I SA/Wa 494/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Sędzia WSA Maria Tarnowska po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. D. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2009 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia cofnąć prawo pomocy w zakresie przyznanym postanowieniem referendarza sądowego z dnia 1 października 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 494/09 Postanowieniem referendarza sądowego z 1 października 2009 r. sygn. akt I SA/Wa 494/09 przyznano T. D. prawo pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka w W. W dniu 8 października 2009 r. do Sądu wpłynęła skarga kasacyjna (przekazana przez Naczelny Sąd Administracyjny zgodnie z właściwością pismem z dnia 7 października 2009 r.) sporządzona w imieniu T. D. przez profesjonalnego pełnomocnika (pełnomocnictwo – k. 93 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do przepisu art. 249 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), dalej – p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy może być cofnięte w całości lub w części, jeżeli się okaże, że okoliczności, na podstawie których je przyznano, nie istniały lub przestały istnieć. Zgodnie z przepisem art. 263 p.p.s.a. o cofnięciu prawa pomocy orzeka właściwy wojewódzki sąd administracyjny na posiedzeniu niejawnym. W przedmiotowej sprawie z faktu złożenia skargi kasacyjnej przez adwokata z wyboru wynika, iż strona może już samodzielnie ponosić koszty związane z udziałem pełnomocnika, a zatem przestały istnieć okoliczności, na podstawie których postanowieniem z dnia 1 października 2009 r. przyznane zostało skarżącemu prawo pomocy. W tym miejscu Sąd wyjaśnia, że prawo pomocy nie korzysta z tzw. powagi rzeczy osądzonej, tak więc wobec powyższych okoliczności i na mocy art. 249 w zw. z art. 263 p.p.s.a. należało postanowić jak w sentencji.