłoszone przez Skarżącą podstawy wznowieniowe – to jest art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W razie jednak, gdy w ocenie organu brak będzie przesłanek do wznowienia postępowania (wniosek okaże się złożony po terminie), organ wyda postanowienie o odmowie wznowienia postępowania. Rozpatrując po raz kolejny przekazany przez Burmistrza Miasta i Gminy w [...] wniosek J. L. z 2003 r. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Naczelnika Miasta i Gminy [...] z dnia [...] września 1979 r, nr [...], Prezes Agencji Nieruchomości Rolnych postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...], odmówił wznowienia postępowania. Organ wskazał, że we wniosku z dnia 24 kwietnia 2003 r., ponowionym w dniu 12 kwietnia 2004 r. i sprecyzowanym w dniu 12 grudnia 2004 r., J. L. domagała się wznowienia postępowania w sprawach zakończonych decyzjami Naczelnika Miasta i Gminy [...] z dnia [...] września 1979 r. i [...] grudnia 1980 r. orzekających o przejęciu gospodarstwa rolnego wnioskodawczyni. Wykonując zalecenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego organ przeprowadził postępowanie wyjaśniające zmierzające do ustalenia daty, w której wnioskodawczyni powzięła lub mogła powziąć wiadomość o wydaniu przez Naczelnika Miasta i Gminy [...] decyzji nr [...]. Wobec czego w odpowiedzi na wezwanie Prezesa Agencji Nieruchomości Rolnych z dnia 11 maja 2015 r., w piśmie z dnia 17 maja 2015 r., wnioskodawczyni stwierdziła, że gospodarstwo o powierzchni [...]ha. zostało jej odebrane z rażącym naruszeniem prawa, co w jej ocenie potwierdził Burmistrz Gminy i Miasta [...] w piśmie do Wojewody Sieradzkiego. Nie udzieliła jednak odpowiedzi na pytanie w jakiej dacie dowiedziała się o decyzji z 1979 r. Prezes ANR pismem z dnia 29 maja 2015 r. ponownie wezwał wnioskodawczynię do wskazania daty kalendarzowej i przedstawienia dowodów na poparcie swoich twierdzeń. W odpowiedzi wnioskodawczyni do swojego pisma z dnia 7 czerwca 2015 r. dołączyła kserokopię wniosku Burmistrza Gminy i Miasta [...] z dnia 17 lipca 1990 r., skierowanego do ówczesnego Wojewody [...], o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Miasta i Gminy [...] z dnia [...]września 1979 r., nr [...] oraz decyzji tego samego organu z dnia [...] grudnia 1980 r. nr [...]. W rozdzielniku tego wniosku widnieje nazwisko wnioskodawczyni i jej męża J., co potwierdza zdaniem organu fakt otrzymania pisma i powzięcia przez nią wiadomości o decyzji z dnia [...]września 1979 r., nr [...]o przejęciu na rzecz Państwa gospodarstwa rolnego położonego we wsi [...] gm. [...]. Organ I instancji wskazał, że stosownie do treści art. 148 § 1 k.p.a. wniosek o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona powzięła wiadomość o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Stosownie zaś do treści § 2 cytowanego przepisu termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania na mocy art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. biegnie od dnia, w którym strona powzięła wiadomość o decyzji administracyjnej stanowiącej podstawę wznowienia. Przy czym obowiązek udowodnienia okoliczności mogących mieć wpływ na wniesienie podania o wznowienie postępowania ciąży na osobie /stronie/ wywodzącej dla siebie z tego faktu pozytywne skutki prawne. W szczególności strona zobowiązana jest do zachowania wymogów formalno – prawnych (w tym przypadku do udowodnienia okoliczności /daty/ w których dowiedziała się o wydaniu decyzji administracyjnych). Zatem zdaniem organu I instancji w niniejszej sytuacji niezbędne jest wykazanie, że o przedmiotowej decyzji J. L. dowiedziała się po dniu 23 marca 2003 r. (data wniosku o wznowienie postępowania to 23 kwietnia 2003 r.) - a tego wnioskodawczyni w żaden sposób nie udowodniła. Nie wykazała i nie udowodniła również zachowania terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania, a zgromadzone w sprawie dokumenty świadczą na jej niekorzyść. Tymczasem dopiero pozytywne ustalenia w tym zakresie uzasadniałyby wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania w sprawie zakończonej prawomocną decyzją Naczelnika Miasta i Gminy [...] z dnia [...] września 1979 r., nr [...]