I SA/Wa 516/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Tarnowska (spr.) Sędziowie WSA Iwona Kosińska WSA Bogdan Wolski Protokolant Agnieszka Bieniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lipca 2010 r. sprawy ze skargi S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy podjęcia zawieszonego postępowania oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...], po rozpatrzeniu zażalenia S. na postanowienie z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy podjęcia zawieszonego postępowania w sprawie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego przy ul. [...], oznaczonego jako działka ewidencyjna nr [...] - utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. podało, że postanowieniem z dnia [.....] stycznia 2009 r. nr [...] Prezydent W. zawiesił z urzędu postępowanie administracyjne z wniosku S. złożonego w dniu 21 stycznia 2008 r. o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], do czasu zakończenia postępowań w sprawie rozpatrzenia wniosków byłych właścicieli hipotecznych (bądź ich następców prawnych) dotyczących zwrotu ww. nieruchomości. Postanowienie to zostało odebrane przez S. w dniu 27 stycznia 2009 r. i nie wniesiono nań zażalenia. Wnioskiem z dnia 9 października 2009 r. S. zwróciła się o podjęcie zawieszonego postępowania uzasadniając, że "decyzja "przekształceniowa" z mocy ustawy nie dotyczy osób trzecich, bo nie narusza i nie może naruszać praw osób trzecich, zgodnie z jednoznacznym brzmieniem art. 3 ust. 3 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, zaś postępowanie "przekształceniowe" dotyczy wyłącznie wnioskującego o przekształcenie użytkownika wieczystego oraz podmiotu właściwego do wydania decyzji w tym zakresie. Strona podkreśliła również, że "ani ustawą o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, ani żaden przepis kpa, w szczególności art. 97 i 98 kpa, nie przewidują takiej przyczyny zawieszenia, jaka wskazana została w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] stycznia 2009 r. W tej sytuacji uznać należy, że postanowienie to zostało wydane bez podstawy prawnej". W konsekwencji, S. wniosła o podjęcie zawieszonego postępowania i przeprowadzenie go zgodnie z obowiązującymi terminami określonymi przez kodeks postępowania administracyjnego. Pismem z dnia 16 listopada 2009 r. odpowiedzi udzielił Wydział Gospodarki Nieruchomościami [...] informując, że nadal nie jest możliwe podjęcie zawieszonego postępowania, gdyż "według informacji przekazanej przez Wydział Spraw Dekretowych i Związków Wyznaniowych Biura Gospodarki Nieruchomościami Urzędu [...] z dnia 4 listopada 2009 r. w odniesieniu do dawnych nieruchomości hipotecznych:[...], toczą się postępowania administracyjne z wniosków dawnych właścicieli lub ich następców prawnych o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do gruntu." Pismo to zostało stronie doręczone w dniu 19 listopada 2009 r. W dniu 26 listopada 2009 r., zachowując ustawowy termin, S. wniosła zażalenie na postanowienie oddalające wniosek o podjęcie zawieszonego postępowania, w którym stwierdzono, że pismo z dnia 19 listopada 2009 r. Urzędu Dzielnicy [...] Wydział Gospodarowania Nieruchomościami [...], choć pozbawione odpowiedniej formy, o której mowa w art. 124 § 1 i 2 kpa, w swej istocie dotyczy materii określonej w art.123 § 1 i 2 kpa, a zatem merytorycznie jest postanowieniem i może być przedmiotem zażalenia. Powtarzając argumentację zawartą we wniosku z dnia 9 października 2009 r. o podjęcie zawieszonego postępowania strona podkreśliła, iż brak jest prawnych przesłanek uzasadniających zawieszenie postępowania, twierdząc ponadto, że "ustanowienie prawa użytkowania wieczystego stanowi nieodwracalny skutek prawny i powoduje, że wszelkie ewentualne roszczenia reprywatyzacyjne nie mogą mieć skutku restytucyjnego, a jedynie odszkodowawczy i w żadnym razie nie powodują, aby użytkownik wieczysty był stroną takich roszczeń albo dotyczących ich postępowań." Uznając, iż art. 3 ust. 3 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości nie znajduje w niniejszej sprawie zastosowania, strona podniosła zarzut, iż wskazana norma prawna została zastosowana bezpodstawnie w celu zawieszenia postępowania, stąd też żąda