I SA/Wa 545/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Kosińska (spr.) Sędziowie WSA Joanna Skiba WSA Dariusz Pirogowicz Protokolant starszy referent Justyna Kobylarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2017 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji oddala skargę. Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] , utrzymała w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...] , odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r., nr [...] , w części stwierdzającej nabycie z mocy prawa przez Gminę R. prawa własności nieruchomości - działki nr [...] o powierzchni [...] ha oraz umarzającą wznowione postępowanie w pozostałej części. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz akt sprawy wynika, że Wojewoda [...] ostateczną decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. stwierdził nabycie z mocy prawa przez Gminę R. prawa własności opisanej na wstępie nieruchomości. A.B., powołując się na art. 145 § 1 pkt 1, 4, 5 kpa, wystąpiła z wnioskiem o wznowienie tego postępowania komunalizacyjnego w zakresie działki nr [...] . Wojewoda [...] ostatecznym postanowieniem z dnia [...] lutego 2011 r. wznowił postępowanie zakończone powołaną decyzją komunalizacyjną w części dotyczącej działki nr [...] . Następnie Wojewoda decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. Od tej decyzji A.B. wniosła odwołanie, domagając się jej uchylenia i uchylenia decyzji komunalizacyjnej z dnia [...] kwietnia 2009 r., wskazując, że działka nr [...] nie stanowiła w dniu [...] maja 1990 r. własności Skarbu Państwa, a własność osób fizycznych - jej poprzedników prawnych. W dniu 27 czerwca 2013 r. do Wojewody [...] wpłynął sprzeciw Prokuratora [...], w którym Prokurator domagał się wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie, bowiem w jego ocenie decyzja komunalizacyjna została wydana na podstawie dowodów, w oparciu o które ustalono istotne okoliczności faktyczne, a które okazały się fałszywe. Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa decyzją z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...] , uchyliła decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. i przekazała sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Skargę od tej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła Gmina R.. Po jej rozpatrzeniu Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 12 grudnia 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 1347/14 oddalił skargę Gminy. Ponownie rozpatrując sprawę w oparciu o wskazania Sądu zawarte w powołanym wyżej wyroku, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. odmówił uchylenia ostatecznej decyzji komunalizacyjnej Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. we wnioskowanej części oraz umorzył wznowione postępowanie w pozostałej części. W uzasadnieniu Wojewoda [...] wskazał, że A.B. nie była stroną postępowania zakończonego ostateczną decyzją komunalizacyjną Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r., bowiem stronami tego postępowania byli: Skarb Państwa i Gmina R.. Zdaniem organu, aby przyjąć, że A.B. posiada prawa strony w powyższym postępowaniu, a więc ma prawo do żądania wznowienia, winna wykazać, że w dniu [...] maja 1990 r. posiadała tytuł prawny do skomunalizowanej działki nr [...] , co wykluczałoby tym samym tytuł własności Skarbu Państwa. Oceniając zgromadzony materiał dowodowy, w prowadzonym postępowaniu Wojewoda [...] uznał, że brak jest dokumentów potwierdzających taki tytuł własności przysługujący A.B. . Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem, A.B. wniosła odwołanie. W uzasadnieniu podtrzymała argumenty zawarte we wniosku o wznowienie postępowania. Po rozpatrzeniu złożonego odwołania Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa stwierdziła, że nie może ono zostać uwzględnione. W uzasadnieniu zajętego stanowiska organ odwoławczy przytoczył treść art. 145 § 1, art. 146 § 1, art. 147 oraz 148 § 1 i 2 kpa i wyjaśnił, że w sprawie zaistniały przesłanki do wydania decyzji odmawiającej uchylenia wnioskowanej decyzji w zakresie art. 145 § 1 pkt 4 kpa oraz umarzającej w pozostałym zakresie postępowanie prowadzone na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 