I SA/Wa 496/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Dargas Sędziowie WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska (spr.) WSA Magdalena Durzyńska Protokolant referent stażysta Martyna Pakuła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi M. B., A. M., G. B., J. B., W. B. i Z. B. na niewykonanie przez Prezydenta Miasta W. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 czerwca 2015 r., sygn. akt I SAB/Wa 160/15 1. wymierza Prezydentowi Miasta W. grzywnę w wysokości 1000 (jeden tysiąc) złotych; 2. stwierdza, że bezczynność Prezydenta Miasta W. w wykonaniu wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezydenta Miasta W. na rzecz M. B., A. M., G. B., J. B., W. B. i Z. B. solidarnie kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. M. B., W. B., Z. B., J. B., A. M., G. B. pismem z dnia 6 października 2015 r. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na niewykonanie przez Prezydenta W. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 czerwca 2015 r. sygn. akt I SAB/Wa 160/15. Wyrokiem tym Sąd zobowiązał Prezydenta W. do rozpoznania wniosku o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...], hip. nr [...], w terminie pięciu miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (pkt 1 wyroku) oraz stwierdził, że bezczynność Prezydenta W. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2 wyroku). Skarżący w złożonej skardze wnieśli o wymierzenie organowi grzywny, w wysokości stosownej do bezczynności Prezydenta W. przy rozpoznaniu wniosku z dnia 25 czerwca 2014 r. o przyznanie odszkodowania, biorąc pod uwagę kwoty przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku 2014, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w obwieszczeniu z dnia 17 lutego 2015 r. oraz o zasądzenie od Prezydenta W. na rzecz skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawnie przypisanych. Wskazali, że pismem z dnia 24 września 2015 r. wezwali Prezydenta W. do wykonania wyroku. Zaznaczyli, że do dnia wniesienia skargi Prezydent W. pozostaje w bezczynności w prowadzeniu postępowania administracyjnego nie podejmując czynności zmierzających do jego zakończenia. Odpowiadając na skargę Prezydent W. wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, że przedmiotowa nieruchomość została objęta działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279). Wskazał, że do akt sprawy zostały złożone dwa prawomocne postanowienia sądu o nabyciu praw do spadku po zmarłym w dniu [...] stycznia 1984 r. J. B., tj. Sądu Rejonowego w W. z dnia [...] września 1984 r. sygn. akt [...] stwierdzające, iż prawa do spadku po J. B. nabyli z mocy testamentu notarialnego z dnia [...] lutego 1983 r. ([...]) syn Z. B. w 7/10 części spadku i córka L. B. w 3/10 części spadku oraz Sądu Rejonowego w W. z dnia [...] grudnia 2011 r. sygn. akt [...], stwierdzające, iż spadek po J. B. na podstawie ustawy nabyły dzieci: W. B., M. B., Z. B., L. B. oraz T. B. po 1/5 części każde z nich. Organ zaznaczył, że w sytuacji wydania przez sądy dwóch różnych postanowień o stwierdzeniu nabycia spadku po jednej osobie, koniecznym jest wyeliminowanie jednego z nich z obrotu prawnego. Podniósł, że rozpatrując wniosek następców prawnych dawnego właściciela J. B. stwierdzono, że rozstrzygnięcie sprawy spadku po zmarłym w dniu [...] stycznia 1984 r. J. B., stanowi zagadnienie wstępne w sprawie o przyznanie odszkodowania za przedmiotową nieruchomość. Z uwagi na powyższe, postanowieniem z dnia [...] marca 2017 r., nr [...] organ zawiesił postępowanie w sprawie ustalenia odszkodowania, do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez sąd. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. Przedmiotowa skarga została wniesiona w trybie art. 154 § 1 P.p.s.a. Przepis ten stanowi, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Z powołanego przepisu wynikają zatem dwie przesłanki, które muszą zostać spełnione łącznie, aby sąd administracyjny mógł organowi administracji publicznej wymierzyć grzywnę. Po pierwsze, organ musi pozostawać w bezczynności po wyroku uwzględniającym skargę (wydanym na podstawie art. 149 P.p.s.a.) i zobowiązującym organ do wydania w określonym terminie stosownego aktu lub dokonania czynności. Po drugie, strona przed wniesieniem skargi musi wystąpić do właściwego organu z pisemnym wezwaniem do wykonania wyroku. W rozpoznawanej sprawie obie wskazane wyżej przesłanki zostały spełnione. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 11 czerwca 2015 r. sygn. akt I SAB/Wa 160/15 uwzględnił skargę M. B., W. B., A. M., G. B. Z. B., J. B. i zobowiązał Prezydenta W. do rozpoznania wniosku z dnia 25 czerwca 2014 r. o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w W., przy ul. [...], hip. nr [...] - w terminie pięciu miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Jednocześnie Sąd stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Odpis prawomocnego wyroku wraz z uzasadnieniem oraz aktami administracyjnymi sprawy został doręczony Prezydentowi W. w dniu 26 sierpnia 2015 r. co wynika z akt sądowych sprawy sygn. akt I SAB/Wa 160/15 (data stempla wpływu akt do organu). Oznacza to, że termin załatwienia sprawy wyznaczony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie upłynął w dniu 26 stycznia 2016 r. Pomimo upływu zakreślonego przez Sąd terminu, jak również wezwania przez skarżących organu do wykonania prawomocnego wyroku, Prezydent W. nie rozpoznał wniosku o odszkodowanie i nie wydał rozstrzygnięcia w sprawie. Z akt sprawy wynika, że postanowieniem z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] wydanym po złożeniu skargi na niewykonanie wyroku organ zawiesił z urzędu postępowanie do czasu uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez sąd powszechny. Dokonując oceny okoliczności niniejszej sprawy stwierdzić należy, że mimo prawomocnego wyroku Sądu z dnia 11 czerwca 2015 r., sygn. akt I SAB/Wa 160/15 Prezydent W. nie rozstrzygnął wniosku skarżących o ustalenie odszkodowania za przedmiotową nieruchomość. Oznacza to, że po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 czerwca 2015 r. do czasu zawieszenia postępowania organ pozostawał w bezczynności. W tym stanie rzeczy wniosek o wymierzenie organowi grzywny Sąd uznał za uzasadniony. Sąd uznał, że grzywna w wysokości 1.000 zł jest adekwatną sankcją za niewykonanie wyroku. Wymierzona kwota mieści się w wymiarze grzywny określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a., spełniając funkcję represyjno – dyscyplinującą. Oceniając charakter bezczynności Sąd uznał, że nie można jej przypisać cechy rażącego naruszenia prawa. Ocena charakteru naruszenia prawa powinna być dokonywana w powiązaniu z okolicznościami danej sprawy, rozpatrywanej indywidualnie, wyznaczonej przez wiele elementów zmiennych. Każda bowiem bezczynność jest naruszeniem prawa co nie oznacza, że każda nosi cechy rażącego naruszenia prawa. Sądowi znana jest z urzędu ilość spraw prowadzonych przez Prezydenta o odszkodowanie za nieruchomości objęte dekretem z dnia 26 października 1945 r., ich stopień skomplikowania wynikający z konieczności czynienia ustaleń stanu faktycznego sprzed 60 lat, a także trudności Miasta W. związane z zabezpieczeniem środków finansowych na realizację zgłoszonych roszczeń. Okoliczność ta chociaż nie zwalnia organu z odpowiedzialności za niewykonanie wyroku, nie mniej jednak musi być uwzględniona w ocenie charakteru naruszenia prawa. Należy też zauważyć, że skarżący złożyli do akt sprawy dwa prawomocne postanowienia o stwierdzeniu praw do spadku po byłym właścicielu nieruchomości. Wobec tego organ zawiesił postępowanie w sprawie do czasu wyeliminowania jednego z nich z obrotu prawnego. Mając na uwadze wszystkie wyżej wskazane okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 154 § 1 i § 2 zd. 2 w związku z art. 154 § 6 P.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji wyroku. W przedmiocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. (pkt 3 sentencji).