uchylenia postanowienia z dnia [...] listopada 2009 r. oddalającego wniosek o podjęcie zawieszonego postępowania i wydanie postanowienia o jego podjęciu (lub nakazanie tego organowi I stopnia). W uzasadnieniu postanowienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. stwierdziło, że mimo niezachowania przez organ pierwszoinstancyjny należytej formy, pismo z dnia 16 listopada 2009 r. potraktować należy jako postanowienie, na które służy zażalenie. Stosownie do art. 97 § 1 pkt 4 kpa, organ zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. W niniejszej sprawie przesłanką zawieszenia przez organ postępowania administracyjnego była okoliczność zgłoszenia wniosków byłych właścicieli hipotecznych do nieruchomości - działki ewidencyjnej o nr [...]. W uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] stycznia 2009 r. o zawieszeniu postępowania do czasu zakończenia postępowań w sprawie rozpatrzenia wniosków byłych właścicieli hipotecznych, dotyczących zwrotu ww nieruchomości, Prezydent W. stwierdził, że nieruchomość położona w W. przy ul. [...], oznaczona jako działka ewidencyjna nr [...] objęta jest działaniem dekretu z dnia 26 października 1945r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy, oraz, że wobec szczegółowo wyszczególnionych działek w ramach tej nieruchomości, prowadzone są postępowania z wniosków byłych właścicieli. W takiej sytuacji zachodzą więc przesłanki do zawieszenia postępowania, stosownie do art. 97 §1 pkt 4 kpa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. podało, że po wpłynięciu wniosku strony o podjęcie zawieszonego postępowania organ pierwszoinstancyjny uzyskał stanowisko Wydziału Spraw Dekretowych i Związków Wyznaniowych Biura Gospodarki Nieruchomościami Urzędu [...] (pismo z dnia 4 listopada 2009 r.), z którego wynika, że w odniesieniu do wymienionych nieruchomości zostały zgłoszone roszczenia dawnych właścicieli lub ich następców prawnych oraz toczy się postępowanie administracyjne o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do nieruchomości położonych przy: [...]. Organ pierwszoinstancyjny przyjął, że nadal nie jest możliwe podjęcie zawieszonego postępowania, gdyż nie ustała przyczyna jego zawieszenia. W zażaleniu strona podkreśliła, iż brak jest prawnych przesłanek uzasadniających zawieszenie postępowania, a powoływany przez organ art. 3 ust. 3 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, nie znajduje w niniejszej sprawie zastosowania; podniosła, iż wskazana norma prawna została zastosowana bezpodstawnie w celu zawieszenia postępowania, stąd też żąda uchylenia postanowienia z dnia [...] listopada 2009 r. oddalającego wniosek o podjęcie zawieszonego postępowania i wydanie postanowienia o jego podjęciu lub nakazanie tego organowi pierwszej instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uznało, że zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., wynik postępowania toczącego się z wniosku byłych właścicieli hipotecznych lub ich następców prawnych o zwrot nieruchomości i ustanowienie na ich rzecz prawa użytkowania wieczystego, jest zagadnieniem wstępnym, o jakim mowa w art. 97 § 1 pkt 4 kpa, co skutkuje zasadnością zawieszenia postępowania. Skoro zaś wynik tego postępowania nie jest jeszcze znany, oznacza to, że nie było podstaw do podjęcia zawieszonego z tego powodu postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 marca 2002 r. I SA 1286/00 zawarł tezę, że postępowanie o zwrot wywłaszczonej nieruchomości ma pierwszeństwo przed postępowaniem uwłaszczeniowym, nawet gdy wniosek o zwrot był późniejszy aniżeli wszczęcie postępowania uwłaszczeniowego. Jeżeli toczy się jednocześnie postępowanie uwłaszczeniowe i postępowanie o zwrot nieruchomości, to pierwsze powinno ulec zawieszeniu na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa, bowiem jego wynik jest zależny od postępowania w przedmiocie zwrotu i to rozstrzygnięcie ma walor zagadnienia wstępnego. Naczelny Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 30 maja 1994 r. SA/Gd 17/94 uznał, że wynik postępowania o zwrot wywłaszczonej nieruchomości jest zagadnieniem wstępnym w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 kpa dla postępowania o stwierdzenie nabycia użytkowania