I SA/Wa 514/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Emilia Lewandowska (spr.) Sędziowie WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska asesor WSA Iwona Kosińska Protokolant referendarz sądowy Aneta Wirkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2005 r. sprawy ze skargi M. R. i Z. Z. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej oddala skargę I SA/Wa 514/04 UZASADNIENIE Minister Infrastruktury, decyzją z dnia [...] lutego 2004 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2003 r., nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w L. z dnia [...] stycznia 1997 r., nr [...] w sprawie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości położonej w L., oznaczonej jako działka nr [...]. Z ustaleń organu odwoławczego wynika, że nieruchomość objęta decyzją z dnia [...] stycznia 1997 r. stanowiła własność Z. Z. Pismem z dnia 14 stycznia 2003 r. M. R. – właścicielka powstałej w wyniku podziału działki nr [...] na podstawie umowy darowizny z dnia [...] maja 2000 r. Rep. A nr [...] i z dnia [...] października 2000 r. Rep. A nr [...] – wystąpiła z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] stycznia 1997 r. Decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...] stycznia 1997 r. była wydana na podstawie obowiązującej wówczas ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (t.j. Dz. U. z 1991 r., Nr 30, poz. 127 ze zm.). Przedmiotowa nieruchomość w świetle obowiązującej wówczas ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r., podlegała działaniu tej ustawy, gdyż pomimo faktu, iż stanowiła gospodarstwo rolne, to w planie zagospodarowania przestrzennego miasta L., zatwierdzonego przez Miejską Radę Narodową uchwałą nr [...] z dnia [...] czerwca 1986 r., nie była przeznaczona na cele gospodarki rolnej i leśnej. Ponadto w piśmie z dnia 20 listopada 2003 r. Prezydent Miasta L. stwierdził, że podział działki nr [...] dokonany w 1997 r. nie był sprzeczny z ustaleniami obowiązującego wówczas planu zagospodarowania przestrzennego. Z. Z. aktem notarialnym z dnia [...] stycznia 1997 r. Rep. A nr [...] sprzedał działkę nr [...] powstałą w wyniku podziału zatwierdzonego decyzją z dnia [...] stycznia 1997 r., co świadczy o tym, iż nie kwestionował podziału. Fakt, że w aktach sprawy nie ma potwierdzenia odbioru decyzji przez Z. Z. nie stanowi, w ocenie organu, przesłanki do stwierdzenia jej nieważności, gdyż nie jest to przesłanka wymieniona w art. 156 § 1 kpa. Tym samym organ odwoławczy uznał zasadność rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. W skardze na decyzję Ministra Infrastruktury M. R. i Z. Z. wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...], ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Ministrowi Infrastruktury. Skarżonej decyzji zarzucono obrazę treści art. 109 § 1 kpa polegającą na nie doręczeniu decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...] stycznia 1997 r. Z. Z. oraz obrazę art. 10 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości poprzez oparcie decyzji na miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, w którym dzielona działka nie została uwzględniona. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 157 § 2 kpa postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. W rozpoznawanej sprawie postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w L. z dnia [...] stycznia 1997 r. zostało wszczęte na wniosek M. R. M. R. stała się właścicielką działki nr [...] na podstawie umowy darowizny z dnia [...] maja 2000 r. i z dnia [...] października 2000 r. Działka nr [...] powstała w wyniku podziału działki nr [...] położonej w Lubinie, której podział został zatwierdzony kontrolowaną decyzją z dnia [...] stycznia 1997 r. Drugą z działek powstałych z podziału działki nr [...], to jest działkę [...], Z. Z. sprzedał aktem notarialnym z dnia [...] stycznia 1997 r. J. i C. W dacie wydania decyzji zatwierdzającej podział działki nr [...] właścicielem tej działki był Z. Z. Wnioskująca o stwierdzenie nieważności decyzji z [...] stycznia 1997 r. M. R. nigdy nie legitymowała się tytułem prawnym do działki nr [...]. Stała się ona właścicielką nowo powstałej, w wyniku podziału działki nr [...]. Własność tej działki nabyła umową darowizny w 2000 r. Własność tę nabyła w takich granicach i o takiej powierzchni gruntu jak to zostało określone w umowie darowizny. Wynika z tego, że nie ma ona interesu prawnego w żądaniu stwierdzenia nieważności decyzji z [...] stycznia 1997 r. zatwierdzającej projekt podziału działki nr [...], gdyż nie legitymowała się w dacie wydania tej decyzji żadnym tytułem prawnym do działki nr [...], której podział zatwierdziła, kwestionowana obecnie przez nią, decyzja z [...] stycznia 1997 r. Ponieważ nie ma ona interesu prawnego w żądaniu stwierdzenia nieważności decyzji z [...] stycznia 1997 r., to organ pierwszej instancji prawidłowo powinien był wydać decyzję o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie nieważności decyzji, zgodnie z art. 157 § 3 kpa. Natomiast organ, uznając M. R. za stronę, prowadził postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji i wydał decyzję merytoryczną, odnawiając stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] stycznia 1997 r. Tej nieprawidłowości nie dostrzegł organ odwoławczy i rozpoznając sprawę merytorycznie wydał decyzję utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Jednakże uchybienia te pozostawały bez wpływu na wynik sprawy, gdyż w konsekwencji tych decyzji pozostała w obiegu prawnym decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...] stycznia 1997 r. Ponieważ M. R. nie była uprawniona do żądania stwierdzenia nieważności decyzji z [...] stycznia 1997 r., to jej skarga została przez Sąd oddalona jako wniesiona przez nieuprawniony podmiot. Skarga Z. Z. również podlega oddaleniu, gdyż zawiera zarzuty merytoryczne, co do rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji, a odnoszące się do odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sytuacji, gdy z uwagi na to, że z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji wystąpił nieuprawniony podmiot, wniosek ten nie podlega merytorycznemu rozpoznaniu. Z tego względu skarga Z. Z. jest nieuzasadniona. Mając powyższe na uwadze Sąd na zasadzie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak sentencji wyroku.