I SA/Wa 581/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Szmydt Sędziowie WSA Bożena Marciniak WSA Elżbieta Lenart (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Aleksandra Borkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lipca 2015 r. sprawy ze skargi J. O. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2013 r., nr [...] orzekającą o umorzeniu postępowania w sprawie stwierdzenia, że nieruchomość objęta whl [...] gm [...] o pow. [...] ha, nie podpadała pod działanie przepisu art. 2 ust. 1 lit e) dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej. Powyższa decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym. J. O. wnioskiem z dnia 5 lutego 2013 r. wystąpił do [...] Urzędu Wojewódzkiego o wydanie decyzji stwierdzającej, iż nieruchomość położona na terenie wsi P. o pow. [...] ha, stanowiąca przed przejęciem na Skarb Państwa własność W. O. - nie podpadała pod działanie przepisu art. 2 ust. 1 lit e) dekretu PKWN z dnia 6 września 1944r. o przeprowadzeniu reformy rolnej. Do wniosku dołączył kopie postanowień: - Sądu Grodzkiego w P. z dnia [...].10.1949 r. [...], - Sądu Grodzkiego w P. z dnia [...].10.1949 r. [...], - Sądu Okręgowego w P. z dnia [...].03.1950 r. Nr [...]. Kolejnym pismem z dnia 22 kwietnia 2013 r. J. O. przedłożył następne dokumenty dotyczące przedmiotowej sprawy: dokumentację geodezyjną sporządzoną przez geodetę uprawnionego, postanowienie Sądu Powiatowego dla miasta K. z dnia [...].04.1956 r. sygn. akt [...] o stwierdzeniu praw do spadku po zmarłym W. O. oraz postanowienie Sądu Powiatowego dla miasta W. z dnia [...].02.1959 r. sygn. akt [...] o stwierdzeniu praw do spadku po T. O. Decyzją z dnia [...] września 2013 r., nr [...] Wojewoda [...] postanowił umorzyć postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia, że nieruchomość objęta whl [...] gm kat. [...] o pow. [...] ha, stanowiąca przed przejęciem na Skarb Państwa własność W. O., nie podpadała pod działanie przepisu art. 2 ust. 1 lit. e) dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. z 1945 r. Nr 3, poz. 13 ) W uzasadnieniu organ podniósł, iż przejmowanie mienia na podstawie dekretu PKWN o przeprowadzeniu reformy rolnej i towarzyszących mu przepisów wykonawczych, choć następowało z mocy prawa, to jednak wymagało zachowania określonej procedury i spełnienia kryterium obszarowego wynikającego z art. 2 ust. 1 lit. e) dekretu (przekroczenia 100 ha pow. ogólnej lub 50 ha użytków rolnych). Orzekanie w sprawach, czy dana nieruchomość podpadała pod działanie przepisów art. 2 dekretu należało do wojewódzkich urzędów ziemskich. Wpis prawa własności Skarbu Państwa w księdze hipotecznej (gruntowej) nieruchomości ziemskich wymienionych w art. 2 dekretu następował na wniosek właściwego wojewódzkiego urzędu ziemskiego, na podstawie stosownego zaświadczenia. W oparciu o rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 30 kwietnia 1947r. w sprawie przekazania starostom czynności, dotyczących wpisywania w księgach hipotecznych (gruntowych) prawa własności nieruchomości przejętych na cele reformy rolnej (Dz. U. Nr 41, poz. 200), czynności z tego zakresu należące do wojewodów przekazano starostom, z wyjątkiem czynności dotyczących nieruchomości położonych w granicach administracyjnych miast. W niniejszej sprawie Starosta Powiatowy [...] zaświadczeniem z dnia [...] sierpnia 1949 r. [...] stwierdził, iż nieruchomość objęta whl [...] [...] składająca się z parcel budowlanych: [...] i parcel gruntowych: [...] o pow. [...] ha, stanowiąca dotychczas własność W. O., jest przeznaczona na cele reformy rolnej w myśl przepisów art. 2 ust. 1 lit e) dekretu PKWN z dnia 6 września o przeprowadzeniu reformy rolnej. Na podstawie ww. zaświadczenia, Sąd Grodzki w P. postanowieniem z dnia [...] października 1949 r. [...] założył dla przedmiotowej nieruchomości zbiór dokumentów Zd. Nr [...] - celem ujawnienia prawa własności powyższej realności w miejsce W. O. na rzecz Skarbu Państwa. Jednakże Wojewoda [...] orzeczeniem z dnia [...] lutego 1950 r. nr [...] uchylił powyższe zaświadczenie Starosty Powiatowego P. z dnia [...] sierpnia 1949 r. - ponieważ majątek W. O. posiadający pow. [...] ha, nie spełniał norm powierzchniowych ustalonych w art. 2 ust. lit. e) dekretu o reformie rolnej (powyżej 100 ha powierzchni ogólnej lub powyżej 50 ha użytków rolnych). Następnie - na skutek powyższego orzeczenia - Sąd Grodzki w P. postanowieniem z dnia [...] marca 1950 r. [...] uchylił postanowienie Sądu Grodzkiego w P. z dnia [...] października 1949 r. [...]