I SA/Wa 584/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz Sędziowie: WSA Dariusz Chaciński WSA Elżbieta Sobielarska (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Agnieszka Żurawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi S. M. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za prowadzenie placówki bez zezwolenia oddala skargę. Decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...] Minister Pracy i Polityki Społecznej utrzymał w mocy decyzje Wojewody [...] z dnia [...] października 2010 r., nr [...] wymierzającą karę pieniężną za prowadzenie bez wymaganego zezwolenia, w ramach działalności gospodarczej, placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom w podeszłym wieku, przewlekle chorym oraz niepełnosprawnym "Dom Opieki X" w M. przy ul. [...], w gminie [...]. Decyzja powyższa wydana została w następującym stanie faktycznymi i prawnym sprawy" Pismem z dnia [...] listopada 2010 r. [...] Urząd Wojewódzki w K. poinformował S. M., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą: Y, ul. [...] w S., o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawi nałożenia, kary pieniężnej, z prowadzenie w ramach działalności gospodarczej placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawny, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, decyzją z dnia [...] października 2010 r. Wojewoda [...] nałożył na S. M. karę pieniężną w wysokości [...] złotych za prowadzenie bez wymaganego zezwolenia, placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawny, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku. W uzasadnieniu organ wskazał, że w toku prowadzonego postępowania administracyjnego ustalił, że S. M. posiada zarejestrowaną działalność gospodarczą, której jednym z przedmiotów działalności jest pomoc społeczna z zakwaterowaniem. Wskazał ponadto, że placówce, prowadzonej w budynku będącym własnością małżonków M., firma S. M. świadczy usługi opiekuńczo-pielęgnacyjne względem każdego z mieszkańców. Jak wynika z ustaleń organu (kontrola przeprowadzona w dniach [...] sierpnia 2010 r.) opiekę nad mieszkańcami placówki sprawują małżonkowie M. oraz ich pełnoletni syn M. M. Jednocześnie organ wskazał, że ustalenia protokołu z przedmiotowej kontroli jednoznacznie wskazują, że prowadzona przez S. M. działalność, spełnia znamiona działalności gospodarczej polegającej na prowadzeni placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku. Wojewoda [...] wskazał ponadto, że w trakcie prowadzonego przez organ postępowania wyjaśniającego, wpłynęła pisemna informacja S. M., że podjął on działania inwestycyjne w przedmiotowej placówce, aby spełnić wymogi wynikające z przepisu art. 68 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 175, poz. 1362). Od decyzji powyższej pismem z dnia [...] listopada 2010 r., S. M. złożył odwołanie do Ministra Pracy i Polityki Społecznej, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i o umorzenie postępowania ewentualnie o rozważnie możliwości odstąpienia od egzekwowania i umorzenie nałożonej kary pieniężnej. Po rozpatrzeniu odwołania, Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2010 r. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie wskazał na przepis art. 67ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, zgodnie z którym działalność w zakresie prowadzenia placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku może być prowadzona po uzyskaniu zezwolenia wojewody. Wskazał ponadto na ustalenia organu I instancji w zakresie prowadzenia w/w placówki przez S. M. Minister uznał, że organ pierwszej instancji w sposób prawidłowy wyjaśnił wszystkie okoliczności faktyczne, które pozwoliły na właściwe zastosowanie normy przepisu art. 130 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej. Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu S. M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając Ministrowi Pracy i Polityki Społecznej nie przeprowadzenie postępowania w sposób wszechstronny oraz nałożenie rażąco wygórowanej kary. Zarzucił jednocześnie, że organy administracji nie wzięły pod uwagę działań skarżącego podjętych po zaleceniach pokontrolnych Wojewody [...]. Wniósł ponadto o zmianę zaskarżonej decyzji oraz uchylenie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2010 r. ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji, a także wstrzymanie egzekucji nałożonej kary. Odpowiadając na skargę Minister Pracy i Polityki Społecznej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie, podkreślając niesporny w sprawie stan faktyczny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] stycznia 2011 r. oraz utrzymana przez nią w mocy decyzja Wojewody [...] z dnia [...] października 2010 r. nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na niezasadność skargi. Wbrew zarzutom skargi, organy administracji publicznej prowadziły postępowanie administracyjne w sposób prawidłowy, dokładnie ustaliły stan faktyczny i prawny w sprawie, a także właściwie zastosowały przepisy procedury administracyjnej, jak i prawa materialnego. Podjęte zaś rozstrzygnięcia wyczerpująco przedstawiły w uzasadnieniach podjętych decyzji. Z analizy akt administracyjnych wynika, że postępowanie w przedstawionej sprawie zostało wszczęte na podstawie art. 130 w związku z art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 67 ust. 1 tej ustawy działalność gospodarcza w zakresie prowadzenia placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku może być prowadzona po uzyskaniu zezwolenia wojewody. Natomiast ten kto bez zezwolenia prowadzi placówkę zapewniającą całodobową opiekę osobom w podeszłym wieku, przewlekle chorym lub niepełnosprawnym – podlega karze pieniężnej w wysokości [...] zł. W przypadku prowadzenia bez zezwolenia przez jeden podmiot więcej niż jednej placówki, o której mowa, karę wymierza się osobno za każdą z placówek (art. 130 ust. 2 i 3). Z przywołanych przepisów wynika, że wymierzenie kary uwarunkowane jest przeprowadzeniem wcześniejszej kontroli. Jednak odmiennie niż w sytuacji wynikającej z treści art. 130 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, organ nie ma w tym wypadku pozostawionej żadnej swobody działania, w zakresie oceny celowości i zróżnicowania wysokości nakładanej kary. Jeśli w wyniku przeprowadzonej kontroli placówki stwierdzi prowadzenie jej bez wymaganego prawem zezwolenia na prowadzenie placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom w podeszłym wieku, przewlekle chorym lub niepełnosprawny, to ma on obowiązek nałożenia (w formie decyzji administracyjnej) na osobę prowadzącą tę działalność kary w określonej przez ustawodawcę wysokości [...]zł. W rozpatrywanej sprawie, wbrew twierdzeniom zawartym w skardze, przeprowadzona przez [...] Urząd Wojewódzki kontrola placówki położonej przy ul. [...] w M. w gminie P. oraz zebrane w sprawie materiały dowodowe, potwierdzają fakt prowadzenia przez skarżącego w budynku przy ul. [...] placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom w podeszłym wieku, przewlekle chorym lub niepełnosprawnym, na którą to działalność skarżący nie posiada odpowiedniego zezwolenia Wojewody. Zwrócić należy uwagę, że skarżący nie przedstawił na potwierdzenie swoich twierdzeń żadnych dowodów, zaś przedstawiony mu protokół z kontroli przeprowadzonej w dniu [...] sierpnia 2010 r. podpisał nie wnosząc do jego treści żadnych uwag. W tej sytuacji organ miał obowiązek nałożenia na skarżącego kary w wysokości [...] zł. Wyjaśnić również należy, że to, iż obecnie skarżący podjął działania inwestycyjne w tej placówce aby spełnić wymogi wnikające z art. 68 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 175, poz. 1362), nie może wpływać na ocenę prawidłowości działania organów w rozpoznawanej sprawie ponieważ standardy te powinien spełnić najpóźniej do 31 grudnia 2010 r. Skoro zatem skarżący prowadzi działalność gospodarczą, na której prowadzenie powinien uzyskać zezwolenie, o którym mowa w art. 67 ust. 1 u.p.s., a zezwolenia tego nie posiada, to nie budzi wątpliwości Sądu, iż spełniony zostały, określone w art. 130 ust. 2 pkt 2 powołanej ustawy przesłanki zastosowania wobec niego przewidzianej tym przepisem sankcji. Z powyższego przepisu wprost wynika, że ten kto prowadzi placówkę zapewniającą całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku, w której przebywa więcej niż 10 osób (a tak jest w przedmiotowej sprawie) podlega karze pieniężnej w wysokości [...] zł. Należy podkreślić, że skarżący miał pełną świadomość konieczności uzyskania pozwolenia na prowadzenie placówki tego typu, ponieważ decyzją z dnia [...] marca 2007 r. Minister Pracy i Polityki Społecznej utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2006 r., którą to decyzją nałożono na skarżącego karę pieniężną w wysokości [...]zł za prowadzenie takiej samej placówki w K. przy ul. [...] bez stosownego pozwolenia. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.