I SA/Wa 536/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Bożena Marciniak (spr.) Sędziowie WSA Dorota Apostolidis WSA Magdalena Durzyńska Protokolant Referent stażysta Aneta Suchecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lipca 2019 r. sprawy ze skargi M. F. na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. Decyzją z [...] stycznia 2019 r., nr [...], Minister Inwestycji i Rozwoju, po rozpatrzeniu wniosku M. F. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy własną decyzję z [...] grudnia 2018 r., nr [...], o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju złożył M. F.. Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym i prawnym; Decyzją Wojewody [...] Nr [...] z [...] grudnia 2012 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, zmienioną decyzją Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z [...] lutego 2013 r., nieruchomość położona w gminie [...], obręb [...], oznaczona jako działki nr [...] o pow. [...] ha, nr [...] o pow. [...] ha i [...] o pow. [...] ha, została przeznaczona pod budowę obwodnicy [...] w ciągu drogi krajowej nr [...] (na odcinku od węzła [...] do węzła [...]) i drogi [...] [...] (na odcinku od węzła [...] do węzła [...]). Decyzją z [...] czerwca 2013 r., znak: [...], Wojewoda [...] orzekł o ustaleniu odszkodowania w wysokości [...] zł na rzecz M. F. za ww. nieruchomość. Decyzją z [...] marca 2014 r., znak: [...], Minister Infrastruktury i Rozwoju utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] czerwca 2013 r. Prawomocnym wyrokiem z 7 stycznia 2015 r., sygn. akt I SA/Wa 1548/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. F. na ww. decyzję. Decyzją z [...] marca 2017 r., znak: [...], Minister Infrastruktury i Budownictwa, na podstawie art. 158 § 1 pkt 1 kpa, odmówił uchylenia decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z [...] marca 2014 r. utrzymującej w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] czerwca 2013 r. Pismem z [...] marca 2017 r., uzupełnionym pismem z [...] kwietnia 2017 r., M. F. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [...] marca 2017 r. Pismem z [...] września 2018 r. M. F. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z [...] czerwca 2013 r. oraz utrzymującej ją w mocy decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z [...] marca 2014 r. Postanowieniem z [...] listopada 2018 r. Minister Inwestycji i Rozwoju zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie z wniosku M. F. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [...] marca 2017 r. o odmowie uchylenia decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z [...] marca 2014 r. utrzymującej w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] czerwca 2013 r. Decyzją z [...] grudnia 2018 r. Minister Inwestycji i Rozwoju odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z [...] czerwca 2013 r., jak również utrzymującej ją w mocy decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z [...] marca 2014 r. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją złożył M. F.. Decyzją z [...] stycznia 2019 r. Minister Inwestycji i Rozwoju utrzymał w mocy własną decyzję z [...] grudnia 2018 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z [...] czerwca 2013 r., jak również utrzymującej ją w mocy decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z [...] marca 2014 r. W uzasadnieniu ww. decyzji organ wskazał, że celem przedmiotowego postępowania jest ustalenie czy istnieją przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji odszkodowawczej z [...] marca 2014 r. oraz poprzedzającej ją decyzji z [...] czerwca 2013 r. Organ nadzoru stwierdził, że brak jest podstaw do uznania aby decyzje o ustaleniu odszkodowania zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. W ocenie organu, przy wydaniu ww. decyzji nie doszło do wskazanego przez wnioskodawcę rażącego naruszenia art. 134 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Minister podniósł, że powołana norma odnosi się do sytuacji, w której wartość nieruchomości dla celów odszkodowania określa się według aktualnego sposobu jej użytkowania, a cel publiczny, na