. Zatem przedmiotowa nieruchomość nie została przyjęta na Skarb Państwa w trybie art. 2 ust. 1 lit. e) dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o reformie rolnej. Wobec powyższego Wojewoda uznał, że żądanie zawarte we wniosku J. O. nie znajduje uzasadnienia, zaś brak jakiegokolwiek aktu prawnego potwierdzającego przejęcie na cele reformy rolnej tej nieruchomości, stanowi o bezprzedmiotowości niniejszego postępowania i uzasadnia jego umorzenie. Na zakończenie dodał, iż dokumenty uzyskane w Sądzie Rejonowym w P. (złożone w [...]) wskazują, że część nieruchomości objętej zaginionym whl [...] gminy katastralnej P. składającej się z pgr: [...] o pow. [...] ha przyjęta została na Skarb Państwa orzeczeniem Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w P. nr [...], wydanym w oparciu o przepisy dekretu z dnia 27 lipca 1949 r. o przejęciu na własność Państwa nie pozostających w faktycznym władaniu właścicieli nieruchomości ziemskich, położonych w niektórych powiatach województwa białostockiego, lubelskiego, rzeszowskiego i krakowskiego (Dz. U Nr 46, poz. 339) i dekretu z dnia 5 września 1947r. o przejęciu na własność państwa mienia pozostałego po osobach przesiedlonych do ZSRR (Dz. U. Nr 59, poz. 318). Od ww. decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2013 r. J. O. złożył odwołanie do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi podnosząc, iż -wbrew temu, co twierdzi organ I instancji - przedmiotową nieruchomość odebrano jego dziadkowi W. O. na mocy art. 2 ust. 1 lit e) dekretu PKWN z dnia 6 września 1944r. o przeprowadzeniu reformy rolnej. Powołał się na dokumenty w postaci postanowienia Sądu Grodzkiego w P. z dnia [...] października 1949 r., [...] ustanawiającego zbiór dokumentów Nr [...] dla realności objętej Iwh [...] celem uzasadnienia nabycia prawa własności ww. realności, w miejsce W. S., na rzecz Skarbu Państwa, a także na postanowienie Sądu Okręgowego w P. z dnia [...] marca 1950 r., I[...] zatwierdzające ww. postanowienie Sądu Grodzkiego w P. z dnia [...] października 1949 r., [...]. Jego zdaniem powyższe dokumenty potwierdzają fakt przejęcia nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa na podstawie przepisów dekretu o reformie rolnej. Po rozpatrzeniu odwołania Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2013 r., nr N[...] orzekającą o umorzeniu postępowania w sprawie stwierdzenia, że nieruchomość objęta whl [...] gm o pow. [...] ha, nie podpadała pod działanie przepisu art. 2 ust. 1 lit e) dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej. W uzasadnieniu wskazał, iż zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. e) dekretu PKWN o reformie rolnej, na cele reformy rolnej przeznaczone były nieruchomości ziemskie stanowiące własność albo współwłasność osób fizycznych lub prawnych, jeżeli ich rozmiar łączny przekraczał bądź 100 ha powierzchni ogólnej, bądź 50 ha użytków rolnych, a na terenie województw poznańskiego, pomorskiego i śląskiego, jeśli ich rozmiar łączny przekraczał 100 ha powierzchni ogólnej, niezależnie od wielkości użytków rolnych tej powierzchni. Nieruchomości spełniające powyższe kryteria przechodziły z mocy prawa na własność Skarbu Państwa. Wpis prawa własności Skarbu Państwa w księdze hipotecznej następował na wniosek właściwego wojewódzkiego urzędu ziemskiego, na podstawie stosownego zaświadczenia. W