I SA/Wa 529/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Apostolidis Sędzia WSA Mirosław Gdesz (spr.) Protokolant referent stażysta Beata Lewandowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 września 2015 r. sprawy ze skargi M. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu bonifikaty od opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości oddala skargę. I. Stan faktyczny 1. Zarząd [...] decyzją z [...] listopada 2014 r. nr [...] zobowiązał M. Z. (dalej powoływany jako "skarżący") do zapłaty kwoty [...] zł tytułem zwrotu zwaloryzowanej bonifikaty udzielonej od opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości położonej w W. przy ul. [...]. Podstawą żądania zwrotu bonifikaty była okoliczność wykorzystania nieruchomości nie tylko na cele mieszkaniowe, ale również zarejestrowania tam działalności gospodarczej. 2. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z [...] stycznia 2015 r. nr [...] utrzymało w mocy powyższą decyzję. Jak wskazał organ odwoławczy, zgodnie z art. 4 ust. 15 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz.U. z 2012 r. poz. 83, dalej jako "ustawa przekształceniowa") organ, o którym mowa w art. 3 ust. 1, żąda zwrotu kwoty równej udzielonej bonifikacie po jej waloryzacji, jeżeli osoba, na rzecz której zostało przekształcone prawo użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości przed upływem 5 lat, licząc od dnia przekształcenia, zbyła lub wykorzystała nieruchomość na inne cele niż cele, które stanowiły podstawę udzielenia bonifikaty. W przedmiotowej sprawie jako warunek przyznania bonifikaty, zgodnie z uchwałą Rady W. z [...] maja 2008 r. nr [...], było wykorzystanie nieruchomości wyłącznie na cel mieszkaniowy. Skoro skarżący wskazał ten adres jako adres wykonywania działalności gospodarczej i na ten właśnie adres kierowana jest cała korespondencja urzędowa związana z wykonywaną działalnością gospodarczą, to brak jest podstaw do uznania, że nieruchomość jest wykorzystywana wyłącznie na cel mieszkaniowy. 3. Skarżący wniósł skargę na powyższą decyzję zarzucając naruszenie: a) art. 4 ust. 15 ustawy przekształceniowej poprzez błędną jego wykładnię polegająca na przyjęciu, iż przedmiotowa nieruchomość jest wykorzystywana na cele inne niż cele, które stanowiły podstawę udzielenia bonifikaty; b) art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., dalej jako "Kpa") poprzez nieprawidłowe uznanie, że przedmiotowa sprawa podlega rozstrzygnięciu w trybie administracyjnoprawnym, podczas gdy należy uznać, iż stanowi ona sprawę cywilną w rozumieniu art. 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. z 2014 r. poz. 101 ze zm.); c) przepisów postępowania w postaci art. 107 § 3 w zw. z art. 140 Kpa poprzez nieodniesienie się w zaskarżonej decyzji do podniesionego w odwołaniu zarzutu naruszenia przez organ I instancji przepisów postępowania w postaci art. 7 w zw. z art. 75 § 1 Kpa. W uzasadnieniu skargi wskazano w szczególności, że skarżący tylko zarejestrował działalność pod tym adresem, ale nigdy jej tam nie prowadził. Sam fakt użycia adresu w dokumentach rejestracyjnych nie może być okolicznością uzasadniającą żądanie zwrotu bonifikaty. 4. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. II. Uzasadnienie prawne Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. 1. Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Dokonując w powyższym zakresie kontroli zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. 2. Odnosząc się do zarzutu braku podstaw do wydania decyzji na podstawie art. 4 ust. 15 ustawy przekształceniowej należy stwierdzić, że jest on całkowicie niezasadny. Zwrot bonifikaty następuje w drodze decyzji administracyjnej. Wszystkie akty prawne dotyczące roszczeń pieniężnych z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności mają charakter decyzji administracyjnych. Dotyczy to szczególnie zwrotu udzielonej bonifikaty. Jeśli bonifikata została przyznana w formie decyzji administracyjnej, to byłoby niezrozumiałe, gdyby jej zwrot był dokonywany poza systemem prawa administracyjnego. Przepis ten statuujący prawo organu, który udzielił bonifikaty, do żądania jej zwrotu, w sytuacji gdy osoba, na rzecz której zostało przekształcone prawo użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości przed upływem 5 lat, licząc od dnia przekształcenia, zbyła lub wykorzystała nieruchomość na inne cele niż cele, które stanowiły podstawę udzielenia bonifikaty, w żaden sposób nie wskazuje, iż zwrot bonifikaty następuje na drodze cywilnej. Artykuł 4 ust. 15 ustawy przekształceniowej odwołuje się natomiast do pojęcia organu administracji, a zatem wskazuje na administracyjną drogę załatwiania spraw dotyczących zwrotu bonifikaty. Sprawy administracyjne są natomiast, w świetle art. 104 § 1 i § 2 Kpa, załatwiane w formie decyzji administracyjnej. 3. W przedmiotowej sprawie organ będąc właścicielem nieruchomości udzielił istotnej ulgi w opłacie za nabycie na własność nieruchomości, określając niezwykle restrykcyjne zasady, a mianowicie nakazując, aby skarżący wykorzystywał nieruchomość wyłącznie na cele mieszkaniowe. Skarżący te warunki zaakceptował. Okoliczność wskazania tego adresu jako głównego adresu wykonywania działalności gospodarczej przy rejestracji jest jednoznaczna. Prowadząc działalność gospodarczą pod tym adresem, skarżący wykorzystał nieruchomość również na inny cel. Przy tym stopień wykorzystania nie ma żadnego znaczenia. W tej sytuacji zdaniem Sądu, materiał dowodowy zgromadzony w sprawie był wystarczający do wydania przedmiotowej decyzji i organy nie naruszyły przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym ich uchylenie, jak również dokonały prawidłowej wykładni art. 4 ust. 15 ustawy przekształceniowej. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.