5 kpa. Zgodnie z poglądem doktryny i orzecznictwa, podzielanym przez Krajową Komisję Uwłaszczeniową, wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadą enumeratywnie wymienioną w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ II instancji wskazał, że rozpoznając podanie o wznowienie postępowania, organ w pierwszej kolejności ustala, czy odpowiada ono warunkom formalnoprawnym, albowiem od tego uzależniony jest dalszy tok postępowania i rodzaj wydawanych aktów. W szczególności zaś organ zobowiązany jest do ustalenia, czy wnioskodawca jest stroną postępowania, a jeżeli tak, to czy zachował termin do wystąpienia z podaniem o wznowienie postępowania. Żeby jednak do takich ocen mogło dojść, organ, do którego podanie wpłynęło, musi wcześniej podjąć szereg czynności właściwych dla każdego postępowania administracyjnego (m.in. zbadać wymagania formalne pisma, ustalić czy wniosek dotyczy sprawy administracyjnej i jaki jest jego przedmiot, zbadać właściwość rzeczową i miejscową, ustalić z urzędu osoby będące stronami w postępowaniu administracyjnym wszczynanym z urzędu lub na żądanie jednej ze stron, itd.). Wynik tych wstępnych badań daje dopiero możliwość formułowania dalszych wniosków procesowych. Wobec powyższego, zdaniem organu II instancji, w niniejszej sprawie pierwszorzędne stało się zbadanie, czy A.B. przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zakończonym wskazaną decyzją komunalizacyjną z 2009 r. Organ odwoławczy przywołał treść art. 28 kpa i wyjaśnił różnicę między pojęciem interesu prawnego a interesu faktycznego. Następnie wskazał, że stronami postępowania komunalizacyjnego są: Skarb Państwa jako dotychczasowy właściciel mienia oraz właściwa gmina, a także podmiot wykazujący, że to jemu a nie Skarbowi Państwa w dniu [...] maja1990 r. przysługiwał tytuł własności do mienia stanowiącego przedmiot komunalizacji. Podkreślił, że Wojewoda [...] , odmawiając uchylenia decyzji z dnia [...] kwietnia 2009 r., słusznie wskazał na brak statusu strony A.B. w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 23, poz. 191, ze zm.), a zatem wnioskodawczyni nie może żądać jego wznowienia zgodnie z art. 147 kpa. W świetle zgromadzonego w prowadzonym postępowaniu materiału dowodowego Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa podzieliła wnioski i ustalenia zarówno Wojewody [...] w decyzji z dnia [...] kwietnia 2016 r., jak i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 12 grudnia 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 1347/14. Zdaniem Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej, skoro wnioskodawczyni nie wykazała, a z zebranego materiału dowodowego nie wynika, by w dniu [...] maja1990 r. przysługiwał jej jakikolwiek tytuł prawny do spornej nieruchomości i tym samym przymiot strony postępowania zakończonego decyzją Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r., to nie może skutecznie zarzucić naruszenia prawa, w tym naruszenia art. 28 kpa. Zatem z uwagi na to, że wniosek złożony w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 i 5 kpa nie pochodzi od strony postępowania, wznowione postępowanie winno być w tym zakresie umorzone. Jednocześnie Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa podzieliła stanowisko Wojewody [...], że w niniejszej sprawie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 1347/14 jest wiążący dla organu administracji publicznej, zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Niezależnie od powyższego Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa zauważyła, że kwestie tytułu własności przedmiotowej działki były rozstrzygane na podstawie wpisu w dziale II księgi wieczystej KW nr [...] oraz wcześniejszej KW nr [...] , gdzie jako właściciel został wskazany Skarb Państwa. W tej kwestii organ II instancji przywołał treść art. 1 ust. 1 i 3 oraz art. 7 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (t.j. z 2013 r. Dz. U. poz. 70, ze zm.) i wyjaśnił, że dokumenty stanowiące podstawę do ujawnienia prawa własności Skarbu Państwa przedmiotowej nieruchomości podlegały ocenie sądu wieczysto-księgowego, a organ administracji publicznej nie jest władny dokonać odmiennej oceny stanu prawnego nieruchomości niż to wynika z treści księgi wieczystej. Na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] lutego 2017 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła A.B.. W uzasadnieniu skargi zakwestionowała jedynie zasadność stanowiska organu II i I instancji o braku posiadania przez nią statusu strony. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej. Poniosła, że jej interes prawny do wystąpienia o wznowienie postępowania komunalizacyjnego wynika z prawa własności działek stanowiących przedmiot postępowania, które zostały nabyte przez jej poprzedników prawnych przed II Wojną Światową. Źródłem jej interesu prawnego jest zatem art. 140 Kodeksu cywilnego. W odpowiedzi na skargę Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa wniosła o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przede wszystkim wyjaśnić należy, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2017 r. Dz. U. poz. 1369, ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na niezasadność skargi. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 kpa oraz art. 105 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 i 5 i art. 28 kpa. W niniejszej sprawie istota sporu sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy w okolicznościach faktycznych rozpatrywanej sprawy organy prawidłowo przyjęły, że skarżąca nie posiada legitymacji do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją komunalizacyjną Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. W tej sytuacji wyjaśnić należy, że kwestionowana przez skarżących decyzja komunalizacyjna Wojewody została wydana w trybie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym oraz ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191, ze zm.). Podstawą odmowy uchylenia ostatecznej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. w części stwierdzającej nabycie z mocy prawa przez Gminę R. prawa własności nieruchomości działki nr [...] , wskazaną przez Krajową Komisję Uwłaszczeniową było przyjęcie, że wnioskująca o wznowienie tego postępowania nie posiadała przymiotu strony tak w postępowaniu komunalizacyjnym, jak również we wnioskowanym postępowaniu wznowieniowym. W związku z tym wyjaśnić należy, że każda ostateczna decyzja administracyjna, zgodnie z ogólną zasadą trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych (art. 16 § 1 kpa), podlega szczególnej ochronie w celu zapewnienia stabilności stosunków prawnych, co w konsekwencji stanowi ochronę praw nabytych adresatów tej decyzji. Z tego też względu wzruszenie decyzji ostatecznej może mieć miejsce jedynie w przypadkach ściśle określonych w przepisach prawnych - bez możliwości korzystania z wykładni rozszerzającej przy interpretacji tych przepisów. Postępowanie wznowieniowe jest jednym z nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego służącym do wzruszania decyzji ostatecznych. Może ono być wszczęte z urzędu bądź na wniosek strony (art. 147 kpa). W rozpatrywanej sprawie to skarżąca wniosła o wznowienie postępowania komunalizacyjnego. Postępowanie wznowieniowe nie miało być zatem prowadzone z urzędu. Prawidłowo zatem organy orzekające uznały, że zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma ustalenie, czy skarżąca posiada przymiot strony w postępowaniu o wznowienie postępowania zakończonego kwestionowaną decyzją komunalizacyjną. W ocenie Sądu, w tej kwestii zarówno Wojewoda, jak i Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa w prawidłowo prowadzonym postępowaniu administracyjnym dokonały właściwej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, z którego wynika, że po stronie wnioskującej brak jest przymiotu strony. Wyjaśnić należy, że interes prawny ma charakter materialnoprawny, oparty więc jest na normach administracyjnego prawa materialnego, gdzie musi istnieć norma prawa przewidująca w określonym stanie faktycznym i w odniesieniu do konkretnego podmiotu możliwość wydania określonego aktu. Mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym znaczy to samo, co wskazać przepis prawa materialnego powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś własnej potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danego podmiotu - strony postępowania (art. 28 kpa). Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, w której dany podmiot (osoba) jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa mającymi stanowić podstawę żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji. Interes faktyczny nie tworzy legitymacji procesowej. Kwestionowane obecnie postępowanie komunalizacyjne prowadzone było na podstawie przepisu art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych. W trybie tego przepisu, jeśli nie istniały powody dla wyłączenia przedmiotowego mienia z komunalizacji, organ miał obowiązek stwierdzić nabycie jego własności przez właściwą gminę przy zaistnieniu warunków tym przepisem wskazanych. Decyzja o której mowa jest decyzją deklaratoryjną, stwierdza bowiem przewidziane ustawą nabycie przez gminę mienia w takim zakresie, w jakim przysługiwało ono Skarbowi Państwa. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych stronami postępowania komunalizacyjnego są Skarb Państwa, jako dotychczasowy właściciel mienia i właściwa gmina, ponieważ postępowanie komunalizacyjne dotyczy interesu prawnego tych podmiotów. W postępowaniu tym organ rozstrzygał bowiem kwestię nabycia własności mienia Skarbu Państwa przez właściwą gminę wraz ze wszystkimi obciążeniami i prawami osób trzecich (art. 9 ustawy z dnia 10 maja 1990 r.). Aby uznać inny podmiot za stronę tego postępowania niezbędne jest wskazanie jego interesu prawnego do udziału w tym postępowaniu. Inne podmioty mogą brać udział w postępowaniu komunalizacyjnym, jeżeli wykażą się tytułem prawno-rzeczowym do mienia będącego przedmiotem komunalizacji takim, który komunalizacji stałby na przeszkodzie z tego powodu, że przekreślałby tytuł Skarbu Państwa do mienia lub uniemożliwiałby komunalizację z przyczyn przewidzianych w art. 11 powołanej ustawy. Jak wynika z akt sprawy (decyzja komunalizacyjna Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r.), ani skarżąca, ani jej poprzednicy prawni nie byli stroną postępowania komunalizacyjnego. Skarżąca (ani jej dziadkowie W. i M. K.) nie legitymowała się ani w dacie komunalizacji, ani obecnie jakimkolwiek tytułem prawnym do przedmiotowej nieruchomości. Oznacza to, że skarżąca nie posiada żadnego interesu prawnego, w rozumieniu art. 28 kpa, który warunkuje możliwość wszczęcia postępowania wznowieniowego. Jak wynika z akt sprawy oraz treści złożonej skargi, skarżąca wywodzi swój interes prawny z prawa własności działek stanowiących przedmiot postępowania, które zostały nabyte przez jej poprzedników prawnych przed II Wojną Światową. Jednakże to przekonanie skarżącej nie znajduje uzasadnienia w zebranym w sprawie materiale dowodowym. Jak bowiem wynika z akt sprawy, R. i B.K. aktami własności ziemi z dnia [...] lipca 1978 r. nr [...] nr [...] stali się z mocy prawa właścicielami jedynie działek nr [...] oraz działki nr [...] (k-406 i k-407 akt adm.). R.K. wraz z żona B. uwłaszczyli się w 1978 r. na nieruchomości, w granicach faktycznego nimi władania, czyli bez działki nr [...] , jak wynika z protokołów ustalenia stanu władania oraz mapy ewidencyjnej i rejestru gruntów opracowanych w procesie zakładania ewidencji gruntów obrębu R. Drugi i R.. W 1989 r., na potrzeby prowadzonego postępowania o dział spadku po R.K. i zniesienie współwłasności nieruchomości (k-405 akt adm.), dokonano jedynie podziału działki nr [...] na działki nr [...] i nr [...] . Przy tym granice działki dzielonej ustalone zostały w obecności zainteresowanych stron i nie były sporne. Z czynności na gruncie spisany został protokół graniczny (k-351÷355 akt adm.), zaś przebieg ustalonych granic działki utrwalono znakami granicznymi. Od strony południowej działka nr [...] graniczyła (i graniczy do chwili obecnej) z działką nr [...] ([...]). Ponadto z treści postanowienia Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] czerwca 1989 r., sygn. akt [...] wynika, że skarżąca nabyła prawo własności do nieruchomości położonej we wsi R. stanowiącej jedynie działkę nr [...] oraz nieruchomości położonej we wsi R. stanowiącej działkę nr [...]