wieczystego gruntu i nabycia własności budynków znajdujących się na gruncie w trybie art. 2 ust. 1-3 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości. Odnosząc się zaś do zarzutów formułowanych przez stronę wobec art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, zgodnie z którym decyzja o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nie narusza praw osób trzecich, zauważyć trzeba, że w doktrynie prawa funkcjonuje pogląd, iż nienaruszalność praw osób trzecich oznacza także, że osoby roszczące sobie prawa do nieruchomości, kwestionujące prawidłowość nabycia własności przez jednostkę samorządu terytorialnego lub Skarb Państwa, nie zostają pozbawione swoich roszczeń. Ujawnienie się takich roszczeń przed wydaniem decyzji i wszczęcie postępowania w celu ich dochodzenia powinno skutkować zawieszeniem postępowania w sprawie przekształcenia (vide Jarosław Skwarło, Komentarz do ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości). Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., zarzuty podnoszone przez skarżącą w zażaleniu na postanowienie o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania, nie mogą doprowadzić do oczekiwanego przez stronę skutku w postaci podjęcia tego postępowania, ponieważ nadal istnieje przesłanka tamująca jego kontynuowanie. Rację należy zaś przyznać skarżącej, iż wskazywany przez organ pierwszej instancji art. 34 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz.2603 ze zm), który stanowi, że zbycie nieruchomości nie może nastąpić, jeżeli toczy się postępowanie administracyjne dotyczące prawidłowości nabycia nieruchomości przez Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego, nie ma w niniejszej sprawie zastosowania. Skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła S. w W.; zarzucając naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 kpa poprzez uznanie, iż w przedmiotowej sprawie występuje zagadnienie wstępne, które wymaga rozstrzygnięcia przez inny organ - wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i nakazanie podjęcia zawieszonego postępowania. Skarżąca podniosła, że obraza art. 97 § 1 pkt 4 kpa polega na błędnym uznaniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., iż w przedmiotowym postępowaniu występuje zagadnienie wstępne, które wymaga rozstrzygnięcia przez inny organ oraz uznaniu za takie zagadnienie tzw. postępowań reprywatyzacyjnych. Zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 kpa - organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, "gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd". Tymczasem postępowania, którym SKO przypisało znaczenie kwestii prejudycjalnej, toczą się przed tym samym organem, przed którym toczy się także postępowanie z wniosku skarżącej w trybie ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Tożsamość organu, jakim jest w tym przypadku Prezydent w., wyklucza możliwość obligatoryjnego zawieszenia postępowania na podstawie przywołanej normy prawnej wyrażonej w art. 97 § 1 pkt 4 kpa, albowiem wyraźnie wymaga ona, by takie zagadnienie wstępne było przedmiotem uprzedniego rozpatrzenia przez inny, a nie ten sam organ lub sąd. Ponadto, zdaniem skarżącej, SKO błędnie przyjęło, iż w przedmiotowej sprawie tzw. postępowania reprywatyzacyjne mogą mieć status zagadnienia wstępnego. Nieprawidłowe bowiem jest odnoszenie przez SKO do stanu prawnego postępowania o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności orzecznictwa NSA dotyczącego relacji między postępowaniami restytucyjnymi a tzw. postępowania uwłaszczeniowym, tj. zmierzającymi dopiero do ustanowienia prawa użytkowania wieczystego (sygn. Akt I SA 1286/00 i SA/Gd 17/94). SKO bezzasadnie pominęło zarzut skarżącej, iż ustanowienie prawa użytkowania wieczystego, a następnie realizacja celu tak ustanowionego prawa poprzez wybudowanie na oddanej w użytkowanie wieczyste nieruchomości budynków mieszkalnych oraz ustanowienie w nich odrębnej własności lokali i przeniesienie jej na osoby do tego uprawnione, stanowi nieodwracalny skutek prawny i powoduje, że wszelkie ewentualne roszczenia reprywatyzacyjne nie mogą mieć skutku restytucyjnego, a jedynie odszkodowawczy i w żadnym razie nie powodują, aby użytkownik wieczysty był stroną