I SA/Wa 560/11

Referendarz sądowy Grzegorz Antas Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 23 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi K. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia należności dłużnika alimentacyjnego postanawia: 1. przyznać prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego, którego wyznaczy Okręgowa Izba Radców Prawnych w W.; 2. odmówić przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie. W związku z doręczeniem K. B. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 sierpnia 2011 r. o oddaleniu skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] lutego 2011 r. w przedmiocie umorzenia należności dłużnika alimentacyjnego, skarżący wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. W wypełnionym na wezwanie urzędowym formularzu PPF wnioskodawca podał, że we wspólnym gospodarstwie domowym pozostaje ze studiującą córką i jej matką. Środki utrzymania czerpie z otrzymywanej renty (po potrąceniach w związku z jej komorniczym zajęciem – [...] zł) oraz dochodów matki córki (renta – [...] zł). Z wniosku wynika, że powyższe środki nie wystarczają na pełne pokrycie bieżących potrzeb życiowych strony. Skarżący zadeklarował, że nie posiada żadnych oszczędności. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważyć należało, co następuje: Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym jest natomiast możliwe wówczas, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Ocena przedstawionego przez wnioskodawcę żądania wykazał, że skarżący ma podstawy do wystąpienia o przyznanie prawa pomocy, niemniej może ono zostać uznane za uzasadnione jedynie w części dotyczącej ustanowienia pełnomocnika z urzędu (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Powyższe uzasadnione jest tym, że w świetle art. 239 pkt 1 lit. a p.p.s.a. strona wnosząca skargę na postanowienie organu administracji w przedmiocie umorzenia należności dłużnika alimentacyjnego nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych. Zaistniały w rozstrzyganej sprawie brak podstaw prawnych do przyznania skarżącemu zwolnienia na mocy orzeczenia sądu stanowi zatem przyczynę oddalenia jego wniosku we wskazanym zakresie. Przy rozpoznawaniu wniosku w pozostałej części wziąć należy pod uwagę, że strona wnioskująca o przyznanie prawa pomocy nie posiada oszczędności, przedmiotów wartościowych, ani też innych źródeł, dzięki którym zgromadzić mogłaby środki potrzebne na prowadzenie sprawy w postępowaniu sądowym. Sytuacja majątkowa skarżącego jest trudna i z uwagi na niedostateczną wysokość uzyskiwanych bieżących dochodów nie jest możliwe zobowiązanie go do ustanowienia we własnym zakresie profesjonalnego pełnomocnika, który miałby sporządzić skargę kasacyjną od wyroku Sądu I instancji w sytuacji, gdy jego wolą jest poddanie tego orzeczenia kontroli instancyjnej w warunkach obowiązującego przymusu adwokacko-radcowskiego (art. 175 § 1 p.p.s.a.). Celem prawa pomocy jest umożliwienie dostępu do sądu osobom, które rzeczywiście nie mogą pokryć kosztów postępowania bez uszczerbku dla utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W rozstrzyganej sprawie warunki do uznania, że skarżący jest zdolny do partycypowania w kosztach postępowania sądowego nie wystąpiły, co nakazywało, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 w związku z art. 239 pkt 1 lit. a p.p.s.a. orzec jak w sentencji.