I SA/Wa 498/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Sędzia WSA Jolanta Dargas po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Powiatu [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi Powiatu [...] na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Pismem z dnia 14 lutego 2012 r. Zarząd Powiatu [...], działając w imieniu Powiatu [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności rozpatrzenia odwołania od decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] listopada 2011 r., Nr [...], ustalającej odszkodowanie za nieruchomość gruntową położoną w Gminie [...], nr [...] w obrębie [...]. Jednocześnie w skardze strona zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia z dnia [...] stycznia 2012 roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej ppsa - po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W oparciu o cytowany przepis prawny, wskazać należy zatem, że podstawową przesłanką wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przez co należy rozumieć sytuację, gdy szkoda (majątkowa, a także niemajątkowa) nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004). Rozpatrując powołane przesłanki w odniesieniu do zaskarżonego w niniejszej sprawie postanowienia, należy podnieść, że skoro wskazana w art. 61 § 3 ppsa, szkoda lub trudne do odwrócenia skutki mają być rezultatem wykonania podjętego w sprawie rozstrzygnięcia to uznać należy, że przedmiotem ochrony tymczasowej w postaci zastosowania instytucji wstrzymania wykonania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy przy tym rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie postępowania egzekucyjnego do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią rozstrzygnięcia zawartego w tym akcie. Rozstrzygnięciem takim nie jest na pewno postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania wydane w oparciu o art.134 kpa. Postanowienie to ogranicza się bowiem jedynie do stwierdzenia braku możliwości rozpoznania złożonego odwołania. Skoro zatem zaskarżone postanowienie nie nadaje się do wykonania, brak jest również możliwości wstrzymania jego wykonania. W tym miejscu podkreślić należy również, że na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania, nie może być badana kwestia legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia, będzie ona bowiem stanowić przedmiot postępowania sądowego w sprawie. W świetle wskazanych okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.