takich roszczeń albo dotyczących ich postępowań. Zgodnie bowiem z dyspozycją art. 214 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, przepisu o zwrocie nieruchomości poprzednim właścicielom przejętych przez państwo gruntów, budynków i innych części składowych nieruchomości na mocy dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy "nie stosuje się do gruntów oddanych w użytkowanie wieczyste osobom innym niż byli właściciele" (ust. 5), co ma miejsce w przypadku przedmiotowej nieruchomości. Istotne jest także, iż skarżąca nie jest stroną owych postępowań, co - zgodnie z art. 28 kpa w związku z art. 61 § 4 kpa - oznacza, iż sam organ je prowadzący nie uznał, aby prowadzone postępowania dotyczyły interesu prawnego lub obowiązku skarżącej. Bez względu na powyższe uwagi, które, w opinii skarżącej, stanowią dostateczną podstawę do stwierdzenie nieprawidłowości postanowienia SKO, zwrócić należy także uwagę na samo pojęcie "zagadnienia wstępnego". Nie sposób przyjąć, iż może to być jakiegokolwiek zagadnienie pozostające w bliżej nieokreślonym związku z zawieszanym na tej podstawie postępowaniem. Ta kwestia prejudycjalna winna być na tyle istotna, by bez jej uprzedniego rozstrzygnięcia nie było możliwe zakończenie prowadzonego postępowania. Zgodnie z orzecznictwem, "organ, przed którym toczy się postępowanie w sprawie głównej musi ustalić związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej a zagadnieniem wstępnym. O takiej zależności przesądza treść przepisów prawa materialnego, stanowiących podstawę prawną decyzji administracyjnej. Powyższa zależność musi być bezpośrednia. Gdy w sprawie wyłania się zagadnienie, które wykazuje jedynie pośredni związek z rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji, nie ma ono charakteru zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Mogą wiązać się z nim określone skutki, ale powstanie takiego zagadnienia nie rodzi obowiązku zawieszenia postępowania administracyjnego." (sygn. akt II OSK 1698/07). "Zagadnieniem wstępnym jest tylko takie postępowanie, którego wynik bezpośrednio wpłynie na treść rozstrzygnięcia w sprawie administracyjnej. Pomiędzy rozstrzygnięciem zapadłym przed sądem lub innym organem a rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej musi zachodzić stosunek zależności, co oznacza, że sprawa administracyjna może zostać rozstrzygnięta na różne sposoby - w zależności od tego, jakie rozstrzygnięcie wyda sąd lub inny organ." (sygn. akt II SA/Kr 49/08). Na żadnym etapie prowadzonego postępowania strona ani SKO nie wykazały, aby prowadzone postępowania reprywatyzacyjne rzeczywiście miały taką wagę, co jest tym istotniejsze, że nie postarano się nawet wykazać w jakim zakresie przedwojenne nieruchomości pokrywają się z nieruchomością znajdującą się w użytkowaniu wieczystym skarżącej ani nie przedstawiono żadnej bliższej informacji na temat tych postępowań. Skarżąca uważa, jej interpretacja art. 3 ust. 3 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości jest prawidłowa, tzn., że zgłoszenie tzw. roszczeń reprywatyzacyjnych (praw osób trzecich) nie stoi na przeszkodzie przekształceniu wieczystego użytkowania nieruchomości w jej własność, bowiem ratio legis w/w ustawy polegało na likwidacji instytucji wieczystego użytkowania, a ponieważ przekształcenie ma postać decyzji, to w żaden sposób nie mogą być naruszone prawa osób trzecich, w szczególności prawa byłych właścicieli, ponieważ również te decyzje można kwestionować w trybie przewidzianym przez przepisy kpa. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. 2. Zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy postanowienie odmawiające podjęcia zawieszonego postępowania w sprawie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w W. przy ul. [...]. 3. Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Sąd podziela stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, a nie podziela zarzutów skargi. 