I SA/Wa 584/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Skiba (spr.) Sędziowie WSA Małgorzata Boniecka - Płaczkowska WSA Marta Kołtun - Kulik Protokolant starszy referent Justyna Kobylarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lipca 2017 r. sprawy ze skargi D. P. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, po rozpatrzeniu odwołania D. P., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2014r. nr [...]. Podstawą wydania zaskarżonej decyzji były następujące ustalenia faktyczne i dokonana ocena prawna. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2014r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w P. z dnia [...] kwietnia 1972r. nr [...], orzekającej o przejęciu na własność Państwa gospodarstwa rolnego o powierzchni [...] ha, położonego we wsi k., zapisanego w rejestrze ewidencji gruntów pod pozycją nr [...] na rzecz W. S. Odwołanie od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2014r. złożyła D. P. Rozpoznając złożone odwołanie Minister na wstępie wskazał, że interes prawny stron do występowania w postępowaniu wynika z postanowienia Sądu Rejonowego w E. z dnia [...] lipca 1990r. sygn. akt [...] o stwierdzeniu nabycia spadku po W. K. (z domu S). Następnie Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi rozpatrując sprawę uznał, że decyzja organu pierwszej instancji jest prawidłowa. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że gospodarstwo rolne W. S. zostało przejęte na własność Skarbu Państwa na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 13 lipca 1957 r. o zmianie dekretu z dnia 18 kwietnia 1955 r. o uwłaszczeniu i o uregulowaniu innych spraw, związanych z reformą rolną i osadnictwem rolnym (Dz. U. Nr 39, poz. 174 ze zm.) oraz § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 sierpnia 1961 r. w sprawie opuszczonych gospodarstw rolnych (Dz. U. Nr 39, poz. 198 ze zm.). Organ odwoławczy przytoczył treść powołanych przepisów i podkreślił, że wprawdzie nie zachowały się całościowe akta sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] kwietnia 1972 r., jednak fakt, że gospodarstwo rolne W. S. było gospodarstwem opuszczonym znajduje potwierdzenie w dokumentach znajdujących się w aktach sprawy. Z decyzji PPRN w P. z dnia [...] kwietnia 1972r. wynika, że w gospodarstwie nie było budynków. Ponadto D. P. wielokrotnie podnosiła, że jej poprzedniczka prawna od 1947r. nie zamieszkiwała w Z., co wskazuje na fakt opuszczenie gospodarstwa przez właściciela, małżonka, dzieci lub rodziców. Jeżeli chodzi o następną przesłankę tj. nieuprawianie gruntów rolnych, wchodzących w skład gospodarstwa to również ona została spełniona. Świadczy o tym opinia agronoma Prezydium Gromadzkiej Rady Narodowej w K., który stwierdził, że grunty wchodzące w skład gospodarstwa od szeregu lat nie były poddawane żadnym zabiegom agrotechnicznym i były opuszczone. W zgromadzonych aktach sprawy brak jest natomiast jakichkolwiek dokumentów, które pozwalałyby uznać, że grunty wchodzące w skład gospodarstwa były uprawiane. Z przedstawionych ustaleń wynika, zdaniem organu odwoławczego, że przedmiotowe gospodarstwo stanowiło gospodarstwo opuszczone w rozumieniu § 1 ust. 1 rozporządzenia z dnia 5 sierpnia 1961 r. i w związku ze spełnieniem przesłanek mogło zostać przejęte na własność Państwa. Odnosząc się do zarzutów skarżącej, że decyzja nie została doręczona adresatce, Minister wskazał, że prowadzone postępowanie toczy się w trybie stwierdzenia nieważności. Wskazane natomiast przez Skarżącą uchybienie sprowadza się w istocie do określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa przesłanki wznowienia postępowania (brak udziału strony w postępowaniu). A zatem tego rodzaju uchybienie nie może być brane przy rozpatrywaniu tej sprawy. Rozpatrując kolejny zarzut, tj. wskazania w decyzji PPRN nazwiska panieńskiego (S.) adresatki, a nie prawidłowego ( K.), organ administracji zauważył, że dokumentami urzędowymi, na podstawie których organ orzekający o przejęciu gospodarstwa na rzecz Państwa, a więc PPRN w P. mogło ustalić na kogo zapisane