I SA/Wa 491/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Elżbieta Lenart Sędziowie: sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska sędzia WSA Emilia Lewandowska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 lipca 2017 r. sprawy ze skargi M. P. na postanowienie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu oddala skargę Minister Infrastruktury i Budownictwa, postanowieniem z [...] stycznia 2017 r. nr [...] , odmówił przywrócenia M.P. terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z [...] grudnia 1996 r. nr [...] . Z uzasadnienia postanowienia wynika, że Minister Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa decyzją z [...] grudnia 1996 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z [...] stycznia 1993 r. stwierdzającej nabycie z mocy prawa z dniem [...] grudnia 1990 r. przez Przedsiębiorstwo Państwowe "O." w W. prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w G. przy ul. [...] . Następnie, pismem z 17 stycznia 2016 r. M.P. wystąpiła o stwierdzenie nieważności w/w decyzji Ministra Gospodarki Przestrzennej i budownictwa z [...] grudnia 1996 r. Minister Infrastruktury i Budownictwa decyzją z [...] września 2016 r. utrzymał w mocy własną decyzję z [...] lipca 2016 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji z [...] grudnia 1996 r. Niezależnie od tego M.P. pismem z 7 października 2016 r. wystąpiła z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z [...] grudnia 1996 r. Skarżąca powołała się na to, że decyzja ta zawiera błędne pouczenie w zakresie przysługującego od niego środka zaskarżenia w postaci skargi do NSA. Organ wskazał, że decyzja z [...] grudnia 1996 r. została wydana po wejściu w życie ustawy z 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, tj. po 1 października 1995 r. Z uwagi na zmianę stanu prawnego pojawiły się rozbieżności interpretacyjne związane z tym, jaki środek zaskarżenia przysługuje stronie od rozstrzygnięcia wydanego w pierwszej instancji przez naczelny organ administracji państwowej. Rozbieżności te zostały rozstrzygnięte dopiero uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 grudnia 1996 r. sygn. akt OPS 4/96. Mając na uwadze to, że w chwili wydania decyzji z [...] grudnia 1996 r. możliwe było skuteczne wniesienie na nią skargi bezpośrednio do NSA, czego jednakże Skarżąca nie uczyniła. Organ stwierdził, że podniesione we wniosku z 7 października 2016 r. zarzuty nie uzasadniają przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją z [...] grudnia 1996 r. W skardze na postanowienie Ministra Infrastruktury i Budownictwa M.P. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zobowiązanie organu do wydania postanowienia odpowiadającego prawu oraz o zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Budownictwa wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest bezzasadna. Decyzja Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z [...] grudnia 1996 r. nr [...] zawiera pouczenie o przysługującej na nią skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W sprawie jest bezsporne, że decyzja ta została doręczona skarżącej M.P. oraz to, że nie wniosła ona skargi do NSA. Skarżąca dopiero pismem z 7 października 2016 r. wystąpiła do organu z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z [...] grudnia 1996 r. powołując się na to, że decyzja zawierała błędne pouczenie w zakresie przysługującego od niej środka zaskarżenia w postaci skargi do NSA. Należy wskazać, że z dniem 1 października 1995 r. weszła w życie ustawa z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. Na tle jej przepisów dotyczących środków zaskarżenia, a konkretnie na gruncie art. 34 ust. 1 i 2 pojawiły się rozbieżności interpretacyjne i to tak istotne, że Naczelny Sąd Administracyjny podjął uchwałę w składzie siedmiu sędziów z 9 grudnia 1996 r. sygn. akt OPS 4/96, w której stwierdził, że w sprawie, w której naczelny organ administracji państwowej wydaje decyzję w pierwszej instancji w postępowaniu określonym przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, skargę do NSA można wnieść, stosownie do art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, po wyczerpaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy określonego w art. 127 § 3 kpa. Decyzja z [...] grudnia 1996 r. została wydana przed datą podjęcia przez NSA powołanej uchwały, nie można więc przyjąć, że na datę wydania decyzji pouczenie w niej zawarte można było uznać za wadliwe. Nadto najistotniejsze jest to, że Skarżąca w ogóle nie zaskarżyła decyzji z [...] grudnia 1996 r., nie można więc uznać, że zaistniały przesłanki określone w art. 58 § 1 i § 2 kpa do przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z [...] grudnia 1996 r. Przepis art. 112 kpa stanowi, że błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do jego pouczenia. W rozpoznawanej sprawie Skarżąca nie zastosowała się do pouczenia zawartego w decyzji gdyż skargi do NSA nie wniosła. Powoływanie się po 20 latach na błędne pouczenie w decyzji jako podstawę wniosku o przywrócenie terminu nie może odnieść zamierzonego przez wnioskującą skutku skoro nie zastosowała się do tego pouczenia. Zasadnie więc Minister Infrastruktury i Budownictwa odmówił przywrócenia terminu, co czyni skargę niezasadną. Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.