przedmiotowej sprawie prawidłowo wskazał organ I instancji, iż w sprawie nieruchomości będącej przedmiotem niniejszego postępowania, zostało wydane zaświadczenie Starosty Powiatowego P. z dnia [...] sierpnia 1949 r., [...] stwierdzające, że nieruchomość objęta Iwh [...] o pow. [...] ha, stanowiąca własność W. O. jest przeznaczona na cele reformy rolnej w myśl przepisu art. 2 ust. 1 lit. e) dekretu o reformie rolnej. Następnie Sąd Grodzki w P. postanowieniem z dnia [...] października 1949 r., D.Zd. 23/49, na podstawie ww. zaświadczenia Starostwa w P. z dnia [...] sierpnia 1949 r., zarządził złożenie w zbiorze dokumentów ww. zaświadczenia, celem ujawnienia prawa własności tej nieruchomości w miejsce W. O. na rzecz Skarbu Państwa. Powyższe postanowienie Sądu Grodzkiego w P. z dnia [...] października 1949 r., [...] zostało zatwierdzone postanowieniem Sądu Okręgowego w P. z dnia [...] marca 1950 r., [...]. Następnie Minister podniósł, że kluczowy dla niniejszej sprawy jest fakt wydania przez Wojewodę [...] orzeczenia z dnia [...] lutego 1950 r. uchylającego zaświadczenie Starosty Powiatowego P. z dnia [...] sierpnia 1949 r., [...] stwierdzające, iż nieruchomość przeznaczona jest na cele reformy rolnej. W niniejszym orzeczeniu organ stwierdził, że nieruchomość Iwh [...] gm. kat. [...] o obszarze [...] m² nie mogła przejść na własność Skarbu Państwa na podstawie przepisów dekretu o reformie rolnej – ponieważ nie spełniała norm obszarowych wyznaczonych tym dekretem. Zatem zaświadczenie Starosty zostało wydane bez podstawy prawnej. W związku z tym Sąd Grodzki w P. postanowieniem z dnia [...] marca 1950 r., [...] uchylił swoje wcześniejsze postanowienie z dnia [...] października 1949 r., [...] wydane na podstawie - uchylonego już wówczas - zaświadczenia Starosty Powiatowego P. z dnia [...] sierpnia 1949 r., [...]. W świetle wyżej przedstawionych okoliczności organ stwierdził, iż wszystkie dokumenty dotyczące przejścia nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa na podstawie przepisów dekretu PKWN o reformie rolnej, tj. zaświadczenie Starosty Powiatowego [...] z dnia [...] sierpnia 1949 r., R[...], jak i postanowienie Sądu Grodzkiego w P. z dnia [...] marca 1950 r., [...] - zostały następnie uchylone. Jednocześnie brak jest jakichkolwiek innych dokumentów wskazujących na możliwość przejęcia majątku W. O. na podstawie art. 2 ust. 1 lit. c) dekretu o reformie rolnej. Zatem objęta wnioskiem nieruchomość - jak słusznie wskazał organ I instancji - nie została przejęta na rzecz Skarbu Państwa na podstawie przepisów dekretu o reformie rolnej. Brak jakiegokolwiek dokumentu wskazującego na przejęcie nieruchomości na cele reformy rolnej przesądza o bezprzedmiotowości postępowania. W dalszej części uzasadnienia Minister podniósł, że z bezprzedmiotowością postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 105 § 1 kpa mamy do czynienia wówczas, gdy odpadł jeden z konstytutywnych elementów sprawy administracyjnej, o której mowa w art. 1 pkt. 1 kpa. Przyczyny, dla których sprawa będąca przedmiotem postępowania administracyjnego utraciła charakter sprawy administracyjnej lub nie miała takiego charakteru jeszcze przed wszczęciem postępowania, mogą być różnorodnej natury. W piśmiennictwie dzieli się te przyczyny na podmiotowe i przedmiotowe. W niniejszej sprawie mamy zatem do czynienia z przyczyną przedmiotową, z uwagi na brak przedmiotu postępowania. Przedmiotem postępowania administracyjnego są bowiem sprawy indywidualne z zakresu prawa administracyjnego. Postępowanie - którego wszczęcia żądał wnioskodawca - mogłoby zostać przeprowadzone jedynie w sytuacji przejęcia nieruchomości na podstawie przepisów dekretu PKWN o reformie rolnej. Wtedy postępowanie toczyłoby się trybie § 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu PKWN o przeprowadzeniu reformy rolnej. Wskazany bowiem § 5 rozporządzenia stanowi podstawę do orzekania w trybie administracyjnym, czy dana nieruchomość