4. Z akt sprawy wynika, że postanowieniem z dnia [...] stycznia 2009 r. Prezydent w. zawiesił z urzędu postępowanie administracyjne prowadzone z wniosku S., złożonego w dniu 21 stycznia 2008 r. o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], do czasu zakończenia postępowań w sprawie rozpatrzenia wniosków byłych właścicieli hipotecznych lub ich następców prawnych dotyczących zwrotu tej nieruchomości. Organ stwierdził, iż nieruchomość ta objęta jest działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy, i wobec szczegółowo wymienionych działek w ramach tej nieruchomości prowadzone są postępowania z wniosków byłych właścicieli o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do nieruchomości położonych przy ul. [...], a więc zachodzą przesłanki do zawieszenia postępowania stosownie do art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Postanowienie to zostało odebrane przez S. w dniu 27 stycznia 2009 r. i nie wniesiono na to postanowienie zażalenia. Wnioskiem z dnia 9 października 2009 r. S. zwróciła się o podjęcie zawieszonego postępowania, twierdząc, że "decyzja przekształceniowa" z mocy ustawy nie dotyczy osób trzecich, bo nie narusza i nie może naruszać praw osób trzecich, zaś postępowanie "przekształceniowe" dotyczy wyłącznie wnioskującego o przekształcenie użytkownika wieczystego oraz podmiotu właściwego do wydania decyzji w tym zakresie. 5. Zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 oraz § 2 kpa, organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd; gdy ustąpiły przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania, organ administracji publicznej podejmie postępowanie z urzędu lub na żądanie strony. Stwierdzić należy, że zarzuty skarżącej S. zawarte w skardze z dnia 15 lutego 2010 r. kwestionują celowość zawieszenia postępowania w sprawie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego gruntu w prawo własności, i w istocie dotyczą postanowienia z dnia [...] stycznia 2009 r. o zawieszeniu postępowania, które przez stronę skarżącą – S. nie zostało zaskarżone, a nie dotyczą postanowienia o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania. Tak więc Sąd nie analizował zarzutów skargi dotyczących celowości zawieszenia postępowania administracyjnego, które mogły zostać zgłoszone do postanowienia o zawieszeniu postępowania z dnia [...] stycznia 2009 r., lecz jedynie badał, czy organ prawidłowo zbadał, czy zaistniały przesłanki podjęcia zawieszonego postępowania – odmawiając jego podjęcia. Zdaniem Sądu, ustanie przyczyn uzasadniających zawieszenie postępowania nakłada na organ administracji obowiązek podjęcia zawieszonego postępowania, stosownie do art. 97 § 2 kpa. Organ więc z urzędu zobowiązany jest do sprawdzenia, czy nie ustały przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania, a w niniejszej sprawie, czy nie zostały zakończone postępowania o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do nieruchomości położonych przy ul. [...]. Gdy ustąpią przyczyny zawieszenia postępowania, a zatem gdy rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd uzyska charakter trwały, organ administracji publicznej podejmie postępowanie z urzędu lub na wniosek strony. Przyczyna zawieszenia postępowania, o której mowa w art. 97 § 1 pkt 4 kpa, ustąpi z chwilą uprawomocnienia się orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie, a zatem postępowanie zostanie podjęte, gdy organ stwierdzi ustąpienie przyczyny, z powodu której postępowanie zostało zawieszone. Z art. 97 § 2 kpa wynika także inicjatywa podjęcia zawieszonego postępowania – zawieszone postępowanie podejmuje organ administracji publicznej z urzędu lub na żądanie strony. Oznacza to, że na organie administracji publicznej ciąży obowiązek badania, czy nie ustąpiła przyczyna uzasadniająca zawieszenie postępowania, a w przypadku stwierdzenia jej ustąpienia, obowiązek podjęcia zawieszonego postępowania. Również strona może żądać podjęcia zawieszonego postępowania, jednakże, stosownie do art. 97 § 2 kpa, organ administracji publicznej podejmie postępowanie dopiero po ustaniu przyczyny zawieszenia. 6. W niniejszej sprawie, jak wynika z akt sprawy, przyczyny zawieszenia postępowania w sprawie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nie ustały, a zatem organ prawidłowo odmówił podjęcia zawieszenia postępowania. A skoro Sąd nie doszukał się takiego naruszenia prawa, które miałoby wpływ na wynik sprawy, skarga nie mogła zostać uwzględniona. 7. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.