. Przy czym rozpatrując wniosek w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego Prezes Agencji Nieruchomości Rolnych miał na względzie, że jako podstawę wznowienia postępowania wnioskodawczyni podała, iż bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, tj. podstawę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Wobec czego J. L. winna była udowodnić, że o decyzji Naczelnika Miasta i Gminy [...] z 1979 r. wiadomość podjęła najpóźniej dopiero w dniu 24 marca 2003 r. tj. na jeden miesiąc przed złożeniem wniosku. Natomiast decyzję z dnia [...] września 1979 r. wnioskodawczyni odebrała osobiście w dniu 17 września 1979 r. Zatem mając na uwadze termin złożenia wniosku o wznowienie postępowania, tj. 24 marca 2003 r. wnioskodawczyni winna udowodnić, że o przyczynie wznowienia postępowania wiadomość (pomimo potwierdzenia odbioru decyzji w 1979 r.) powzięła najpóźniej dopiero w dniu 24 lutego 2003 r., gdyż z akt sprawy okoliczność taka nie wynika. W ocenie Prezesa Agencji w sytuacji istnienia prawomocnej decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] października 2001 r., nr [...], mocą której odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji stanowiących podstawę przejęcia gospodarstwa rolnego wnioskodawczyni na rzecz Państwa uwzględnienie kolejnego wniosku, tym razem o wznowienie postępowania administracyjnego, w oparciu o treść art. 145 §1 pkt. 4 k.p.a. pozbawione jest podstaw prawnych. Ponadto zdaniem organu I instancji najpóźniej w dniu doręczenia cytowanej decyzji Ministra wnioskodawczym miała świadomość, że jej gospodarstwo rolne położone w gminie S. od 1979 r. stanowi własność Państwa. Sprawą nieważności decyzji wcześniej zajmował się także Urząd Wojewódzki w S. na skutek wniosku J. i S. małż. L. Decyzją z dnia [...] września 1990 r., nr [...], odmówił bowiem stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] września 1979 r., nr [...] i z dnia [...] grudnia 1980 r., nr [...]. Niezależnie od powyższego organ I instancji zauważył, że w dniu 3 lipca 2002 r. J. L. wystąpiła również do Sądu Rejonowego [...] z powództwem o ustalenie nieważności decyzji Naczelnika Miasta i Gminy [...] z dnia [...] września 1979 r. Sprawa toczyła się pod sygnaturą akt [...]. W dacie 3 lipca 2002 r. wnioskodawczyni miała więc świadomość o istnieniu w obrocie prawnym kwestionowanej decyzji. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, po rozpoznaniu zażalenia J. L., utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji z dnia [...] lipca 2015 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Minister podniósł, że z treści wniosków J. L. z dnia 24 kwietnia 2003 r. i z dnia 12 kwietnia 2004 r., sprecyzowanych następnie pismem z dnia 12 listopada 2004 r., o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Naczelnika Miasta i Gminy [...] z dnia [...] września 1979 r., wynika, iż podstawę prawną żądania wznowienia postępowania stanowił art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Zdaniem Ministra z rozdzielnika zawartego we wspomnianej decyzji z dnia [...] września 1979 r. wynika, że została ona skierowana do J. L. Co więcej, ze znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia wynika, iż J. L. odebrała ww. decyzję w dniu 17 września 1979 r. Zatem wnioskodawczyni już w dacie 17 września 1979 r. miała wiedzę o treści decyzji z dnia [...] września 1979 r. Nie ulega więc wątpliwości, że wniosek z dnia 24 kwietnia 2003 r. o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Naczelnika Miasta i Gminy [...] z dnia [...] września 1979 r., złożony został z uchybieniem miesięcznego terminu, określonego w art. 148 § 1 k.p.a. Reasumując Minister stwierdził, że Prezes Agencji Nieruchomości Rolnych, zasadnie odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją Naczelnika Miasta i Gminy [...] z dnia [...] września 1979 r., nr [...]