I SA/Wa 494/09

Referendarz sądowy Lucyna Picho Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 29 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata D.P. o przyznanie wynagrodzenia za udzieloną pomoc prawną z urzędu w sprawie ze skargi T. D. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2009 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji p o s t a n a w i a przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata D. P. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 221,40 zł (dwieście dwadzieścia jeden 40/100) złotych, w tym tytułem 23 % podatku od towarów i usług kwotę 41,40 ( czterdzieści jeden 40/100) złotych. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z dnia 1 października 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 494/09 przyznał skarżącemu T. D. prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. W następstwie powyższego Okręgowa Rada Adwokacka w [...] wyznaczyła pełnomocnikiem z urzędu do reprezentowania interesów skarżącego adwokata D. P. (k- 303). Nadmienić należy, że ww. został powołany do reprezentowania skarżącego już po wydaniu przez sąd pierwszej instancji wyroku oddalającego skargę, który zapadł w dniu 8 lipca 2009 r. (k- 41). Od powyższego wyroku pełnomocnik wyznaczony z urzędu wniósł w terminie skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, która uzupełnił pismem z dnia 21 września 2010 r., (k- 325). W skardze zamieścił wniosek o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu. Z akt sprawy wynika ponadto, że adwokat D. P. reprezentowany przez swojego substytuta uczestniczył w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Na rozprawie substytut złożył oświadczenie, że koszty zastępstwa procesowego nie zostały pokryte ani w całości ani w części (k- 411). Rozpoznając wniosek na wstępie stwierdzić należy, iż stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, a także stawki minimalne opłat za czynności adwokackie określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). W myśl § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b. powołanego rozporządzenia stawki minimalne wynoszą za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej – 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji – 75% tej stawki, w obu wypadkach nie mniej niż 120 zł. W myśl zaś § 2 ust. 3 tego rozporządzenia opłaty za czynności adwokata ustanowionego z urzędu podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Stosownie ponadto do § 20 rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. W rozpoznawanej sprawie adwokat D. P. do reprezentowania skarżącego został wyznaczony po zakończeniu postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie. W związku z czym za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej przysługuje mu wynagrodzenie nie wyższe niż 150 % stawki minimalnej wynoszącej 180 zł (75% z 240 zł ), podwyższone o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności. W tej sytuacji uznać należy, że w sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające uwzględnienie złożonego wniosku. W świetle powyższego w oparciu o powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono jak w sentencji.