lub jej część podpada pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e) dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej. Jednakże wobec tego, iż nieruchomość W. O. nie przeszła na rzecz Skarbu Państwa na podstawie przepisów dekretu o reformie rolnej, nie ma podstaw do prowadzenia postępowania administracyjnego, oceniającego zasadność przejęcia nieruchomości na podstawie przepisów ww. dekretu. Na zakończenie organ dodał, iż w aktach sprawy znajdują się dokumenty wskazujące na przejęcie części przedmiotowej nieruchomości o pow. [...] ha, na podstawie orzeczenia Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w P. znak: [...], w oparciu o przepisy dekretu z dnia 27 lipca 1949 r. o przejęciu na własność Państwa nie pozostających w faktycznym władaniu właścicieli nieruchomości ziemskich, położonych w niektórych powiatach województwa białostockiego, lubelskiego, rzeszowskiego i krakowskiego (Dz. U Nr 46, poz. 339) i dekretu z dnia 5 września 1947r. o przejęciu na własność państwa mienia pozostałego po osobach przesiedlonych do ZSRR (Dz. U. Nr 59, poz. 318) – co mogłoby dodatkowo wskazywać na brak zastosowania w stosunku do przedmiotowej nieruchomości przepisów dekretu PKWN o reformie rolnej. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył J. O. podnosząc, że znajdujące się w aktach sprawy postanowienia Sądu Grodzkiego w P. oraz Sądu Okręgowego w P. są mało znaczące dla organów. Dodał, iż stara się o odzyskanie majątku już od 30 lat i dotychczas nie spotkał się z dokumentami stwierdzającymi legalność przejęcia posiadanych nieruchomości przez Gminę. Następnie skarżący uzupełnił skargę pismem z 3 lipca 2015 r. (data prezentaty) żądając wskazania, na podstawie jakich przepisów prawa Skarb Państwa wszedł w posiadanie całej nieruchomości. Jednocześnie podkreślił, że jeżeli brak jest innego tytułu, niż uchylone zaświadczenie Starosty P. z dnia [...] sierpnia 1949 r., to Skarb Państwa przejął nieruchomość bez jakiejkolwiek podstawy prawnej. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i wyjaśnienie, na jakiej podstawie prawnej Skarb Państwa wszedł w posiadanie pozostałej części nieruchomości – ponad pow. [...] ha przejętą na Skarb Państwa na podstawie orzeczenia Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w P. nr [...], wydanego w oparciu o przepisy dekretu z dnia 27 lipca 1949 r. o przejęciu na własność Państwa nie pozostających w faktycznym władaniu właścicieli nieruchomości ziemskich, położonych w niektórych powiatach województwa białostockiego, lubelskiego, rzeszowskiego i krakowskiego (Dz. U Nr 46, poz. 339) i dekretu z dnia 5 września 1947r. o przejęciu na własność państwa mienia pozostałego po osobach przesiedlonych do ZSRR (Dz. U. Nr 59, poz. 318). W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego jak i przepisów postępowania administracyjnego. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lutego 2015 r. utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2013 r. orzekającą o umorzeniu postępowania w sprawie stwierdzenia, że nieruchomość objęta [...] o pow. [...] ha, nie podpadała pod działanie przepisu art. 2 ust. 1 lit e) dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej. Przesłanka bezprzedmiotowości występuje, gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy w ogóle, bądź nie było podstaw do jej rozpoznania w drodze postępowania administracyjnego. W art. 105 kpa. ustawodawca rozróżnił dwa przypadki bezprzedmiotowości postępowania. Pierwszym z nich jest bezwarunkowa bezprzedmiotowość, wskazana w § 1 tego art. W tym przypadku organ ma obowiązek umorzenia postępowania. Jak podkreśla się w doktrynie, aby umorzyć postępowanie na podstawie art. 105 § 1 kpa. organ musi stwierdzić brak jakiegokolwiek elementu stosunku materialnoprawnego. W związku z czym nie jest możliwe wydanie decyzji załatwiającej sprawę co do jej istoty. W orzecznictwie sądów administracyjnych uznaje się, że bezprzedmiotowość może