I SA/Wa 57/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie: w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku J. K. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 lutego 2013 r. sygn. akt I SA/Wa 57/13 w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...] w przedmiocie uznania za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych postanawia - odmówić przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 lutego 2013 r. sygn. akt I SA/Wa 57/13 oddalił skargę J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie uznania za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. Postanowieniem z dnia 17 kwietnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącemu sporządzenia uzasadnienia wskazanego wyroku, z uwagi na złożenie w dniu 2 kwietnia 2013 r. wniosku o sporządzenie uzasadnienia po terminie wynikającym z art. 141 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Odpis powyższego postanowienia został doręczony skarżącemu w dniu 17 maja 2013 r. W dniu 23 maja 2013 r. skarżący wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata z urzędu. Postanowieniem z dnia 19 sierpnia 2013 r. sygn. akt I SA/Wa 57/13 referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata. Pismem z dnia [...] października 2013 r. Okręgowa Rada Adwokacka w [...] poinformowała, że w dniu [...] października 2013 r. wyznaczyła adwokata P. F. pełnomocnikiem z urzędu dla J. K. w przedmiotowej sprawie. W dniu 25 października 2013 r. pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 lutego 2013 r. Podniósł, że w okolicznościach sprawy złożenie przez skarżącego w dniu 2 kwietnia 2013 r. wniosku o sporządzenie uzasadnienia w/w wyroku z uchybieniem terminu nie było zawinione. Powodem uchybienia było bowiem skierowane do skarżącego niewłaściwe pouczenie zawarte w zawiadomieniu o wyznaczeniu terminu rozprawy. Zdaniem pełnomocnika Sąd powinien pouczyć skarżącego nie tylko o treści art. 141 § 2 powołanej ustawy lecz również o treści § 1 tego przepisu. Dopiero z treści obu tych przepisów można wyprowadzić wniosek, iż bieg terminu siedmiodniowego do wniesienia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku biegnie od dnia doręczenia sentencji wyroku tylko w wypadku wyroku wydanego na posiedzeniu niejawnym. Wobec czego Sąd powinien przedstawić skarżącemu pouczenie, że na rozprawie może zapaść wyrok, który nie będzie podlegał doręczeniu, a jego zaskarżenie będzie możliwe po uprzednim złożeniu wniosku o uzasadnienie w terminie 7 dni od ogłoszenia tego wyroku. Sąd nie skorzystał także z możliwości udzielenia skarżącemu wskazówek w tym zakresie na okoliczność skierowania do niego wezwania do wskazania, czy pismem z dnia 5 stycznia 2013 r. wnosi o doręczenie sentencji wyroku. W wezwaniu Sąd ograniczył się jedynie do skierowania zamkniętego pytania do skarżącego, czy wnosi o doręczenie sentencji wyroku informując, że w razie braku odpowiedzi Sąd przyjmie, iż jest to wniosek o doręczenie sentencji wyroku. Powyższe stanowi w ocenie pełnomocnika nieprawidłowe działanie Sądu w zakresie respektowania gwarancji strony postępowania wynikającej z art. 6 powołanej ustawy. Sutkiem przedstawionej sytuacji było przekonanie skarżącego, że termin do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku będzie liczony od dnia doręczenia mu sentencji tego wyroku. W tym stanie sprawy należy uznać, iż skarżący nie dokonał w terminie czynności w postępowaniu bez swojej winy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie natomiast do art. 87 § 1 powołanej ustawy, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu. Sąd przyjął, że wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 27 lutego 2013 r. sygn. akt I SA/Wa 57/13 złożony został w terminie. W ocenie Sądu, nie zostały natomiast spełnione przesłanki uzasadniające przywrócenie uchybionego terminu. W orzecznictwie sądowym można wskazać następujące przykłady okoliczności faktycznych, które nie uzasadniają braku winy w uchybieniu terminu np. dopuszczenie się choćby lekkiego niedbalstwa przez stronę (wyrok NSA z dnia 8 stycznia 2002 r. sygn. akt II SA/Wa 1329/01, niepubl.), nieznajomość prawa (wyrok NSA z dnia 6 listopada 1998 r. sygn. akt I SA/Łd 153/97, LEX nr 37127), oczekiwanie na poradę radcy prawnego (wyrok NSA z dnia 26 listopada 1997 r. sygn. akt I SA/Lu 1219/96, Kodeks postępowania administracyjnego z orzecznictwem, Gdańsk 2000, s. 62), niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw (postanowienie NSA z dnia 10 lutego 2000 r., SA/Sz 1117/99, niepubl.). Pełnomocnik skarżącego jako przyczynę uchybienia terminu wskazał, że skarżący w wyniku skierowanego do niego przez Sąd pouczenia o treści art. 142 § 2 powołanej ustawy oraz wezwania z dnia 15 lutego 2013 r. powziął mylne przekonanie o zachowaniu w dniu 2 kwietnia 2013 r. terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie w/w wyroku w terminie 7 dni od dnia doręczenia mu odpisu sentencji tego wyroku. Zdaniem Sądu powołane uzasadnienie wniosku nie daje podstawy do przywrócenia uchybionego terminu. Błędne odczytanie pouczenia prawidłowo sformułowanego przez Sąd w zawiadomieniu z dnia 23 stycznia 2013 r nie stanowi o braku winy strony. Zawiadomienie o terminie rozprawy doręczone skarżącemu w dniu 1 lutego 2013 r. zawiera prawidłowe i pełne pouczenie o terminie, w jakim można złożyć wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Skarżący nie był stroną pozbawioną wolności. Błędne wywiedzenie przez stronę wniosków z treści pouczenia nie stanowi natomiast uprawdopodobnienia braku winy, w sytuacji gdy pouczenie było prawidłowe. Wobec prawidłowego zastosowania przez Sąd art. 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, brak było podstaw do uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu. Z tego względu Sąd, na podstawie art. 86 § 1 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.