I SA/Wa 478/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Lenart Sędziowie: WSA Dorota Apostolidis (spr.) WSA Joanna Skiba Protokolant specjalista Joanna Pleszczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi P. S. B.-M. O. I. P. z siedziba w W. w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 listopada 2006 r., sygn. akt I SA/Wa 1130/06 postanawia zawiesić postępowanie sądowe. Wyrokiem z dnia 21 listopada 2006 r., sygn. akt I Sa/Wa 1130/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy ze skargi P. S. B.-M. O. I. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa użytkowania wieczystego oddalił skargę. Pismem z dnia [...] r. P. S. B.-M. O. I. P. w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 listopada 2006 r., sygn. akt I SA/Wa 1130/06. Wyrokiem z dnia 28 lipca 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 846/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę o wznowienie postępowania. W uzasadnieniu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że aby można było mówić o przesłance z art. 273 § 2 p.p.s.a. okoliczności, chociaż wykryte po wyroku, musiały istnieć w dacie wyrokowania, ale strona nie mogła ich powołać z powodu braku świadomości co do ich istnienia, powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zdaniem Sądu decyzja z 25 stycznia 2011 r., na którą wskazała S., jako wydana po wyroku kończącym postępowanie, którego wznowienia domaga się S., wykreowała okoliczności już po rozpoznaniu sprawy przez Sąd, zatem nie istniały one w dacie wydawania wyroku. Nieprzywołanie ich nie wynikało więc z braku świadomości S. co do ich istnienia, ale z tego względu, że wówczas jeszcze one nie zaistniały. W skutek rozpoznania skargi kasacyjnej P. S. B.-M. O. I. P. w W. od ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lipca 2011 r. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2013r., sygn. akt I OSK 2068/11, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 listopada 2006 r. I SA/Wa 1130/06 jedyną okolicznością przesądzającą o odmowie przyznania prawa do gruntu nieruchomości [...] przy ul. [...] w związku z wnioskiem S. z dnia [...] r., złożonym na podstawie art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności użytkowania gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz.U. Nr 50, poz. 279 ze zm.), dalej "dekret", było ustanowienie prawa do gruntu nieruchomości warszawskiej przy ul. [...] decyzją Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Dzielnicowego W. z dnia [...] r. Okoliczności te są w sprawie bezsporne, jak i fakt, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., decyzją z dnia [...] r., stwierdziło nieważność tej decyzji ze skutkiem ex tunc. Decyzja z dnia [...] r., jako nieważna od początku, nie mogła zatem wywoływać żadnego skutku prawnego, tj. ustanawiać prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości [...] przy ul. [...]. Nie mogła wobec tego być przeszkodą w rozpoznaniu wniosku złożonego na podstawie dekretu co do meritum, jak to miało miejsce w sprawie zakończonej ww. wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skutek ex tunc powoduje, że spełnione zostały łącznie wszystkie przesłanki przewidziane art. 273 § 2 p.p.s.a. (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 czerwca 2010 r. II OZ 250/10). Prawo użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości przy ul. [...] w dacie orzekania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z dnia 21 listopada 2006 r. nie istniało, a fakt ten został wykryty jednak dopiero po uprawomocnieniu się tego wyroku, bowiem dnia [...] r. Okoliczność nie istnienia prawa miała o tyle wpływ na wynik sprawy, że nie mogła stanowić przeszkody do rozpoznania wniosku złożonego na podstawie dekretu. Istnieje zatem związek przyczynowy między stwierdzeniem nieważności decyzji z [...] r., a treścią wyroku z 21 listopada 2006 r. Skarżąca na okoliczność tę, tj. zaistnienia prawa użytkowania wieczystego, nie mogła powołać się, bowiem okoliczność ta jej wówczas nie była znana. Decyzja z dnia [...] r. była nieważna od początku, jednak w postępowaniu prowadzonym na podstawie wniosku dekretowego ani organy, ani Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wady tej nie dostrzegły, choć uznały istnienie tej decyzji za przeszkodę do merytorycznego rozpoznania wniosku. Tym bardziej na okoliczność nieważności jej decyzji nie mogła powołać się Spółdzielnia, nie ona bowiem miała prawo stwierdzenia tej nieważności. Skoro właściwy organ nieważność tę stwierdził, a chociaż miało to miejsce już po uprawomocnieniu się wyroku to ten fakt nie może stanowić przeszkody do wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego, na podstawie art. 273 § 2 p.p.s.a. (obecnie sygn. akt I SA/Wa 487/14). Pismem z dnia [...] r. P. S. B.-M. O. I. P. w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. nr [...] uchylającą decyzję własną z dnia [...] i stwierdzającą, że ostateczna decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. nr [...] została wydana z naruszeniem prawa, jednak nie można jej uchylić ze względu na upływ lat pięciu od jej doręczenia. (sygn. akt I SA/Wa 398/14). Wyrokiem z dnia 11 grudnia 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 398/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę P. S. B.-M. O. I. P. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 p.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. W orzecznictwie przyjmuje się, że zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego na tej podstawie powinno mieć miejsce zawsze, gdy jest to uzasadnione względami celowości, sprawiedliwości oraz ekonomiki procesowej (zob. postanowienie NSA z dnia 12 czerwca 2006 r., sygn. akt I FZ 164/06, Lex Polonica nr 415565). Stanowisko takie znajduje akceptację w doktrynie, która podkreśla, że sąd korzystając z podstawy zawieszenia określonej w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. powinien mieć na względzie możliwość wystąpienia w przyszłości przesłanek do wznowienia postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją, jak i przesłanek do wznowienia postępowania sądowego (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2010, s. 209), a to oznacza, że przesłanka prejudycjalna z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. powinna być ujmowana w sposób szeroki. W niniejszej sprawie istnieje zależność pomiędzy postępowaniem w niniejszej sprawie a postępowaniem zakończonym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 grudnia 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 398/14, w obu bowiem sprawach rozpoznawanych przez Sąd przedmiotem rozstrzygnięcia jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. nr [...]. Postępowanie w sprawie I SA/Wa 398/14 dotyczy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie stwierdzenia, że ostateczna decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. nr [...] została wydana z naruszeniem prawa, jednak nie można jej uchylić ze względu na upływ lat pięciu od jej doręczenia, zaś niniejsze postępowanie dotyczy skargi na tę decyzję. Tym samym rozstrzygnięcie w niniejszym postępowaniu zależne jest od uprawomocnienia się wyroku w sprawie I SA/Wa 398/11. Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.