który nieruchomość została przejęta, nie powoduje zwiększenia jej wartości. Organ podkreślił, że w przedmiotowej sprawie rzeczoznawca tego przepisu nie stosował. Jak wynika z akt sprawy, wobec ustalenia, że przejęta na rzecz Skarbu Państwa nieruchomość przeznaczona jest na cele rolne oraz że ceny działek przeznaczonych na cele rolne są niższe od cen nieruchomości drogowych, rzeczoznawca powiększył wartość nieruchomości o 50% zgodnie z § 36 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego. W konsekwencji, w stosunku do przejętych na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości biegły uwzględnił zasadę korzyści wyrażoną w art. 134 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zdaniem organu, do stwierdzenia rażącego naruszenia prawa nie mogą również prowadzić podniesione przez wnioskodawcę kwestie dotyczące opinii [...] Stowarzyszenia Rzeczoznawców Majątkowych o operacie szacunkowym sporządzonym sprawie przez J. M., a także wady ww. operatu w postaci braku analizy rynku, braku opisu nieruchomości, braku analizy przeznaczenia nieruchomości przyległych, a także nieuwzględnienia treści § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 21 września 2004 r. Organ wskazał, że wady powodujące nieważność decyzji muszą wynikać z samej decyzji. Natomiast podnoszone przez wnioskodawcę kwestie są ściśle związane z operatem szacunkowym będącym dowodem w sprawie. W konsekwencji, nie można ich zakwalifikować jako wady decyzji administracyjnej, która powinna skutkować stwierdzeniem jej nieważności. Minister podkreślił, że tryby nadzwyczajne charakteryzują się niekonkurencyjnością, co oznacza, że konkretna wadliwość może być usunięta jedynie w danym trybie nadzwyczajnym. Wskazane kwestie, w ocenie organu, muszą być rozpatrywane w kontekście sprawy dotyczącej wznowienia postępowania i nie stanowią rażącego naruszenia prawa. Minister wskazał również, że do wyeliminowania kwestionowanych decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa nie mogą prowadzić zarzuty naruszenia art. 7, 77, 80 i 107 kpa, których wnioskodawca upatruje w istnieniu nieuwzględnionych przez organy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, które w dacie ich wydania nie były znane organowi. Minister nie podzielił również zarzutu naruszenia art. 175 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wyjaśnił, że tajemnica zawodowa rzeczoznawcy majątkowego obejmuje dane zawarte w operacie szacunkowym. Jednocześnie, osoby wykonujące zawód rzeczoznawcy prowadzą działalność gospodarczą, w ramach której mogą zatrudniać pracowników. W konsekwencji, oględziny nieruchomości, jako czynność dokumentująca jej stan fizyczny, nie mogą stanowić pozyskania danych, a tym samym nie będą prowadzić do naruszenia tajemnicy zawodowej, o której mowa w art. 175 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Za niezasadną uznał również organ nadzoru możliwość stwierdzenia nieważności decyzji odszkodowawczych na podstawie art. 156 § 1 pkt 7 kpa, tj. z powodu tego, że ww. decyzje zawierają wadę powodującą ich nieważność z mocy prawa. Zdaniem organu, nie istnieje przepis prawa przewidujący nieważność decyzji administracyjnej, który mógłby znaleźć zastosowanie w stosunku do kontrolowanych decyzji odszkodowawczych. Organ nadzoru nie uwzględnił również prośby pełnomocnika skarżącego o przedłużenie terminu załatwienia sprawy ze względu na konieczność dostarczenia materiału dowodowego, który jest niezbędny aby w sposób jasny udokumentować wywłaszczenia nieruchomości pod budowę obwodnicy [...]. Organ wskazał, że w postępowaniu nieważnosciowym badaniu podlega wyłącznie to czy decyzje odszkodowawcze, kończące postępowanie w obu instancjach, obarczone są wadą nieważności, a dokumentacja zgromadzona w aktach sprawy jest wystarczająca do dokonania takiej oceny. Z tego powodu organ uznał zakreślony dla stron termin 7-dniowy na wypowiedzenie się co do zebranych materiałów oraz zgłoszonych zadań za wystarczający. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju złożył M. F. zarzucając tej decyzji naruszenie: 1) art. 130 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez ustalenie wysokości odszkodowania na podstawie opinii rzeczoznawcy majątkowego zawierającej nieprawidłowości i niezgodnej z rozporządzeniem Rady Ministrów z 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego; 2) art. 7, 8, 75, 77, 80 i art. 107 § 3 kpa, poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, wybiórczą i niedokładną analizę operatu, który organ przyjął do ustalenia wysokości odszkodowania, brak analizy charakterystyki nieruchomości porównawczych, przyjęcie "złych" nieruchomości do porównania, a w konsekwencji uchybienie § 3 i § 4 ww. rozporządzenia, polegające na "złym" doborze nieruchomości podobnych do nieruchomości będącej przedmiotem wyceny w związku z brakiem charakterystyki wycenianej nieruchomości; 3) art. 12 i 18 ustawy z 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych i ustalenie odszkodowania rażąco odbiegającego wysokością od odszkodowań już ustalonych i wypłaconych; 4) naruszenie art. 175 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami w związku z art. 7 kpa poprzez dopuszczenie dowodu w postaci operatu szacunkowego wykonywanego przez inne osoby niż podpisany rzeczoznawca niemające uprawnień rzeczoznawcy majątkowego 5) naruszenie prawa materialnego, tj.: a) art. 154 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz § 56 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 21 września 2004 r. poprzez brak sporządzenia opisu wycenianych nieruchomości; b) art. 4 pkt. 16 ustawy o gospodarce nieruchomościami w związku z brakiem w operacie szacunkowym ustalenia cech nieruchomości podobnych do wycenianej c) art. 153 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 16 ustawy o gospodarce nieruchomościami w zw. z § 56 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia z 21 września 2004 r. poprzez sporządzenie nieprawidłowej, niepełnej analizy rynku nieruchomości; d) art. 134 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez nieuwzględnienie przy określaniu wartości rynkowej nieruchomości kształtujących się cen w obrocie nieruchomościami podobnymi; e) art. 175 pkt. 3 Informacje uzyskane przez rzeczoznawcę majątkowego w związku z wykonywaniem zawodu stanowią tajemnicę zawodową. W szczególności informacje uzyskane w toku wykonywania czynności zawodowych nie mogą być przekazywane osobom trzecim, chyba że odrębne przepisy stanowią inaczej lub w przypadkach, o których mowa w art. 157, art. 194, art. 195 i art. 195a. W związku z ujawnieniem na rozprawach administracyjnych z [...]-[...] września 2017 w [...] Urzędzie Wojewódzkim w [...] korzystania z usług syna i zięcia rzeczoznawcy majątkowego do sporządzania protokółów na nieruchomościach w/w osób przy braku rzeczoznawcy d) a w konsekwencji naruszenie art. 21 ust. 2 Konstytucji poprzez przyznanie kwoty odszkodowania, która nie może zostać uznana za słuszne odszkodowanie. Powołując się na powyższe naruszenia skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji i tym samym przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia w celu ponownego przeprowadzenia postępowania dowodowego i sporządzenia nowego operatu szacunkowego przez rzeczoznawcę majątkowego. Ponadto, złożył wnioski dowodowe: 1) zwrócenie się przez sąd do organu o nadesłanie akt sprawy dyscyplinarnej jaka toczyła się względem J. M. w związku z błędami podczas wyceny nieruchomości pod obwodnicę [...] - na okoliczność licznych błędów podczas dokonywania wycen, a tym samym braku waloru dowodowego operatu szacunkowego J. M.; 2) dopuszczenie dowodu z opinii [...] Stowarzyszenia Rzeczoznawców Majątkowych w K. - dyskwalifikującej operat szacunkowy J. M. nie mogący stanowić dowodu na ustalenie wysokości odszkodowania; 3) zwrócenie się przez sąd do Wojewody [...] o nadesłanie akt w postaci umowy zawartej między [...] Urzędem Wojewódzkim, a rzeczoznawcą majątkowym J. M. z [...] stycznia 2013 roku, nr [...]; 4) stanowisko Zespołu Oceniającego przy [...] Stowarzyszeniu Rzeczoznawców Majątkowych w K., dotyczące pisma Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] lutego 2019 roku, [...], z załączeniu. 