I SA/Wa 497/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Skiba Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Miernik (spr.) Sędzia WSA Gabriela Nowak Protokolant Zbigniew Dzierzęcki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2010 r. sprawy ze skargi Z. H. na postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia [..] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie obciążenia kosztami egzekucyjnymi oddala skargę. Minister Infrastruktury postanowieniem z dnia [..] stycznia 2010 r. nr [...], po rozpoznaniu zażalenia Z. H., utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] o ustaleniu kosztów egzekucyjnych obciążających Z. H. w wysokości [...] zł. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym. Wojewoda [..] decyzją z dnia [...] października 2008 r. nr [..] udzielił Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości położonej w gminie [....] obręb [...], oznaczonej jako działki [...] o pow. [..] ha i nr [...] o pow. [...] ha oraz nadał tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [..] marca 2009 r. nr [...]. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2009 r., utrzymanym w mocy postanowieniem Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2009 r., Wojewoda [...] wezwał Z. H. do wykonania, w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia, obowiązku wydania Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad nieruchomości położonej w gminie-[...] , obręb [...], oznaczonej jako działki nr [...] i nr [...] z zagrożeniem zastosowania, w razie niewykonania obowiązku, środka egzekucyjnego w postaci przymusowego odebrania przedmiotowej nieruchomości. W dniu [...] września 2009 r. organ egzekucyjny dokonał odebrania przedmiotowej nieruchomości. Postanowieniem z dnia [..] listopada 2009 r. nr [..] Wojewoda [...] ustalił koszty egzekucyjne obciążające Z. H. w wysokości [...] zł powstałe w wyniku prowadzonego przez Wojewodę [...] postępowania egzekucyjnego, na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] lipca 2009 r., zakończonego w dniu [...] września 2009 r. egzekucyjnym wykonaniem obowiązku wynikającego z ostatecznej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2008 r. Z. H. wniosła na powyższe postanowienie zażalenie, zarzucając mu naruszenie art. 10 k.p.a. Strona zakwestionowała obowiązek ponoszenia kosztów egzekucyjnych i zarzuciła organowi prowadzenie postępowania egzekucyjnego z naruszeniem prawa. Minister Infrastruktury postanowieniem z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [..], po rozpoznaniu zażalenia Z. H., utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2009 r. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że w związku przeprowadzonym postępowaniem egzekucyjnym organ ustalił poniesione wydatki egzekucyjne zgodnie z przepisem art. 64b ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz określił opłaty za dokonane czynności egzekucyjne zgodnie z art. 64a cytowanej ustawy. Organ wskazał, że kwota kosztów egzekucyjnych w wysokości [...] zł stanowi sumę opłat i wydatków: opłata za upomnienie – [...] zł (art. 15 § 2) , opłata za wydane postanowienie z dnia [...] lipca 2009 r. – [...] zł (art. 64a §1 pkt 2 lit. d), opłata za odebranie nieruchomości – [....] zł (art. 64a § 1 pkt 6), opłata za opróżnienie [...]– zł (art. 64a § 1 pkt 6), opłata za opróżnienie [...] – [...] zł (art. 64a § 1 pkt 6), opłata za wezwanie Policji – [...] zł (art. 64 § 1 pkt 13). Pozostałe wydatki egzekucyjne, tj. zapłata za przewóz, załadowanie, rozładowanie – transport ruchomości usuniętych z opróżnionych pomieszczeń, naliczono na podstawie art. 64b w kwocie [...] zł. Kwota ta została obliczona na podstawie faktury wystawionej przez wykonawcę, do której dołączono cennik wykonanych usług. Na podstawie umowy zlecenia wykonania prac transportowych została obniżona ostateczna cena usługi z kwoty [....] zł do [...] zł. Odnosząc się do zarzutów zażalenia organ wskazał, że pismem z dnia [...] grudnia 2009 r., strona została zawiadomiona, w trybie art. 10 § 1 k.p.a., o możliwości składania dodatkowych wniosków i zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym oraz zgłaszania żądań. Z uprawnienia tego pełnomocniczka strony skorzystała. Minister wyjaśnił też, że w ramach rozpoznawanej sprawy nie jest uprawniony do oceny zasadności i prawidłowości wydania decyzji lokalizacyjnej przeznaczającej przedmiotową nieruchomość pod inwestycję drogową, a także zasadności wymagalności egzekwowanego obowiązku. Z. H. wniosła na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze zarzuty zostały skierowane pod adresem decyzji o zajęciu nieruchomości, decyzji o wywłaszczeniu nieruchomości oraz decyzji lokalizacyjnej. Skarżąca zarzuciła Ministrowi Infrastruktury brak działania zgodnie z przepisami k.p.a. w zakresie dokonania oceny powyższych decyzji. Minister Infrastruktury w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 64 c § 7 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), zgodnie z którym organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie kosztów egzekucyjnych na żądanie zobowiązanego albo z urzędu, jeżeli koszty te obciążają wierzyciela. Na postanowienie to przysługuje zażalenie. Zgodnie z art. 64c § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji opłaty za czynności egzekucyjne, opłata manipulacyjna oraz określone w art. 64b tej ustawy