I SA/Wa 58/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Banasiewicz (spr.) Sędziowie NSA Ewa Dzbeńska WSA Monika Nowicka Protokolant Iwona Kosińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego równoważnika pieniężnego za brak lokalu oddala skargę. Komendant Wojewódzki Policji z siedziba w R. decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu odwołania A. M. od decyzji Komendanta Powiatowego Policji w C. z dnia [...] października 2003 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu przedstawiono następujący stan sprawy: W następstwie prawomocnej decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji z/s w R. nr [...], z dnia [...] sierpnia 2003 r. stwierdzającej nieważność decyzji Komendanta Powiatowego Policji w C. Nr [...], z dnia [...] września 2001 r. w sprawie przyznania A. M. prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego od dnia 20 sierpnia 2001 r. Komendant Powiatowy Policji w C. orzekł zwrot nienależnie pobranego w okresie od dnia 20 sierpnia 2001 r. do dnia 30 czerwca 2003 r. równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego w kwocie [...] zł. Od decyzji tej A. M. wniosła odwołanie, w którym kwestionowała słuszność decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji z/s w R. nr [...], z dnia [...] sierpnia 2003 r. Organ odwoławczy ustalił, że A. M. pełni służbę w Policji od dnia [...] sierpnia 1998 r., policjantem w służbie stałej została mianowana z dniem [...] sierpnia 2001 r. Wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w W. (sygnatura akt [...] ) z dnia [...] sierpnia 1998 r. został orzeczony rozwód małżonków A. i R. M. Wykonanie władzy rodzicielskiej nad małoletnią córką K. urodzoną dnia [...] sierpnia 1992 r. Sąd powierzył obojgu rodzicom, ustalając miejsce pobytu córki w każdorazowym miejscu zamieszkania matki. Od dnia 4 grudnia 1998 r. A. M. wraz z córką K. zamieszkuje i zameldowana jest w lokalu spółdzielczym w C. przy ul. [...] [...], od którego własnościowe prawo przysługuje wyłącznie jej małoletniej córce na podstawie aktu notarialnego umowy darowizny Rep. [...] nr [...] z dnia [...] października 1998 r. zawartej z R. M. Na podstawie oświadczenia mieszkaniowego z dnia [...] sierpnia 2001 r. od dnia mianowania policjantem w służbie stałej decyzją nr [...], z dnia[...] września 2001 r. Komendant Powiatowy Policji w C. przyznał A. M. równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego wg stawki dla osoby z rodziną. W następstwie przeprowadzonych w ramach nadzoru czynności sprawdzających Komendant Wojewódzki Policji z/s w R. w decyzji nr [...], z dnia [...] sierpnia 2003 r. stwierdził nieważność decyzji Komendanta Powiatowego Policji w C. nr [...] z dnia [...] września 2001 r., wobec braku odwołania decyzja ta stała się prawomocna i ostateczna. W zaistniałym stanie faktycznym na podstawie przepisu § 7 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. z 2002 r. Nr 100, poz. 918) organ I instancji jest zobowiązany do wydania decyzji o zwrocie nienależnie wypłaconego równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, gdy uprawomocni się decyzja stwierdzająca nieważność decyzji o przyznaniu tego równoważnika. W świetle powyższego w ocenie organu II instancji kwestionowana przez A. M. w złożonym odwołaniu decyzja Komendanta Powiatowego Policji w C. orzekająca w stosunku do dniej obowiązek zwrotu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego jest prawidłowa i zasługuje na utrzymanie w mocy (omyłkowo podano w uzasadnieniu numer i datę decyzji pierwszoinstancyjnej). Na powyższą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła A. M., zarzucając tej decyzji: 1) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na niesłusznym stwierdzeniu, jakoby brak było w stosunku do skarżącej przesłanek do zastosowania art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990.r o Policji (Dz. U. 2003z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.), 2) rażące naruszenie prawa, a zwłaszcza podstawowych zasad prawnych określonych o rozdziale 2 działu I Kodeksu postępowania administracyjnego, takich jak zasada praworządności, zasada słusznego interesu stron, zasada prawdy obiektywnej, zasada pogłębiania zaufania obywateli, zasada informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych oraz zasada trwałości decyzji. Zdaniem skarżącej organy orzekające wadliwie zastosowały prawo (art. 156 § 1 kpa), nie uwzględniły słusznego interesu strony, co winno skutkować uchyleniem decyzji. Komendant Wojewódzki Policji z siedziba w R. w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) z dniem 1 stycznia 2004 r. stał się właściwy do rozpoznania sprawy zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem decyzja w niej kwestionowana nie naruszyła przepisów prawa materialnego ani procesowego w sposób, który uzasadniałby jej uchylenie, stwierdzenie nieważności lub wydania z naruszeniem prawa. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie (art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Uwzględnienie skargi nastąpić może wyłącznie w przypadku stwierdzenia naruszeń prawa wskazanych w art. 145 § 1 pkt 1 tej ustawy, co w sprawie niniejszej nie miało miejsca. Odnosząc się do zarzutów skargi podnieść należy, że decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. z dnia [...] sierpnia 2003 r., nr [...] stała się ostateczna wobec tego, że nie zostało od niej wniesione odwołanie. Decyzją tą stwierdzono nieważność decyzji Komendanta Powiatowego Policji w C. z dnia [...] września 2001 r., nr [...], przyznającej A. M. od dnia [...] sierpnia 2001 r. prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Konsekwencją tego stanu rzeczy było wszczęcie z urzędu przez Komendanta Powiatowego Policji w C. w dniu [...] września 2003 r. postępowania administracyjnego w sprawie zwrotu wypłaconego A. M. równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego od dnia 20 sierpnia 2001 r. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania, zawierające stosowne pouczenie o toku postępowania doręczono skarżącej 3 października 2003 r., a następnie wydano kwestionowane decyzje. W postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją dokonano prawidłowych ustaleń faktycznych znajdujących oparcie w materiale sprawy. Stwierdzić należy, że zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych i naruszenie zasad postępowania zawartych w kpa A. M. nie postawiła konkretnych zarzutów odnoszących się do tego postępowania, natomiast skoncentrowała się na wywodach zmierzających do podważenia zasadności rozstrzygnięcia zawartego w ostatecznej decyzji z dnia [...] sierpnia 2003 r., której konsekwencją było przeprowadzenie niniejszego postępowania. Zgodnie z § 7 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 100, poz. 918), które wydane zostało w oparciu o delegację ustawową zawartą w art. 92 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r., Nr 7 poz. 58 ze zm.) decyzję o zwrocie wypłaconego równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego wydaje się w przypadku uprawomocnienia się decyzji stwierdzającej nieważność decyzji o przyznaniu równoważnika. Taka sytuacja nastąpiła w rozpoznawanej sprawie, zaskarżona decyzja orzekająca o zwrocie nienależnie pobranego równoważnika pieniężnego nie narusza prawa. Z powyższych względów skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.