. Na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...], skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła J. L. nie zgadzając się z twierdzeniem organu o braku udowodnienia przez nią zachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, ponieważ skarga nie wnosi nowych okoliczności uzasadniających zmianę zajętego stanowiska. Na rozprawie w dniu 1 lipca 2016 r. córka skarżącej T. S. oświadczyła, że matka pobierała rentę od 1979 r. bądź 1980 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada czy organ orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę niniejszą w ramach powyższych kryteriów, skargę należy uznać za niezasadną. Na wstępie rozważań należy podkreślić, że w niniejszej sprawie zarówno organ orzekający w sprawie, jak i tutejszy Sąd na mocy art.153 p.p.s.a. był związany zaleceniami zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 grudnia 2014 r. sygn. akt I SA/Wa 2148/14. Zgodnie z treścią przepisu art.153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu, wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przy czym przez ocenę prawną należy rozumieć sąd o prawnej wartości sprawy, która może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania właśnie takiej decyzji. Oznacza to, że organ administracji jest obowiązany rozpatrzeć sprawę ponownie, stosując się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach, a tym bardziej w orzeczeniach organów administracyjnych wydanych w innych sprawach. Nie budzi zatem wątpliwości, że kierując się powyższym, organy administracji były zobowiązane do zbadania czy przy składaniu wniosku o wznowienie postępowania dochowane zostały terminy, o których mowa w art. 148 k.p.a., przy uwzględnieniu dyspozycji art. 9 k.p.a. Należy zatem zdaniem Sądu uznać za prawidłowe ustalenie organów administracji poczynione przy ponownym rozpoznaniu sprawy, bowiem w przedmiotowej sprawie J. L. wniosła o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem decyzji Naczelnika Miasta i Gminy [...] z dnia [...] września 1979 r. nr [...] o przejęciu na rzecz Państwa gospodarstwa rolnego o powierzchni [...] ha, położone we wsi [...], która to decyzja została jej doręczona w dniu 17 września 1979 r. (kopia dowodu doręczenia znajduje się w aktach administracyjnych). Decyzja ta nie została zaskarżona przez J. L., która podpisała również protokół zdawczo-odbiorczy przejętych gruntów oraz kartę informacyjną w sprawie ustalenia renty. Skarżąca pobierała i pobiera rentę – zgodnie z oświadczeniem złożonym na terminie rozprawy przez jej pełnomocnika, w osobie jej córki, od roku 1979 lub 1980. Na okoliczność otrzymania w/w decyzji przez skarżącą wskazuje również uzasadnienie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 1990 r., nr [...], odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] września 1979 r. oraz z dnia [...] grudnia 1980 r. nr [...] (mocą, której przejęto na rzecz Skarbu Państwa z urzędu w zamian za rentę gospodarstwo rolne stanowiące własność skarżącej położone we wsi [...] o powierzchni [...]ha, działki nr [...]). Podkreślić należy, że skarżąca sama przyznała fakt otrzymania decyzji w piśmie z dnia 7 czerwca 2015 r. (nr [...]- w aktach sprawy administracyjnej ). Wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Naczelnika Miasta i Gminy w [...] z dnia [...] września 1979 r., złożony został w dniu 24 kwietnia 2003 r., a ponowiony wnioskiem z dnia 12 kwietnia 2004 r. Wobec treści wytycznych WSA w Warszawie zamieszczonych w sprawie sygn. akt I SA/Wa 2148/14, oceniając kwestię dochowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania przez skarżącą, należało wziąć pod uwagę datę złożenia wniosku z dnia 24 kwietnia 2003 r. Zgodnie z treścią przepisu art.148 k.p.a. podanie o wznowienie postepowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postepowania. Termin do złożenia podania o wznowienie postepowania z przyczyny określonej w art.145 § 1 pkt 4 (strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu - tak wskazuje skarżąca) biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Organ zwracał się do skarżącej - stosownie do wytycznych WSA w Warszawie z uwzględnieniem dyspozycji art. 9 k.p.a., informując o obowiązku wskazania dowodów na potwierdzenie tego, że o okolicznościach uzasadniających wznowienie postepowania w przedmiotowej sprawie, dowiedziała się w okresie miesiąca przed złożeniem podania o wznowienie postępowania. W ocenie Sądu Wojewódzkiego, po prawidłowym uzupełnieniu materiału dowodowego o oświadczenia skarżącej w powyżej wskazanym zakresie, organy administracji dokonały właściwej i odpowiadającej prawu oceny sprowadzającej się do stwierdzenia, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony przez skarżącą po terminie, a zatem brak jest przesłanek do wznowienia postępowania co prawidłowo skutkowało odmową jego wznowienia. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.