I SA/Wa 561/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Dargas po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. L., M. W., Z. L. w przedmiocie niewykonania przez Prezydenta [...] wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2014 r., sygn. akt I SAB/Wa 447/13 postanawia odrzucić skargę T. L. W dniu 20 kwietnia 2016 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarga T. L., M. W. oraz Z. L. na niewykonanie przez Prezydenta [...] wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2014 r., sygn. akt I SAB/Wa 447/13. Wezwaniem skutecznie doręczonym pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 2 lipca 2016 r. Sąd zobowiązał ww. pełnomocnika do uzupełnienia braków formalnych skargi wniesionej w imieniu T. L., w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi T. L. – poprzez nadesłanie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej T. L. przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi. W piśmie procesowym z dnia 4 lipca 2016 r. pełnomocnik skarżących wskazał, że w związku z wezwaniem do uzupełnienia braków formalnych skargi cofa skargę złożoną w imieniu T. L. Termin do uzupełnienia braków skargi upłynął z dniem 11 lipca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jt. Dz. U. z 2016 r. poz. 718) powoływanej dalej jako "p.p.s.a." skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Jednym z tych wymagań jest zgodnie z art. 46 § 3 p.p.s.a. dołączenie do skargi prawidłowego pełnomocnictwa (uprawniającego pełnomocnika do działania przed sądami administracyjnymi), jeżeli skargę wnosi pełnomocnik, który wcześniej nie złożył pełnomocnictwa. Na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W przedmiotowej sprawie do skargi zostało dołączone pełnomocnictwo z dnia 3 września 2015 r, które nie zawierało podpisu T. L., lecz podpis innej osoby. W aktach sprawy oraz aktach administracyjnych brak jest informacji na temat tego, czy osoba która złożyła podpis "za T. L." mogła być jej pełnomocnikiem w sprawie przed sądem administracyjnym, a więc czy zaliczała się do kręgu osób wymienionych w art. 35 § 1 p.p.s.a. oraz czy była umocowana do udzielenia dalszych pełnomocnictw. Skoro pełnomocnik strony skarżącej prawidłowo wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi, pod rygorem jej odrzucenia, nie nadesłał pełnomocnictwa potwierdzającego jego umocowania do wniesienia skargi w imieniu T. L. w wyznaczonym przez Sąd terminie, to skargę tę należało z uwagi na nieuzupełnienie jej braków formalnych odrzucić. Odnośnie wniosku pełnomocnika strony skarżącej o cofnięciu skargi, należy zauważyć, że w myśl przepisu art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania przypadku, gdy skarżący skutecznie cofnie skargę. Wskazać jednakże należy, iż cofnięcie skargi nie jest możliwe, jeśli z braku innych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia skarga podlega odrzuceniu. Cofnięcie skargi może bowiem dotyczyć wyłącznie takiej skargi, która została skutecznie wniesiona, a więc wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. Niedopuszczalne jest zatem umorzenie postępowania zainicjowanego skargą dotkniętą brakami uniemożliwiającymi nadanie jej dalszego biegu (zob. postanowienie NSA z dnia 10 czerwca 1987 r., sygn. akt SA/Gd 537/87, OSP 1990, z. 4, poz. 207 oraz T. Woś i inni "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 291). Taka sytuacja niewątpliwie zaistniała w rozpoznawanej sprawie, albowiem pełnomocnik skarżących nie uzupełnił w terminie braków formalnych skargi wniesionej w imieniu T. L., a zatem skarga złożona w jej imieniu nie została skutecznie wniesiona. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.