I SA/Wa 547/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daniela Kozłowska Sędziowie Sędzia WSA Maria Tarnowska (spr.) Asesor WSA Mirosław Gdesz Protokolant Ewa Nieora po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi K. M., M. M. i T. M. na postanowienie Ministra Transportu i Budownictwa z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania. oddala skargę. Minister Transportu i Budownictwa postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania K. M., M. E. M., J. M. i T. M. od decyzji Wojewody [...], wydanych po wznowieniu postępowania: – z dnia [...] sierpnia 2005 r. nr [...] stwierdzającej, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1992 r. nr [...] dotycząca uwłaszczenia [...] Przedsiębiorstwa [...] w K. – w części odnoszącej się do działki nr [...] o pow. [...] ha położonej w K. przy ul. [...] – została wydana z naruszeniem prawa, lecz nie można jej uchylić z powodu upływu pięciu lat od dnia jej doręczenia; – z dnia [...] sierpnia 2005 r. nr [...] stwierdzającej, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1992 r. nr [....] dotycząca uwłaszczenia [...] Przedsiębiorstwa [...] w K. działką nr [...] o pow. [...] ha położoną w K. przy ul. [...] została wydana z naruszeniem prawa, lecz nie można jej uchylić z powodu upływu pięciu lat od dnia jej doręczenia stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu decyzji Minister Transportu i Budownictwa podał, że Wojewoda [...], decyzją: – z dnia [...] grudnia 1992 r. nr [...], zmienioną decyzją z dnia [...] marca 1993 r., stwierdził nabycie z dniem 5 grudnia 1990 r. przez [...] Przedsiębiorstwo [...] w K. prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w K. przy ul. [...], [...] i [...] oznaczonego jako działki nr[...], nr [...] i nr [...] o łącznej pow. [...] ha oraz nabycie prawa własności budynków, budowli i innych urządzeń znajdujących się na przedmiotowym gruncie; – z dnia [...] grudnia 1992 r. nr [...] stwierdził nabycie z dniem 5 grudnia 1990 r. przez [...] Przedsiębiorstwo [...] w K. prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w K. przy ul. [...], oznaczonego jako działka nr [...] o pow. [...] ha oraz nabycie prawa własności budynków, budowli i innych urządzeń znajdujących się na tym gruncie. Minister Transportu i Budownictwa wskazał, że wobec decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2003 r. stwierdzającej nieważność orzeczenia Ministra Przemysłu i Materiałów Budowlanych z dnia [...] listopada 1961 r. w sprawie zatwierdzenia protokołu zdawczo – odbiorczego z dnia [...] marca 1953 r. przedsiębiorstwa pn. "[...] A. M. i L. K. – K. ul. [...]" i decyzji Ministra Gospodarki z dnia [...] stycznia 2002 r. stwierdzającej nieważność orzeczenia nr [...] Ministra Przemysłu Lekkiego z dnia [...] września 1950 r. – w części dotyczącej nacjonalizacji tej [...], Wojewoda [...], działając z urzędu, na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 i 8, art. 149 § 1 i 2 i art. 147 kpa, wznowił postępowanie w sprawach zakończonych powyższymi decyzjami uwłaszczeniowymi: z dnia [...] grudnia 1992 r., zmieniona decyzją z dnia [...] marca 1993 r. i z dnia [...] grudnia 1992 r., odpowiednio postanowieniami: z dnia [...] marca 2005 r. nr [...] i z dnia [...] marca 2005 r. nr [...], a następnie na podstawie art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 1, art. 145 § 1 pkt 5 i 8 oraz art. 150 § 1 kpa decyzjami z dnia [...] sierpnia 2005 r. nr [...] i nr [...] stwierdził, że powyższe decyzje wydane zostały z naruszeniem prawa, lecz nie można ich uchylić z powodu upływu pięciu lat od dnia ich doręczenia. Z ustaleń organu wynika, że od powyższych decyzji odwołanie złożyli: K. M., M. E. M., J. M., T. M. i T. M. Minister Transportu i Budownictwa wskazał, że zgodnie z treścią art. 129 § 2 kpa odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie – od dnia jej ogłoszenia stronie. Natomiast w myśl art. 57 § 1 kpa, jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie (którym w niniejszej sprawie był dzień doręczenia zaskarżonej decyzji), przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu. Z ustaleń organu wynika, iż zaskarżone decyzje z dnia [...] sierpnia 2005 r. zostały doręczone: K. M. – w dniu 19 sierpnia 2005 r., M. E. M. – w dniu 23 sierpnia 2005 r., J. M. – w dniu 23 sierpnia 2005 r., T. M. – w dniu 24 sierpnia 2005 r., a zatem czternastodniowy termin do wniesienia odwołania upłynął odpowiednio: dla K. M. z dniem 2 września 2005 r., dla M. E. M. i J. M. z dniem 6 września 2005 r., dla T. M. z dniem 7 września 2005 r. Natomiast odwołanie, datowane 1 września 2005 r., zostało złożone osobiście w Delegaturze w K. w dniu 12 września 2005 r., co potwierdza prezentata Delegatury. Fakt ten został potwierdzony również w piśmie organu wojewódzkiego z dnia 23 marca 2006 r. Oznacza to, iż odwołujący się: K. M., M. E. M., J. M. i T. M. przekroczyli termin do złożenia odwołania, a ponadto odwołujący się nie wystąpili z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Skargę na postanowienie Ministra Transportu i Budownictwa do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli K. M., M. M. i T. M., podnosząc w niej kwestie związane z odzyskaniem znacjonalizowanej nieruchomości oraz twierdząc, że niedotrzymanie terminu odwołania jest przewinieniem pozbawiającym ich majątku, który, jak stwierdzone zostało przez Ministerstwa, został znacjonalizowany z rażącym naruszeniem prawa. W odpowiedzi na skargę Minister Budownictwa wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ postanowienie to nie narusza prawa, a przy jego podjęciu nie uchybiono zasadom i przepisom postępowania administracyjnego. W myśl art. 127 § 3 kpa i art. 129 § 2 kpa wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy objętej decyzją wnosi się do organu, który wydał kwestionowaną decyzję w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie. W rozpoznawanej sprawie decyzje Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r. K. M. otrzymała w dniu 19 sierpnia 2005 r., M. E. M. – w dniu 23 sierpnia 2005 r., J. M. – w dniu 23 sierpnia 2005 r., T. M. – w dniu 24 sierpnia 2005 r., a zatem czternastodniowy termin do wniesienia odwołania upłynął odpowiednio: dla K. M. z dniem 2 września 2005 r., dla M. E. M. i J. M. z dniem 6 września 2005 r., dla T. M. z dniem 7 września 2005 r. Decyzje zawierały pouczenie o przysługującym środku prawnym służącym weryfikacji rozstrzygnięcia oraz o sposobie i terminie jego wniesienia. Wniosek z dnia 1 września 2005 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy K. M., M. E. M., J. M. i T. M. złożyli dopiero w dniu 12 września 2005 r., a więc z uchybieniem terminu do jego wniesienia. Zgodnie z art. 134 kpa organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Przepis ten ma zastosowanie w niniejszej sprawie na mocy odesłania zamieszczonego w art. 127 § 3 kpa in fine, zgodnie z którym do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań. Stwierdzenie uchybienia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zamyka drogę do merytorycznego rozpatrzenia tego środka odwoławczego. Podniesione w skardze argumenty, odnoszą się w istocie do kwestii związanych z odzyskaniem znacjonalizowanej nieruchomości, a zatem odnoszą się do zagadnień nie objętych zaskarżonym postanowieniem, wobec tego nie mogą być brane pod uwagę i nie mogą być rozważane w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia uchybienia terminu. Przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia przesłanki faktyczne i prawne stanowiące podstawę jego wydania nie budzą wątpliwości, stąd brak jest podstaw do jego wzruszenia. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.