5) pismo Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej dotyczące zasad dokonywania oceny prawidłowości sporządzania operatów szacunkowych z [...] kwietnia 2013 r. W obszernym uzasadnieniu skargi przedstawiono argumentację na poparcie podniesionych w niej zarzutów. W odpowiedzi na skargę Minister Inwestycji i Rozwoju wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Ministra Inwestycji i Rozwoju, którą organ odwoławczy utrzymał w mocy własną decyzję o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z [...] czerwca 2013 r. oraz utrzymującej ją w mocy decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z [...] marca 2014 r. o ustaleniu na rzecz skarżącego odszkodowania za nieruchomości przejęte z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa przeznaczone pod budowę obwodnicy [...]. Podstawowe znaczenie w rozpoznawanej sprawie ma okoliczność, że przedmiotowe postępowanie toczyło się w trybie nadzwyczajnym, nieważnościowym. Stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej, na co trafnie zwrócił uwagę organ nadzoru, jest instytucją, która stanowi wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji, o której mowa w art. 16 kpa. Dlatego może mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy decyzja dotknięta jest w sposób niewątpliwy jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096), zwanej dalej "kpa". Przedmiotem postępowania nieważnościowego nie jest zatem powtórne rozstrzygnięcie sprawy załatwionej decyzją merytoryczną. W tym postępowaniu organ ogranicza się jedynie do poszukiwania uchybień i wadliwości zastosowania prawa. Obowiązkiem organu w postępowaniu nieważnościowym jest dokonanie oceny, czy w świetle zaistniałego stanu faktycznego w sposób prawidłowy znalazły zastosowanie obowiązujące normy prawne, czy też wydanie decyzji nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa. Podkreślić należy, że oceny zgodności z prawem, czyli zaistnienia przesłanki nieważnościowej należy dokonywać według stanu faktycznego i prawnego sprawy istniejącego i obowiązującego w dacie wydania kwestionowanej decyzji. Przesłanką stwierdzenia nieważności decyzji, którą organy nadzoru szczególnie rozważały w stanie faktycznym niniejszej sprawy, była przesłanka z art. 156 § 1 pkt 2 kpa, czyli przesłanka wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa, o którym mowa w powołanym przepisie, to naruszenie oczywiste, łatwo dostrzegalne, wyraźne, niewątpliwe, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Naruszenie to zachodzi zatem wyłącznie wtedy gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 sierpnia 2001 r., sygn. akt II SA 1726/00, LEX nr 51233). Z powyższego wynika, że obalenie skutków prawnych decyzji ostatecznej w tym trybie, powodujące przełamanie określonej w art. 16 § 1 kpa, zasady trwałości decyzji ostatecznych, jest możliwe wyłącznie w sytuacji wydania decyzji w warunkach szczególnie ciężkiego, w tym oczywistego, naruszenia prawa, którego przypadki wskazuje art. 156 § 1 kpa. W rozpoznawanej sprawie poza sporem pozostaje, że podstawę ustalenia na rzecz skarżącego odszkodowania w postępowaniu zakończonym kontrolowanymi decyzjami z [...] czerwca 2013 r. oraz z [...] marca 2014 r. stanowił operat szacunkowy z [...] lipca 2013 r. sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego J. M.. Spór w sprawie dotyczy natomiast tego czy podniesione przez skarżącego w toku przedmiotowego postępowania nieważnościowego wady powyższego operatu szacunkowego, nieujawnione w toku postępowania odszkodowawczego toczącego się w trybie zwykłym, mogą świadczyć o wydaniu decyzji odszkodowawczych z [...] czerwca 2013 r. oraz z [...] marca 2014 r. z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Po analizie akt sprawy, w tym podniesionych w skardze zarzutów, Sąd w całości podzielił stanowisko organów nadzoru, że skarżący w istocie domaga się wyeliminowania w trybie nieważnościowym decyzji ostatecznej z uwagi na istnienie, nieuwzględnionych przez organy orzekające o ustaleniu odszkodowania, nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, które nie były znane tym organom - wskazując tym samym okoliczności odpowiadające przesłankom wznowienia postępowania. Wyjaśnić trzeba, że ogólna procedura administracyjna