było gospodarstw, były dane z rejestru gruntów. Wynikało z nich, że grunty położone we wsi K., gromada [...], zapisane pod nr [...], składające się z działek geodezyjnych nr [...] o łącznej powierzchni [...] ha były we władaniu W. S.. Zgodność wpisów w ewidencji gruntów ze stanem faktycznym i prawnym spoczywała nie na prowadzącym ewidencję gruntów, a na zobowiązanych do wszelkich zmian danych objętych ewidencją. Władająca gruntem wpisu tego nie podważała, ani nie aktualizowała, mimo iż ciążył na niej taki obowiązek wynikający chociażby z art. 10 ust. 1 w związku z art. 13 ust. 1 dekretu z dnia 2 lutego 1955r. o ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 6, poz. 32). Trudno w tej sytuacji oczekiwać od organów czynienia ustaleń na temat aktualnego nazwiska władającej gruntem. Dlatego też nie można uznać za rażące naruszenie prawa przywołania w decyzji PPRN w P. nazwiska panieńskiego W. K. W świetle powyższego Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi uznał, że w sprawie zostały spełnione łącznie wszystkie przesłanki kwalifikujące gospodarstwo rolne do przejęcia na rzecz Skarbu Państwa i nie można uznać, że doszło do rażącego naruszenia przepisów stanowiących podstawę wydania kontrolowanej decyzji. Brak jest również innych wad decyzji określonych w art. 156 § 1 kpa. Zatem zarzuty skarżącej wskazujące, że organ stopnia wojewódzkiego naruszył art. 7 i art. 77 § 1 kpa są bezpodstawne. Skargę ww. decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniosła D. P. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1. naruszenie art. 7, 75, 76 i 80 kpa oraz rozporządzenia Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 22 marca 1928 r. o postępowaniu administracyjnym, 2. obrazę prawa materialnego w postaci art. 156 § 1 pkt 2 kpa, 3. obrazę przepisów postępowaniu w postaci nieuwzględnienia w ocenie postępowań organów administracji dekretu z dnia 16 sierpnia 1949 r. o wymianie gruntów ( Dz. U. z 1962 r. Nr 46, poz. 228, 4. obrazę wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 maja 2012 r. sygn. akt P 46/13, naruszenie art. 107 § 3 KPA poprzez niewyjaśnienie w decyzji organu administracji, dlaczego odmówiono wiarygodności twierdzeniom skarżących, 5. decyzje są niezgodne z art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Wskazując na powyższe zarzuty wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji z powodu rażącego naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza obowiązującego prawa. Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lutego 2017 r., Sąd pragnie przede wszystkim zauważyć, że została ona wydana w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzwyczajnym dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej. Celem tego postępowania jest ustalenie istnienia bądź braku istnienia przesłanek wskazujących na to, że kontrolowana w tym postępowaniu decyzja dotknięta jest wadami określonymi w art. 156 § 1 k.p.a. W tym miejscu godzi się wskazać, że rażące naruszenie prawa wynikać może tylko z wady oczywistej i niedającej się pogodzić ze standardami państwa prawa, gdyż jest naruszeniem tzw. kwalifikowanym, w uproszczeniu o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, niebudzącym wątpliwości, czyli takim, które stanowi zaprzeczenie stanu prawnego istotnego z punktu widzenia danego rozstrzygnięcia. Przy czym chodzi o stan prawny w zakresie jego obowiązywania i interpretacji niewątpliwy oraz nierodzący rozbieżności w wykładni. