I SA/Wa 519/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Dargas (spr.) Sędziowie WSA Dariusz Pirogowicz WSA Elżbieta Sobielarska Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2018 r. sprawy ze skargi R. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie potwierdzenia prawa do korzystania ze świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2018r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2017r. nr [...] potwierdzającą prawo do korzystania ze świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny: W dniu 9 października 2017r. R. W. wystąpił o wydanie decyzji potwierdzającej prawo do korzystania ze świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Decyzją z dnia [...] listopada 2017r. nr [...] Prezydent Miasta [...] potwierdził wnioskodawcy prawo do korzystania ze świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych przez okres 90 dni od dnia 9 października 2017r. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł R. W. podnosząc, że wniosek złożył w dniu 26 września 2017r. w Wydziale Zdrowia Publicznego i Spraw Społecznych, a przez niedopatrzenie urzędnika jego wniosek otrzymał datę 9 października 2017r., w związku z czym musiał pokryć koszty badań, wizyt lekarskich i leków. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] rozpatrując odwołanie przywołało treść przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2004r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz.U. z 2016r. poz. 1793 ze zm.) znajdujących zastosowanie w niniejszej sprawie i wskazało, że decyzję w tego rodzaju sprawie wydaje się na wniosek świadczeniobiorcy, a w przypadku stanu nagłego na wniosek świadczeniodawcy udzielającego świadczenia opieki zdrowotnej złożonego niezwłocznie po udzieleniu świadczenia. Organ II instancji ustalił, że wywiad środowiskowy w rozpatrywanej sprawie został przeprowadzony w dniu [...] października 2017r., w trakcie którego potwierdzono spełnienie przez wnioskodawcę kryterium dochodowego i wymogów ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Organ odwoławczy wskazał, że skarżący wniosek złożył w kancelarii Urzędu Miasta [...] w dniu 9 października 2017r., co wynika z prezentaty widniejącej na wniosku i stwierdził, że w świetle przepisów dotyczących instrukcji kancelaryjnej do przyjmowania przesyłek w Urzędzie Miasta [...] uprawniona jest wyłącznie kancelaria, a nie pracownik Wydziału Zdrowia Publicznego, który nie mógł przyjąć wniosku skarżącego. W związku z powyższym Kolegium uznało zarzuty odwołania za nieuzasadnione. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł R. W. zarzucając jej naruszenie art. 7, 77 § 1, 80 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez błędne uznanie za datę złożenia wniosku dnia 9 października 2017r. zgodnie z prezentatą, podczas gdy wniosek został złożony i zarejestrowany w dniu 26 września 2017r., o czym świadczy zawarta na nim adnotacja, a późniejsza data prezentaty wynika z braku poinformowania o konieczności złożenia osobnego wniosku w kancelarii, a co nie zmienia faktu, że wniosek wpłynął do Wydziału Zdrowia Publicznego i Spraw Społecznych w dniu 26 września 2017r. i z tą datą został nadany mu bieg. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, podnosząc w uzasadnieniu skargi, że był przekonany, że złożenie wniosku w Wydziale Zdrowia Publicznego i Spraw Społecznych w dniu 26 września 2017r. jest wystarczające dla uzyskania wnioskowanej decyzji z tą datą. Dodał, że nie został poinformowany o konieczności złożenia tego samego wniosku oddzielnie w biurze podawczym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r. poz. 718 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Rozpoznając sprawę niniejszą w ramach powyższych kryteriów skargę należy uznać za niezasadną. Przedmiotem oceny Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2017 r. potwierdzająca prawo R. W. do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych przez okres 90 dni od dnia 9 października 2017 r. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1793 ze zm.). Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy, do korzystania ze świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych na zasadach określonych w ustawie mają prawo: inne, niż ubezpieczeni, osoby posiadające obywatelstwo polskie i posiadające miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, które spełniają kryterium dochodowe, o którym mowa w art. 8 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, co do których nie stwierdzono okoliczności, o której mowa w art. 12 tej ustawy, na zasadach i w zakresie określonych dla ubezpieczonych – zwane dalej "świadczeniobiorcami". Dokumentem potwierdzającym prawo do świadczeń opieki zdrowotnej świadczeniobiorcy, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2, jest decyzja wójta (burmistrza, prezydenta) gminy