I SA/Wa 482/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Skiba po rozpoznaniu w dniu 3 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Starosty C. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Starosty C. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2009 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Starosta C. pismem z dnia 19 marca 2009 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2009 r., nr [...] uchylającą pkt. 2 decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] oraz ustalającą odszkodowanie w kwocie [...] zł za zajętą pod drogę publiczną nieruchomość położoną w U. oznaczoną jako [...] o pow. [...] ha oraz [...] o pow. [...] ha (KW nr [...]). Jednocześnie strona skarżąca wystąpiła z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zarządzeniem z dnia 19 czerwca 2009 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych wniosku, poprzez jego uzasadnienie oraz organ i uczestników postępowania do zajęcia stanowiska w przedmiocie zawartego w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi z dnia 2 lipca 2009 r. Starosta C. wskazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje znaczne uszczuplenie środku finansowych Skarbu Państwa. Wydatek na wypłatę odszkodowania w wysokości ustalonej w zaskarżonej decyzji nie jest uwzględniony w budżecie, zaś wstrzymanie wykonania decyzji, nie powoduje w żaden sposób dla stron postępowania zagrożenia nieotrzymania przedmiotowego odszkodowania. Ponadto, w przypadku uchylenia zaskarżonej decyzji zachodzi prawdopodobieństwo, że mogą wystąpić trudności graniczące z niemożliwością zwrotu wypłaconego stronom postępowania odszkodowania. Minister Infrastruktury oraz uczestnicy postępowania E. Z., P. H., L. L., B. P., A. B., B. K., B. K. i Z. K. w odpowiedzi na wezwanie Sądu wskazali na brak podstaw prawnych do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności (art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej w skrócie ppsa), zgodnie zaś z art. 61 § 3 tej ustawy – po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi 1) niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub 2) spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...) chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie jej wykonania. Artykuł 61 § 3 cytowanej ustawy rozszerza możliwość wstrzymania zaskarżonych aktów, wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że przez znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki rozumie się taką szkodę, która nie będzie mogła zostać wynagrodzona przez późniejszy zwrot świadczenia lub nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Przede wszystkim należy zauważyć, że niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków musi być bezpośrednim i aktualnym w momencie złożenia wniosku następstwem wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu skarżący nie wykazał w sposób przekonywujący, że spełnione zostały – w jego przypadku – przesłanki "zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków". Zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04 uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. To na stronie spoczywa obowiązek wykazania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej) lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy ppsa. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004, publ. Lex Polonica). W niniejszej sprawie wniosek zawarty w skardze dotyczy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z dnia [...] lutego 2009 r., mocą której nakazano Staroście C. wypłatę odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną. Rozpoznając przedmiotowy wniosek w ramach przesłanek z art. 61 § 3 ppsa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Skarżący wskazał na brak środków w budżecie na wypłatę wskazanego odszkodowania oraz mogące wystąpić trudności w zakresie zwrotu wypłaconego już stronom odszkodowania w sytuacji późniejszego uchylenia przez sąd zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu przedstawiona przez skarżącego argumentacja nie przemawia za udzieleniem ochrony tymczasowej. Po pierwsze decyzja Wojewody [...] ustalająca pierwotnie odszkodowanie za zajętą pod drogę nieruchomość, wydana została w dniu [...] lipca 2008 r. Skarżący już w tej dacie wiedział o możliwej konieczności wypłaty przyznanego odszkodowania i mógł zadbać o zabezpieczenie niezbędnych na ten cel środków w budżecie. W przypadku braku funduszy, skarżący będący jednostką samorządu terytorialnego może pozyskać i wygospodarować potrzebne na wypłatę środki finansowe w ramach regulacji prawnych przewidzianych w ustawie z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 249, poz. 2104 ze zm.). Po drugie samo wskazanie przez skarżącego na możliwe problemy z wyegzekwowaniem wypłaconego stronom odszkodowania, nie może stanowić przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W tym miejscu należy podkreślić, że na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu, Sąd nie bada zasadności samej skargi. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 61 § 3 powołanej ustawy orzekł, jak w sentencji postanowienia.