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w uzasadnieniu wyroku z dnia 25 listopada 2008r., sygn. akt I OSK 1710/07 (CBOSA), cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z treścią przepisu przez ich proste zestawienie ze sobą, przy czym nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, a o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Można zatem powiedzieć, że w przypadku badania tej przesłanki nieważności decyzji ocena poprawności zastosowania przepisu prawa jest łagodniejsza - mniej rygorystyczna - niż w przypadku oceny dokonywanej w toku instancji (tak też Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1383/10, publ. jw.). Skoro zatem istotą postępowania administracyjnego o stwierdzenie nieważności decyzji jest ustalenie, czy zachodzi którakolwiek z przesłanek nieważności, Sąd był uprawiony jedynie do oceny, czy Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi jak też Wojewoda [...] orzekający w niniejszej sprawie, prawidłowo przyjęli, iż w sprawie nie wystąpiły przesłanki wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. W ramach tego postępowania nie mógł natomiast oceniać naruszenia przez organ dekretu z dnia 16 sierpnia 1949 r. o wymianie gruntów, gdyż przy wydawaniu kwestionowanej decyzji nie był on stosowany. Jak wynika z akt administracyjnych przedstawionych Sądowi w niniejszej sprawie, kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w P. z dnia [...] kwietnia 1972 r., została wydana na podstawie art. 2 ustawy z dnia 13 lipca 1957 r. o zmianie dekretu z dnia 18 kwietnia 1955 r. o uwłaszczeniu i o uregulowaniu innych spraw, związanych z reformą rolną i osadnictwem rolnym, po nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 15 lipca 1961 r. zmieniającą tę ustawę (Dz. U. Nr 32, poz. 161). Art. 2 ust. 1 miał następujące brzmienie: Gospodarstwa rolne i działki określone w art. 15 ust. 1 dekretu z dnia 18 kwietnia 1955 r. o uwłaszczeniu i o uregulowaniu innych spraw związanych z reformą rolną i osadnictwem rolnym (Dz. U. z 1959 r. Nr 14, poz. 78), jeżeli zostały opuszczone przez właściciela po dniu 28 kwietnia 1955 r. oraz wszelkie inne gospodarstwa opuszczone przez właścicieli mogą być przejęte na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, z wyjątkiem służebności gruntowych, których utrzymanie uznane zostanie za niezbędne." Nie ma wątpliwości, że w niniejszej sprawie chodzi o "wszelkie inne gospodarstwa opuszczone przez właścicieli", a nie te, o jakich mowa w art. 15 ust. 1 ww. dekretu z dnia 18 kwietnia 1955 r. Przesłanki przejęcia w takim przypadku określa się na dzień wydawania decyzji w tym przedmiocie. Stosownie zaś do § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 sierpnia 1961 r. w sprawie opuszczonych gospodarstw rolnych (Dz. U. z 1961 r. Nr 39, poz. 198), który również został powołany w podstawie prawnej kontrolowanego w nadzorze rozstrzygnięcia, za gospodarstwo rolne opuszczone uważało się gospodarstwo, na którym nie zamieszkuje właściciel ani jego małżonek, dzieci lub rodzice, a przy tym gospodarstwo to nie jest w całości lub w większej części uprawiane oraz poddawane właściwym zabiegom agrotechnicznym przez właściciela bądź użytkownika albo dzierżawcę. Orzeczeniem z dnia [...] kwietnia 1973 r. stwierdzono, że gospodarstwo rolne (bez budynków) o powierzchni [...] ha, położone we wsi K., wykazane w rejestrze ewidencji gruntów tej wsi pod poz. [...] odłoguje od szeregu lat i od co najmniej kilku lat nie było poddawane żadnym zabiegom agrotechnicznym. Treść powoływanych przepisów wskazuje, że warunkiem przejęcia gospodarstwa rolnego na rzecz Skarbu Państwa było łączne spełnienie dwóch przesłanek: opuszczenie gospodarstwa przez właściciela (w tym małżonka, rodziców i dzieci) oraz zaniechanie uprawy gospodarstwa w całości lub w większej części. Powyższa regulacja nie określa długości okresu w jakim występowało zaniechanie uprawy gospodarstwa w całości lub w znacznej części, które dawałoby podstawę do przejęcia gospodarstwa na własność Państwa. Dla rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy kluczowe znaczenie ma zatem ocena czy zostały spełnione wskazane wyżej przesłanki ustawowe, uprawniające Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w P. do przejęcia przedmiotowego gospodarstwa. Powołana na wstępie ustawa z 13 lipca 1957 r. nie zawierała definicji ustawowej gospodarstwa rolnego. Dla ustalenia czy nieruchomość spełnia cechy gospodarstwa rolnego opuszczonego należało zastosować przepisy prawa definiujące pojęcie gospodarstwa rolnego w dniu wydania kontrolowanej decyzji. Definicja "gospodarstwa rolnego" zawarta została jedynie w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 