właściwej ze względu na miejsce zamieszkania świadczeniobiorcy, potwierdzająca to prawo (art. 54 ust. 1 ustawy). Decyzja o potwierdzeniu prawa do świadczeń opieki zdrowotnej wydawana jest na wniosek świadczeniobiorcy, a w przypadku stanu nagłego – na wniosek świadczeniodawcy udzielającego świadczenia opieki zdrowotnej złożony niezwłocznie po udzieleniu świadczenia (art. 53 ust. 4 ustawy). Stosownie do przepisu art. 54 ust. 3 ustawy decyzję, o której mowa w ust. 1, wydaje się po: 1) przedłożeniu przez świadczeniobiorcę, o którym mowa w ust. 1, dokumentów potwierdzających: • posiadanie obywatelstwa polskiego, • zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; 2) przeprowadzeniu rodzinnego wywiadu środowiskowego; 3) stwierdzeniu spełniania kryterium dochodowego, o którym mowa w art. 8 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej; 4) stwierdzeniu braku okoliczności, o której mowa w art. 12 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, w wyniku przeprowadzenia rodzinnego wywiadu środowiskowego, o którym mowa w pkt 2. Podstawę do odmowy potwierdzenia prawa do świadczeń zdrowotnych stanowi sytuacja, gdy dana osoba nie spełnia kryteriów finansowych, o których mowa w art. 8 ww. ustawy lub gdy występują przesłanki, o których mowa w art. 12 tej ustawy. W realiach niniejszej sprawy słusznie organy stwierdziły, że posiadana dokumentacja uzasadnia konieczność przyznania skarżącemu prawa do korzystania ze świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Wnioskodawca posiada bowiem obywatelstwo polskie, zamieszkuje na terytorium Polski oraz spełnia kryterium dochodowe. Zasadnie też przedmiotowe świadczenie zostało przyznane od dnia 9 października 2017 r. na okres 90 dni. Stosownie bowiem do art. 54 ust. 7 ustawy, prawo do świadczeń opieki zdrowotnej na podstawie decyzji, o której mowa w ust. 1, przysługuje przez okres 90 dni od dnia określonego w decyzji, którym jest: 1) dzień złożenia wniosku, 2) w przypadku udzielania świadczeń w stanie nagłym – dzień udzielenia świadczenia, chyba że w tym okresie świadczeniobiorca zostanie objęty ubezpieczeniem zdrowotnym. Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest ustalenie daty początkowej potwierdzającej skarżącemu prawo do korzystania ze świadczeń zdrowotnych finansowanych ze środków publicznych. Zdaniem organów jest to data 9 października 2017r., a więc data złożenia wniosku przez skarżącego, a zdaniem skarżącego data 26 września 2017r. Należy przypomnieć, że decyzja o potwierdzeniu prawa do świadczeń zdrowotnych jest wydawana na wniosek świadczeniobiorcy. W niniejszej sprawie wniosek taki został złożony przez skarżącego w dniu 9 października 2017r., co wynika z prezentaty organu znajdującej się na wniosku złożonego osobiście przez skarżącego. W tym miejscu należy wskazać na przepis art. 61 § 3 k.p.a. stanowi, że datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji. W niniejszej sprawie nastąpiło to w dniu 9 października 2017r. W dniu 26 września 2017r. skarżący uzyskał jedynie potwierdzenie prawidłowości sporządzenia wniosku, którego w tym dniu jednak nie złożył. Na wniosku z dnia 26 września 2017r. złożonego w dniu 9 października 2017r. widnieje adnotacja "wniosek sprawdzono w WZiS" opatrzona datą 26 września 2017r. i podpisem, co oznacza, że jest to ten sam egzemplarz wniosku, który został złożony dopiero w październiku. Powyższe zostało potwierdzone przez skarżącego na rozprawie w dniu 11 października 2018r. Skarżący oświadczył, że wniosek z 26 września 2017r. z adnotacją urzędnika zabrał z urzędu myśląc, że to kserokopia. W dniu 9 października 2017r. złożył ten sam wniosek po uzyskaniu w urzędzie informacji, że wniosek nie został złożony we wrześniu. Organ zatem przed dniem 9 października 2017r. nie dysponował wnioskiem, nie miał więc żadnych podstaw do prowadzenia postępowania. Po jego złożeniu zaś podjął niezwłocznie czynności w sprawie m.in. przeprowadził w dniu [...] października 2017r. wywiad środowiskowy. Podnoszone przez skarżącego argumenty, że nie złożył wniosku sądząc, że jego egzemplarz pozostał w organie są gołosłowne i nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Wynikający z art. 9 k.p.a. obowiązek organów administracji czuwania nad słusznym interesem strony nie oznacza, że na stronie nie ciążą żadne obowiązki. To przecież w interesie skarżącego było uzyskanie od organu potwierdzenia daty złożenia wniosku zważywszy, że jest to data o tyle istotna, że od tej daty świadczeniobiorca uzyskuje potwierdzenie uprawnień do korzystania ze świadczeń zdrowotnych. Skarżący w żaden sposób nie wykazał, by wniosek został przez niego złożony w dniu 26 września 2017r. W tej sytuacji rozstrzygnięcia organów administracyjnych orzekających w niniejszej sprawie należy uznać za prawidłowe. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.