I SA/Wa 542/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Nowicka (spr.) Sędziowie WSA Daniela Kozłowska asesor WSA Joanna Skiba Protokolant Agnieszka Dauter-Kozłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 sierpnia 2007 r. sprawy ze skargi T. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie specjalnego zasiłku celowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata G. C. prowadzącego Kancelarię Adwokacką w W. przy ulicy [...]: tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100) złotych, w tym: tytułem opłaty kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz tytułem 22% podatku od towarów i usług kwotę 52,80 (pięćdziesiąt dwa 80/100) złotych. Decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpatrzeniu odwołania T. G. od decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...]. w przedmiocie przyznania zasiłku celowego specjalnego na zakup leków w łącznej kwocie 75 złotych, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu powyższej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wskazało, że decyzją organu pierwszej instancji przyznano T. G. zasiłek celowy specjalny w kwocie 75 złotych z przeznaczeniem na zakup leków. Przyznany zasiłek nie objął środków pieniężnych na zakup preparatu [...], gdyż w ocenie organu preparat ten nie jest lekiem, a jedynie suplementem diety. Rozpoznając odwołanie T. G. organ drugiej instancji stwierdził, iż zgodnie z przepisem art. 41 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.) przedmiotowy zasiłek przyznawany jest w ramach uznania administracyjnego jako świadczenie fakultatywne, nie jest więc świadczeniem obowiązkowym z pomocy społecznej. Organ podkreślił, iż oceniając możliwość przyznania pomocy Ośrodek Pomocy Społecznej musi każdorazowo dokonywać oceny, czy na przyznanie pomocy finansowej pozwalają możliwości finansowe gminy, biorąc jednocześnie pod uwagę konieczność zaspokojenia potrzeb innych osób będących pod opieką tego Ośrodka. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. organ pierwszej instancji nie naruszył granic uznania administracyjnego. Ustalono bowiem, iż T. G. jest pod stałą opieką Ośrodka Pomocy Społecznej, który w miarę swoich możliwości finansowych udziela stronie wsparcia, jednak Ośrodek ten nie jest w stanie pokrywać w całości wszystkich zgłaszanych przez skarżącą potrzeb. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła T. G. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. W skardze skarżąca wskazała, iż obie decyzje są dla niej tragiczne w skutkach ze względu na pogłębienie "nadwątlonych sił fizycznych". Ponadto podkreśliła też, iż organy obu instancji w wydaniu decyzji nie uwzględniły żadnej z recept na zakup leku wspomagającego [...]. W piśmie uzupełniającym skargę skarżąca zarzuciła powyższym decyzjom naruszenie art. 41 pkt 1 cytowanej wyżej ustawy o pomocy społecznej oraz art. 7, 8, 77 § 1 i 84 § 1 k.p.a. Podkreśliła, iż w zaskarżonych decyzjach organ odmówił jej zwrotu wydatków na przepisany przez lekarza specjalistę środek farmakologiczny [...], mający na celu poprawę jej stanu fizycznego, nie posiadając niezbędnej wiedzy co do zastosowania i potrzeb medycznych przedmiotowego środka farmaceutycznego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie i podtrzymało argumenty wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości kontrolę – pod względem zgodności z prawem – zaskarżonych aktów lub czynności organów administracji publicznej, przy czym kontrola Sądu sprowadza się do zbadania, czy organy administracyjne w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ponieważ zaskarżona decyzja narusza w/w sposób prawo, skutkowało to jej uchyleniem. Podstawę materialnoprawną do wydania decyzji w niniejszej sprawie stanowił art. 41 pkt 1 powołanej ustawy o pomocy społecznej, który stanowi, iż w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany specjalny zasiłek celowy w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że skarżąca osiągając dochód miesięcznie w wysokości [...] zł przekracza wysokość kryterium dochodowego określonego w art. 8 ust. 1 pkt 2 powołanej wyżej ustawy, w związku z czym przyznanie jej zasiłku celowego mogło nastąpić jedynie w formie zasiłku specjalnego, a zatem świadczenia przyznanego w ramach uznania administracyjnego (art. 41 ustawy). Zdaniem Sądu orzekającego w przedmiotowej sprawie, przyznanie skarżącej przez organ specjalnego zasiłku celowego na zakup leków świadczyło, że co do zasady organy uznały, iż skarżąca spełnia szczególne wymagania dla otrzymania tego rodzaju zasiłku. Nieuwzględnienie w decyzji przyznania powyższego świadczenia na zakup przepisanego przez lekarza specjalisty preparatu [...], organ motywował tym, że nie jest to lek a suplement diety. W aktach brak jest jednak jakichkolwiek dowodów, iż w istocie [...] nie może być traktowany jako lek. O charakterze w/w specyfiku świadczyć by mogło w szczególności stosowne oświadczenie farmaceuty lub ulotka załączona do przedmiotowego preparatu. Dopiero dysponując potwierdzoną i rzetelną wiedzą w tym zakresie organ mógłby, dokonując analizy indywidualnego interesu skarżącej z interesem społecznym, ocenić czy roszczenie skarżącej było zasadne, czy też nie podlegało uwzględnieniu. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Kolegium zatem winno uzupełnić materiał dowodowy i orzec w sprawie merytorycznie. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd – z mocy przepisu art. 145 § 1 lit c w związku z art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.