I SA/Wa 512/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Emilia Lewandowska (spr.) Sędziowie NSA Anna Lech WSA Daniela Kozłowska Protokolant Iwona Kosińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi Burmistrza Miasta R. na decyzję Prezesa [...] Agencji [...] z dnia [...] marca 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Dyrektora Oddziału Rejonowego [...] Agencji [...] w L. z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...]; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. I SA/Wa 512/04 UZASADNIENIE Prezes [...] Agencji [...], decyzją z dnia [...] marca 2004 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Rejonowego [...] Agencji [...] w L. z dnia [...] grudnia 2003 r., nr [...], którą odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Oddziału Terenowego [...] Agencji [...] w L. z dnia [...] sierpnia 2003 r., nr [...]. Z ustaleń organu wynika, że Dyrektor Oddziału Terenowego [...] Agencji [...] w L., decyzją nr [...] z [...] sierpnia 2003 r., przydzielił S. B. osobną kwaterę stałą nr [...] przy ul. [...] w R. o powierzchni mieszkalnej [...] m2 i użytkowej [...] m2 . W dniu [...] listopada 2003 r. na wniosek Burmistrza Miasta R. Dyrektor Oddziału [...] WAM w L. wszczął postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności tej decyzji. Po rozpatrzeniu wniosku Burmistrza Miasta R. Dyrektor Oddziału [...] WAM w L. decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Oddziału [...] WAM w L. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. dotyczącej przydziału osobnej kwatery stałej S. B. Pismem z dnia [...] grudnia 2003 r. Burmistrz Miasta R. wniósł odwołanie od powyższej decyzji. Odwołujący kwestionował stanowisko Dyrektora Oddziału [...] WAM w L., gdyż uznał, że decyzja o przydzielenie S. B. osobnej kwatery stałej nr [...] przy ul. [...] w R. została wydana bez podstawy prawnej, bowiem Agencja przydzieliła lokal mieszkalny w budynku stanowiącym własność Gminy R., nie będącym budynkiem o jakim mowa w art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. Dokonując analizy argumentacji zawartej w odwołaniu i materiału dowodowego zebranego w sprawie organ uznał, że nie zachodzi przesłanka braku podstawy prawnej do wydania decyzji przydziału osobnej kwatery stałej przez Dyrektora Oddziału [...] WAM w L., a więc naruszenie dyspozycji art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Podstawa prawna przydziału osobnej kwatery stałej przez Dyrektora Oddziału [...] WAM wynika z art. 30 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, a zatem znajduje umocowanie w obowiązującym prawie materialnym. Wydaje się jednak celowe zauważenie, że istotą i przedmiotem sprawy jest prawo dysponowania lokalem nr [...] przy ul. [...] w R. przez organ [...] Agencji [...]. W tej sprawie, w ocenie organu, podstawowe znaczenie ma okoliczność istnienia w obrocie prawnym decyzji o przydziale lokalu mieszkalnego z dnia [...] listopada 1969 r. wydanych przez Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w R. (nr sprawy [...] i nr sprawy [...]), z których wynika, że Referat [...] Gospodarowania Komunalnego i [...] Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w R. przydziela Jednostce [...] nr [...] lokal nr [...] w domu nr [...] (obecnie lokal nr [...] przy ul. [...]) i lokal nr [...] w domu nr [...] (obecnie lokal nr [...] przy ul. [...]). W skardze na decyzję Prezesa [...] Agencji [...] Gmina R. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Oddziału [...] [...] Agencji [...] w L. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że na podstawie art. 56 ust. 1 ustawy z 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych decyzyjny stosunek najmu, wynikający z decyzji o przydziale lokalu mieszkalnego z dnia 10 listopada 1969 r., przekształcił się w najem umowny. Przydzielony kwestionowaną decyzją z dnia [...] sierpnia 2003 r. lokal stanowi własność skarżącej gminy i nie pozostaje w zarządzie organów wojskowych, tj. nie spełnia wymogów określonych w art. 1 ust. 1 pkt 2 in fine ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sil Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. W odpowiedzi na skargę Prezes [...] Agencji [....] wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. Dla oceny czy kontrolowana w postępowaniu nadzorczym decyzja Dyrektora Wojskowej Agencji [...] Oddział [...] w L. z dnia [...] sierpnia 2003 r. jest dotknięta wadą nieważności określoną w art. 156 § 1 kpa niezbędne jest, w pierwszej kolejności, rozstrzygnięcie czy organom wojskowym przysługuje tytuł prawny i jaki do dysponowania lokalem mieszkaniowym w R. przy ul. [...] m [...]. Ten istotny problem dostrzegł organ stwierdzając w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że istotą i przedmiotem sprawy jest prawo dysponowania tym lokalem przez organ [...] Agencji [...]. Rozstrzygnięcie o tym czy i jaki tytuł prawny do przedmiotowego lokalu przysługuje organom wojskowym należy do problematyki cywilnoprawnej, której rozstrzygnięcie może nastąpić wyłącznie w postępowaniu cywilnoprawnym przed sądem powszechnym. Organy nadzoru, w sytuacji gdy wystąpił spór pomiędzy właścicielem lokalu, jakim jest skarżąca gmina a [...] organami mieszkaniowymi o prawo do dysponowania tym lokalem przez te organy z przeznaczeniem na kwaterę, winny były zawiesić postępowanie nadzorcze do czasu rozstrzygnięcia tego sporu przed sądem powszechnym. Organy obu instancji tego nie uczyniły i rozstrzygnęły wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie przydziału przedmiotowego lokalu jako osobnej kwatery stałej uznając, że dysponują tytułem prawnym do tego lokalu, co jest przedwczesne. Tak więc decyzja nadzorcza organu pierwszej instancji zapadła z naruszeniem przepisu art. 97 § 1 pkt 4 kpa, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia zawarty w decyzji. Organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji, która narusza prawo, wydał także wadliwą decyzję. Z tego też względu decyzje nadzorcze organów obu instancji podlegają uchyleniu. Z powyższych względów Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.