dotyczyć każdego z elementów stosunku administracyjnoprawnego, tj. podmiotu, przedmiotu postępowania, a także sytuacji, gdy stosunek, którego ustalenie jest przedmiotem wszczętej sprawy administracyjnej, nie jest stosunkiem administracyjnoprawnym. Natomiast w drugim przypadku, określonym w art. 105 § 2 kpa., ustawodawca wyraził zasadę względnej dyspozycyjności - oznacza ona możliwość dysponowania przez stronę postępowaniem wszczętym na jej żądanie i jednocześnie poddanie jej wniosku o umorzenie postępowania kontroli innych stron postępowania. W tym przypadku postępowanie staje się bezprzedmiotowe jako rezultat żądania strony, która wniosła o rozstrzygnięcie sprawy, a aktualnie nie jest zainteresowana jej merytorycznym zakończeniem. Zatem w przypadku tym elementy stosunku administracyjnoprawnego mogą istnieć. Sąd w całości podzielił stanowisko i argumentację organów orzekających w sprawie odnośnie tego, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie, jako zupełnie bezprzedmiotowe, podlega umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 kpa. Powodem umorzenia jest brak przedmiotu postępowania Takim przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. W przedmiotowej sprawie J. O. wystąpił o wydanie decyzji stwierdzającej, iż nieruchomość położona na terenie wsi P. o pow. [...] ha, stanowiąca przed przejęciem na Skarb Państwa własność W. O. - nie podpadała pod działanie przepisu art. 2 ust. 1 lit e) dekretu PKWN z dnia 6 września 1944r. o przeprowadzeniu reformy rolnej. Jednakże uszło uwadze skarżącego, że zaświadczenie Starosty Powiatowego P. z dnia [...] sierpnia 1949 r. - stwierdzające, iż nieruchomość objęta whl [...] składająca się z parcel budowlanych: [...] i parcel gruntowych: [...] o pow. [...] ha, stanowiąca dotychczas własność W. O., jest przeznaczona na cele reformy rolnej w myśl przepisów art. 2 ust. 1 lit e) dekretu PKWN z dnia 6 września o przeprowadzeniu reformy rolnej - zostało uchylone przez Wojewodę [...] orzeczeniem z dnia [...] lutego 1950 r. - ponieważ majątek W. O. posiadający pow. [...] ha, nie spełniał norm powierzchniowych ustalonych w art. 2 ust. lit. e) dekretu o reformie rolnej (powyżej 100 ha powierzchni ogólnej lub powyżej 50 ha użytków rolnych). Również postanowienie Sądu Grodzkiego w P. z dnia [...] października 1949 r. [...], który założył dla przedmiotowej nieruchomości zbiór dokumentów Zd. Nr [...] - zostało uchylone przez Sąd Grodzki w P. postanowieniem z dnia [...] marca 1950 r. Zatem w aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek aktu prawnego potwierdzającego przejęcie ww. nieruchomości na cele reformy rolnej – co stanowi o braku przedmiotu postępowania. W takiej sytuacji Wojewoda [...] zobowiązany był do wydania decyzji o umorzeniu postępowania jako bezprzedmiotowego. Takie stanowisko potwierdza również orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego w myśl którego, za bezprzedmiotowe uważa się postępowanie zarówno z powodu braku przedmiotu faktycznego do rozpatrzenia sprawy, jak również z powodu braku podstawy prawnej do wydania decyzji w zakresie żądania wnioskodawcy. Organ administracji władny jest bowiem rozstrzygać w sprawie prawnie uregulowanej, a nie istniejącej w przekonaniu wnioskodawcy (wyrok NSA z dnia 23.01.2003r. II SA 428/01). Sąd uznał także, że żądanie skarżącego sprecyzowane w piśmie z 3 lipca 2015 r. dotyczące wyjaśnienia, na jakiej podstawie prawnej Skarb Państwa wszedł w posiadanie pozostałej części nieruchomości – ponad pow. [...] ha – nie jest przedmiotem niniejszego postępowania. Podsumowując Sąd uznał, że organy obu instancji wnikliwie i wszechstronnie rozpatrzyły stan faktyczny sprawy oraz szczegółowo wyjaśniły motywy, jakimi się kierowały przy jej rozstrzyganiu. Uzasadniły przy tym przekonująco swoje stanowisko w sposób spełniający wymagania określone w art. 107 § 3 kpa - zyskując całkowitą aprobatę Sądu. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.