28 listopada 1964 r. w sprawie przenoszenia własności gospodarstw rolnych (Dz.U. z 1964 r. nr 45 poz. 304 ze zm.). Zgodnie z jego brzmieniem, za gospodarstwo rolne uważane były wszystkie należące do tej samej osoby (osób) nieruchomości rolne, jeżeli stanowią lub mogą stanowić zorganizowaną całość gospodarczą wraz z budynkami, urządzeniami, inwentarzem żywym i martwym (...). Do gospodarstwa rolnego zalicza się również lasy i grunty leśne oraz nieużytki należące do właściciela nieruchomości, jeżeli stanowią lub mogą stanowić z tym gospodarstwem zorganizowaną całość gospodarczą. Zatem także nieruchomości niezabudowane mogły stanowić gospodarstwo rolne. Przedmiotowa nieruchomość stanowiła grunty orne klasy [...] o powierzchni [...] ha, pastwiska naturalne klasy [...] o powierzchni [...] ha, użytki leśne klasy V o powierzchni [...] ha. Przejęte grunty rolne stanowiły zatem gospodarstwo rolne, gdyż najważniejszym elementem do uznania, że mamy do czynienia z gospodarstwem rolnym jest istnienie nieruchomości rolnych. Dokonując oceny zgromadzonego materiału dowodowego pod kątem wystąpienia wady, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa, trzeba zaznaczyć, iż dokumentacja sprawy zakończonej decyzją z [...] kwietnia 1972 r., a zatem sprzed 45 lat, którą udało się zgromadzić organom w toku postępowania nadzwyczajnego ( mimo szerokich poszukiwań), nie jest kompletna. Głównym materiałem dowodowym, którym dysponował organ, była kwestionowana w postępowaniu nadzorczym decyzja z dnia [...] kwietnia 1972 r., rejestr gruntów z [...] maja 1968 r. oraz opinia agronoma bez daty, o wydanie której wystąpiło PPRN w K.. Podnieść trzeba, iż problematyka braku kompletnej dokumentacji źródłowej z postępowania zwykłego była przedmiotem rozważań sądów administracyjnych kontrolujących decyzje organów nadzorczych. W uzasadnieniu wyroku z dnia 26 marca 2009 r., Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, iż stwierdzenie nieważności decyzji może nastąpić tylko wówczas, gdy zaistnieją przesłanki wymienione enumeratywnie w art. 156 § 1 kpa. Przy czym, ocena istnienia tych przesłanek nie może opierać się na domniemaniach – ani na domniemaniu prawidłowości, ani na domniemaniu wadliwości decyzji. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności niezbędne jest bowiem jednoznaczne ustalenie, czy doszło do naruszenia prawa i dokonania oceny charakteru tego naruszenia w kontekście przesłanek nieważności decyzji. Jest to bowiem postępowanie nadzwyczajne, które służy jedynie wyeliminowaniu z obrotu prawnego decyzji dotkniętych wadami kwalifikowanymi (wyrok NSA z 26 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 470/08, publik: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Pogląd ten sąd w składzie orzekającym w całości podziela. W ocenie Sądu, z treści decyzji z [...] kwietnia 1972 r. oraz karty przesiedleńczej nr [...] wynika, iż W. S. [...] w 1947 r. wraz z rodziną została przesiedlona. Z postanowienia Sądu Rejonowego w E. z dnia [...] lipca 1990 r. wynika, że ostatnio przed śmiercią zamieszkiwała w D. gm. S. Okoliczność wyjazdu W. S. i jej rodziny z miejscowości [...] nie kwestionuje również skarżąca. W tej sytuacji Sąd podzielił stanowisko organu nadzoru, iż w dacie wydania kwestionowanej decyzji z [...] kwietnia 1972 r. na przedmiotowym gospodarstwie nie zamieszkiwała W. S. ani nikt z jej rodziny. Odnosząc się do przesłanki zaniechania uprawy gospodarstwa w całości lub w części, zauważyć trzeba, iż z akt sprawy nie wynika aby w okresie poprzedzającym wydanie kwestionowanej decyzji z [...] kwietnia 1972 r. przedmiotowe gospodarstwo rolne było uprawiane. Z treści kwestionowanej decyzji oraz z opinii agronoma wynika, że przedmiotowa grunty nie były zabudowane i leżą odłogiem od szeregu lat, ponadto co najmniej od kilku lat nie są poddawane żadnym zabiegom agrotechnicznym. Zatem prawidłowo organu nadzoru wywiodły, że przejęta decyzją z dnia [...] kwietnia 1972 r. nieruchomość była opuszczona w rozumieniu ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia [...] sierpnia 