wydatki związane z postępowaniem egzekucyjnym - stanowią koszty egzekucyjne. Koszty te, z zastrzeżeniem § 2-4, obciążają zobowiązanego. Zasadą jest więc, że to zobowiązany ponosi odpowiedzialność za powstałe koszty egzekucji. Zasadność takiej regulacji nie budzi żadnych wątpliwości, albowiem całe postępowanie egzekucyjne i związana z nim konieczność funkcjonowania organów egzekucyjnych jest następstwem uchylania się zobowiązanego od wykonywania nałożonych na niego obowiązków. Wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych następuje po zakończeniu postępowania egzekucyjnego. Organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie kosztów egzekucyjnych na żądanie zobowiązanego albo z urzędu, jeżeli koszty te obciążają wierzyciela (art. 64c § 7 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji). W przypadku umorzenia postępowania egzekucyjnego zobowiązany może wystąpić z żądaniem wydania postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych w terminie 14 dni od dnia doręczenia mu postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego. Natomiast gdy zakończenie postępowania egzekucyjnego nastąpiło wskutek wyegzekwowania wykonania obowiązku, zobowiązany może wystąpić z żądaniem wydania postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych w terminie 14 dni od dnia powiadomienia zobowiązanego przez organ egzekucyjny o wysokości pobranych kosztów egzekucyjnych (art. 64c § 8 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji). Organ egzekucyjny wydając postanowienie w sprawie ustalenia kosztów egzekucyjnych uwzględnia między innymi dokonane w toku postępowania egzekucyjnego czynności egzekucyjne powodujące powstanie kosztów egzekucyjnych, poniesione wydatki egzekucyjne. Obowiązany jest także uwzględnić wydane w toku tego postępowania postanowienia powodujące wyłączenie odpowiedzialności zobowiązanego za koszty egzekucji, jeżeli postanowienia takie zostały wydane. Wydając postanowienie w sprawie ustalenia kosztów egzekucyjnych organ egzekucyjny nie bada natomiast, czy wszczęcie i prowadzenie egzekucji było zgodne z prawem. Jak wynika z akt sprawy, w toku prowadzonych postępowań egzekucyjnych wobec skarżącej nie zostało wydane żadne postanowienie, które powodowałoby wyłączenie odpowiedzialności zobowiązanej za koszty egzekucji. Z akt sprawy nie wynika także, aby skarżąca w toku postępowania egzekucyjnego skorzystała z przysługującego jej prawa zgłoszenia zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, czy też wniosła o umorzenie postępowania. Wobec powyższego uznać należy, iż wszystkie dokonane przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjne są skuteczne i powodują powstanie kosztów egzekucyjnych obciążających zobowiązaną. Czynności te to koszty upomnienia, opłata za wydanie postanowienia wzywającego skarżącą do wykonania obowiązku wydania Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad nieruchomości położonej w gminie[...], obręb , oznaczonej jako działki nr [...] i nr [..], opłata za odebranie nieruchomości, opłata za opróżnienie pomieszczeń kiosku, wydatki egzekucyjne związane z transportem ruchomości i opłata za wezwanie Policji. Faktu dokonania tych czynności oraz wysokości kosztów egzekucyjnych skarżąca zresztą nie kwestionuje. Skoro w toku postępowania egzekucyjnego nie stwierdzono, że tytuł wykonawczy zawiera wady uniemożliwiające przeprowadzenie postępowania egzekucyjnego, które nie mogły być znane organowi egzekucyjnemu w chwili skierowania tego tytułu do egzekucji oraz nie stwierdzono, że wszczęcie i prowadzenie egzekucji było niezgodne z prawem, to skarżąca nie może na te okoliczności powoływać się po zakończeniu egzekucji, na etapie ustalenia kosztów egzekucyjnych. Zobowiązany po zakończeniu postępowania egzekucyjnego nie może bowiem wnosić zarzutów dotyczących samej egzekucji. Zobowiązany mógłby powołać się jedynie na postanowienia, w których stwierdzono, że wszczęcie i prowadzenie egzekucji było niezgodne z prawem, jeśli w toku postępowania egzekucyjnego wydano by takie postanowienia, a organ egzekucyjny nie wziął pod uwagę tych orzeczeń ustalając wysokość kosztów egzekucyjnych. W przedmiotowym postępowaniu jak już wskazano powyżej orzeczeń takich nie wydano. W świetle powyższego, skoro na etapie orzekania o kosztach egzekucyjnych nie jest możliwe rozstrzyganie o prawidłowości i zasadności zakończonego postępowania egzekucyjnego, nie może zasługiwać na uwzględnienie zarzut skargi dotyczący braku podstawy do prowadzenia egzekucji. Zaskarżone postanowienie o kosztach egzekucyjnych zawiera nie tylko kwoty opłat i wydatków poniesionych przez organ egzekucyjny, ale też wskazuje, że były one w okolicznościach danej sprawy uzasadnione co do wysokości. Zauważyć należy, że przedstawiona przez przedsiębiorstwo przewozowe faktura będąca podstawą obciążenia skarżącej wydatkami egzekucyjnymi podlegała, zgodnie z art. 80 k.p.a. ocenie organu administracji, z uwzględnieniem zasady słusznego interesu obywateli. W ocenie Sądu niezasadne okazały się także zarzuty dotyczące naruszenia przepisów k.p.a., a mianowicie art. art. 7, 8, 9, 11, 12, 13 i 16 k.p.a. Organy działały na podstawie przepisów prawa, zgodnie z zasadą zaufania oraz zasadą prawdy obiektywnej. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że skargi nie zasługują na uwzględnienie i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.