. W dokumentach tych nie ma mowy o działce nr [...] . Także z treści aktów notarialnych z 1937 r. i z 1938 r. (k-410÷419 akt adm.), na które powołuje się skarżąca, nie wynika, by jej dziadkowie stali się na tej podstawie właścicielami nieruchomości obecnie oznaczonej nr [...] . Podkreślić należy, że już w momencie założenia ewidencji gruntów dla gminy R. (tj. w latach 60-tych ubiegłego wieku) działka nr [...] oznaczona była jako droga, a jako władający wpisane było Prezydium Powiatowej Rady Narodowej - [...] (pismo Starosty [...] z dnia [...] marca 2011 r. (k-377 akt adm.), pismo Naczelnika Wydziału Nieruchomości Starostwa Powiatowego w K. z dnia [...] stycznia 2011 r. Również sama skarżąca w piśmie dnia 19 grudnia 2011 r. (k-294 akt adm.) wyjaśniła, że działka nr [...] stanowi służebność konieczną dojścia i dojazdu gwarantowaną dziadkowi W.K. przez sprzedającego mu ten grunt (akt notarialny nr [...] ). Również w piśmie z dnia 19 kwietnia 2012 r. (k-247 akt adm.), skarżąca wyjaśnia, że w akcie notarialnym nr [...] z [...] listopada 1937 r. wskazana jest powierzchnia i granice gruntu zakupionego przez W. i M. K. wraz ze służebnością dojazdu przez ziemię R.G. , ponieważ grunt ten nie miał żadnego dojazdu publicznego. Zdaniem skarżącej wydzielona wewnętrzna droga nr [...] stanowi służebność dojazdu, a granicą gruntu zakupionego przez W. i M.K. jest ziemia R. G. . Także w piśmie z dnia 4 lipca 2012 r. (k-240 akt adm.) skarżąca wyjaśniła, że działka nr [...] jest drogą gruntową urządzoną na potrzeby rolnicze związane z użytkowaniem działek nr [...] i nr [...] , będącą kontynuacją drogi służebnej ([...]) wiodącej [...] przez działkę [...] A.G. nr [...] . Służebność przejazdu, zdaniem skarżącej, została ustanowiona aktem notarialnym nr [...] . Należy zauważyć, że gdyby twierdzenia skarżącej zostały potwierdzone poprzez synchronizacyjne opracowanie geodezyjne, oznaczałoby to, że sporna działka nr [...] nie powstała z gruntów będących własnością jej dziadków lecz z gruntów będących własnością innych osób. Oznacza to, że w aktach sprawy brak jest dowodów, z których wynikałoby, że w dniu [...] maja 1990 r. skarżąca (lub jej poprzednicy prawni) legitymowała się tytułem własności do obecnej działki nr [...] . Brak jest również jakichkolwiek dowodów świadczących o tym, że sporna nieruchomość powstała z nieruchomości zakupionych przez dziadków skarżącej na mocy powołanych wyżej aktów notarialnych. Zgodzić należy się ze stanowiskiem organów orzekających, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w wiążącym organy wyroku z dnia 12 grudnia 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 1347/14 przesądził, że w sytuacji stwierdzenia, że podmiot składający wniosek o wznowienie postępowania nie ma przymiotu strony organ prowadzący postępowanie uprawniony jest do wydania decyzji, w oparciu o art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 i art. 28 kpa, odmawiającej uchylenia decyzji ostatecznej, w pozostałej zaś części - działając w oparciu o art. 105 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 i 5 kpa i art. 28 kpa organ winien postępowanie to umorzyć, bowiem nie był uprawniony do badania, czy zaistniały pozostałe, poza wymienioną w pkt 4, przesłanki do wznowienia postępowania wymienione we wniosku. Co też prawidłowo organ I instancji uczynił. Podkreślić należy, że obecnie, jak zasadnie uznał Wojewódzki Sąd Administracyjny w powołanym wyżej wyroku, w rozpatrywanej sprawie postępowanie winno zostać wznowione z urzędu, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 5 kpa, z uwagi na wniesiony przez Prokuratora [...] sprzeciw. W tym stanie Sąd orzekający uznał, że prawidłowa jest ocena organu orzekającego w sprawie, że skarżąca, nie będąc stroną zakończonego postępowania komunalizacyjnego oraz nie mając obecnie żadnego tytułu prawnego do skomunalizowanej działki, nie posiada interesu prawnego i tym samym nie ma przymiotu bycia stroną w postępowaniu o wznowienie postępowania w sprawie wydania decyzji komunalizacyjnej. Organy orzekające w sprawie wnikliwie i wszechstronnie rozpatrzyły stan faktyczny sprawy (art. 7 i art. 77 § 1 kpa) oraz szczegółowo wyjaśniły motywy, jakimi kierowały się przy jej rozstrzyganiu oraz uzasadniły swoje orzeczenia (art. 107 § 1 i 3 kpa). Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2017 r. Dz. U. poz. 1369, ze zm.) orzekł jak w sentencji.