1961 r. w sprawie opuszczonych gospodarstw rolnych. Wobec braku innych dokumentów potwierdzających okres nieuprawiania gruntu – trudno jest jednoznacznie ustalić, od kiedy ziemia leżała odłogiem. Jednakże w świetle ww. aktów prawnych okres czasu, w jakim gospodarstwo nie było uprawiane nie ma decydującego znaczenia, liczy się sam fakt nie uprawiania ziemi. Żaden inny dokument nie wskazuje natomiast na użytkowanie przedmiotowego gospodarstwa .Mając powyższe na uwadze, uznać należało, iż przy przejęciu przedmiotowego gospodarstwa na własność Państwa nie doszło do rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa, co oznacza, iż odmowa stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji jest prawidłowa. Powyższe okoliczności czynią zarzuty skargi nieusprawiedliwionymi, a co za tym idzie decyzje wydane w sprawie przez organ I i II instancji nie naruszają przepisów prawa materialnego, ani procesowego, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. Z tych też przyczyn Sąd nie podzielił zarzutów podniesionych w skardze, tak dotyczących naruszenia prawa materialnego, jak i przepisów procesowych. Dodatkowo, mając na uwadze treść wniosku o stwierdzenie nieważności, Sąd w tym miejscu wyjaśnia, że decyzje administracyjne mogą być dotknięte różnego typu wadami. Część z nich stanowi wady nieistotne, które mogą być usunięte w drodze uzupełnienia, sprostowania, wyjaśnienia (art. 111-113 k.p.a.). Oprócz tego istnieją wady istotne wymienione w art. 145 § 1, 145a § 1 oraz w art. 156 § 1 kpa. Mają one jednak różny charakter i wywierają w związku z tym odmienne skutki. Dlatego też w niniejszej sprawie nie mógł odnieść zamierzonego skutku zarzut dotyczący nie doręczenia badanej decyzji W. S. Brak doręczenia decyzji jej adresatowi należałoby rozważać w kontekście pominięcia strony w postępowaniu, a skoro tak, to okoliczność ta może mieć znaczenie prawne jedynie w postępowaniu wznowieniowym, na zasadzie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., nie może natomiast stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji w oparciu art. 156 § 1 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 29 marca 1988 r., I SA 636/87, ONSA 1988, Nr 1, poz. 45). Dla porządku wypada również dodać, że skierowanie decyzji do W. S. zamiast na jej zmienione nazwisko "[...]" nie stanowi przesłanki skierowania decyzji do osoby niebędącej stroną (pkt 4 art. 156§1), gdyż ta ziści się wówczas, gdy osoba do której skierowano decyzję (była jej adresatem) istnieje, lecz nie powinna być stroną postępowania z braku przymiotu z art. 28 K.p.a. W. S. i W. K. to ta sama osoba, powinna również być stroną postępowania dotyczącego przejęcia jej gospodarstwa rolnego. Ponadto, Sąd nie uwzględnił podniesionego w skardze zarzutu obrazy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 maja 2012 r. sygn. P 46/13 (OTK-A 2015/5/62). Wyrok ten dotyczy problemu stabilizacji stosunków administracyjnoprawnych. Zgodnie z tym wyrokiem, art. 156 § 2 kpa w zakresie, w jakim nie wyłącza dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa, gdy od wydania decyzji nastąpił znaczny upływ czasu, a decyzja była podstawą nabycia prawa lub ekspektatywy, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zatem treść tego wyroku w żaden sposób nie odnosi się do treści zaskarżonej decyzji, która dotyczy odmowy stwierdzenie nieważności decyzji. Natomiast przepisy Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r., statuujące zasady demokratycznego państwa prawnego (art. 2) pozostają bez wpływu na ocenę kwestionowanego w postępowaniu nadzorczym orzeczenia, które zostało wydane wówczas, gdy ta Konstytucja nie obowiązywała. Nie pozwalają one na odmienną interpretację przepisów ustawy z dnia 13 lipca 1957 r., ponieważ w trybie stwierdzenia nieważności organ dokonuje oceny orzeczeń pod kątem występowania kwalifikowanych wad, tkwiących w tych orzeczeniach od chwili ich wydania, biorąc pod uwagę ówczesny stan prawny i faktyczny. Mając na względzie wszystkie wyżej wykazane okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.