może być wykorzystana do eliminacji różnego rodzaju wad – wad nieistotnych, istotnych, czy też kwalifikowanych (w tym rażących). Służą do tego różne tryby weryfikacji decyzji. W pierwszym przypadku będzie to np. tryb sprostowania decyzji (art. 113 kpa), w drugim przypadku np. tryb odwoławczy (art. 138 kpa), a w trzecim przypadku np. tryb stwierdzenia nieważności decyzji (art. 156 kpa). Trafnie przy tym zwrócił uwagę organ odwoławczy, że przyjęty w kpa system weryfikacji decyzji oparty jest na zasadzie niekonkurencyjności. W konsekwencji, brak jest możliwości, aby tryb stwierdzenia nieważności decyzji był wykorzystywany jako trzecia instancja trybu zwykłego, a do tego w istocie zmierzał wniosek skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji odszkodowawczych z [...] czerwca 2013 r. oraz z [...] marca 2014 r.. Tego rodzaju tryb nadzwyczajny służy do eliminowania decyzji wadliwych, w szczególności obciążonych wadami o charakterze ciężkim, "rażącym". Poprzez złożenie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej nie można natomiast doprowadzić do wyeliminowania decyzji wydanej na skutek, ujawnionych po jej wydaniu, wad o charakterze "istotnym", co próbował uczynić skarżący. Jak już wskazano powyżej, kwalifikowane wady powodujące nieważność decyzji ostatecznej muszą wynikać z samej decyzji. Tymczasem, podnoszone przez skarżącego w toku postępowania nieważnościowego i w skardze do sądu kwestie dotyczące wadliwości operatu szacunkowego w postaci niepełnej, nieprawidłowej analizy rynku, niesporządzenia opisu wycenianych nieruchomości, nieustalenia cech nieruchomości podobnych do wycenianej oraz nieuwzględnienia, przy określaniu wartości rynkowej, cen kształtujących się w obrocie nieruchomościami podobnymi są ściśle związane z operatem szacunkowym będącym dowodem w sprawie o ustalenie odszkodowania. W konsekwencji, podzielić należy stanowisko organu nadzoru, że wskazywanych przez skarżącego wad operatu szacunkowego nie można zakwalifikować jako wad decyzji o ustaleniu odszkodowania. Z uwagi na podniesioną wyżej niekonkurencyjność nadzwyczajnych trybów weryfikacji decyzji ostatecznej, wskazywane wady operatu szacunkowego z [...] lipca 2013 r. mogą być rozpatrywane wyłącznie w kontekście sprawy o wznowienie postępowania i nie mogą stanowić podstawy do stwierdzenia rażącego naruszenia prawa. Wobec powyższego, niezasadne okazały się podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 130 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, art. 12 i 18 ustawy z 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, art. 175 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami w związku z art. 7 kpa, art. 154 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz § 56 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 21 września 2004 r., art. 4 pkt. 16 ustawy o gospodarce nieruchomościami, art. 153 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 16 ustawy o gospodarce nieruchomościami w zw. z § 56 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia z 21 września 2004 r., art. 134 ustawy o gospodarce nieruchomościami, art. 175 pkt 3 oraz art. 21 ust. 2 Konstytucji, Sąd nie podzielił również zarzutu naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, 8, 75, 77, 80 i art. 107 § 3 kpa, którego skarżący upatrują w nierozpatrzeniu przez organ nadzoru w sposób wyczerpujący materiału dowodowego oraz wybiórczej i niedokładnej analizie operatu, który organ przyjął do ustalenia wysokości odszkodowania. Jak już wskazano powyżej, w przedmiotowym postępowaniu nieważnościowym obowiązkiem organów była wyłącznie ocena czy ostateczne decyzje o ustaleniu odszkodowania obarczone są wadą rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. W ocenie Sądu, obowiązkowi temu organ nadzoru sprostały. W procesie badania przesłanki rażącego naruszenia prawa organy prawidłowo wzięły pod uwagę stan faktyczny i prawny z daty wydania kwestionowanych decyzji odszkodowawczych, a swoją ocenę wyczerpująco uzasadniły stosownie do wymogów art. 107 § 3 kpa. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), orzekł jak w sentencji. ----------------------- 7