I SA/Wa 585/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Stojanowski (spr.) Sędziowie WSA Emilia Lewandowska Asesor WSA Maria Tarnowska Protokolant Iwona Kosińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2005 r. sprawy ze skargi Wojewódzkiego [...] w L. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2004 r. nr [...] w przedmiocie uwłaszczenia państwowych osób prawnych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu 3. zasądza od Ministra Infrastruktury na rzecz Wojewódzkiego [...] w L. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] lutego 2004 r., nr [...] Minister Infrastruktury, po rozpatrzeniu odwołania Wojewódzkiego [...] w L., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2003 r., nr [...], odmawiającą stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 22 kwietnia 1992 r. przez Wojewódzki [...] w L. prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w L. przy ul. [...], oznaczonego jako działka nr [...] o powierzchni [...] m2 oraz własności usytuowanych na tym gruncie budynków. W zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej organy przedstawiły następujący stan faktyczny i prawny sprawy. Wnioskiem z dnia 11 maja 2002 r. Wojewódzki [...] w L. wystąpił do Wojewody [...] o stwierdzenie nabycia, w trybie art. 202 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543 ze zm.) prawa użytkowania wieczystego na nieruchomości Skarbu Państwa położonej w L. przy ul.[...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o powierzchni [...] m2, objęta księgą wieczystą Kw nr [...] prowadzoną przez Sąd Rejonowy w L. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda [...] podniósł, iż zgodnie z art. 202 ust. 1 powołanej ustawy o gospodarce nieruchomościami państwowe instytucje kultury, które na podstawie ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz. U. z 2001 r. Nr 13, poz. 123 ze zm.) uzyskały osobowość prawną, nabywają z mocy prawa, z dniem ich wpisu do rejestru instytucji kultury użytkowanie wieczyste gruntów, którymi zarządzały w dniu 5 grudnia 1990 r. oraz własność położonych na gruncie budynków, innych urządzeń i lokali, jeżeli w dniu 1 stycznia 1998 r. nadal zarządzają tymi gruntami. Do nabycia stosuje się odpowiednio art. 200 ustawy. Na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie organ I instancji ustalił, że Wojewódzki [...] w L. jest państwową instytucją kultury, która na podstawie ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej uzyskała osobowość prawną. Wpis W. do rejestru instytucji kultury pod pozycją: [...] nastąpił w dniu [...] kwietnia 1992 r. na podstawie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 1992 r., nr [...]. Nadto ustalono, że Wojewódzkiemu [...] w L. nie przysługiwało w dniu 5 grudnia 1990 r. prawo zarządu do gruntu stanowiącego działkę nr [...] o pow. [...] m2, bowiem brak było co najmniej jednego z dokumentów wymienionych w § 4 ust. 1 pkt 1-10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczania osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu (Dz. U. Nr 23, poz. 120 ze zm.), na podstawie których organ mógł stwierdzić w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 202 i art. 200 ustawy o gospodarce nieruchomościami, dotychczasowe prawo zarządu. W toku prowadzonego postępowania wyjaśniającego strona nie przedstawiła dokumentu, na podstawie którego organ mógłby stwierdzić dotychczasowe prawo zarządu gruntem na dzień 5 grudnia 1990 r. Nabycie prawa użytkowania wieczystego gruntu oraz własności budynków, urządzeń i lokali w trybie art. 200 i art. 202 ustawy o gospodarce nieruchomościami uzależnione było od zaistnienia łącznie przesłanek przewidzianych w tych przepisach. Brak jednej z nich uzasadniał decyzję odmowną. Od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. Wojewódzki [...] w L. (poprzednia nazwa: Wojewódzki [...] w L.) złożył odwołanie do Ministra Infrastruktury. Rozpatrując odwołanie organ naczelny ustalił, iż zgodnie z normą prawną wynikającą z art. 202 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami państwowe instytucje kultury, które na podstawie ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz. U. z 2001 r. Nr 13, poz. 123 ze zm.) uzyskały osobowość prawną, nabywają z mocy prawa, z dniem ich wpisu do rejestru instytucji kultury użytkowanie wieczyste gruntów, którymi zarządzały w dniu 5 grudnia 1990 r. oraz własność położonych na nich budynków, innych urządzeń i lokali, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy (tj. 1 stycznia 1998 r. nadal zarządzają tymi gruntami. Minister Infrastruktury stwierdził, że w świetle akt sprawy przedmiotowa nieruchomość stanowi własność Skarbu Państwa (odpis z księgi wieczystej nr [...]). Wojewódzki Dom Kultury został wpisany do rejestru instytucji kultury pod pozycją: [...] w dniu [...] kwietnia 1992 r. Jednakże ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynikało, aby odwołujący się przedstawił dokumenty potwierdzające prawo zarządu do przedmiotowego gruntu. W szczególności prawa zarządu nie potwierdzało oświadczenie zastępcy dyrektora Wojewódzkiego [...] w L. (bez daty), jak również przedstawione zestawienia nakładów na remonty, modernizację i bieżące utrzymanie budynku od 1970 r. (także bez daty). Udokumentowanie prawa zarządu winno opierać się na dokumentach wymienionych w § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczania osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu (Dz. U. Nr 23, poz. 120 ze zm.). Zdaniem organu II instancji, skoro odwołujący się nie legitymuje się stosownymi dokumentami, rozstrzygnięcie organu wojewódzkiego z dnia [...] grudnia 2003 r. należało uznać za zasadne. W dniu 1 kwietnia 2004 r. Wojewódzki [...] w L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2004 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2003 r., nr [...], zarzucając organowi naruszenie art. 202 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, § 4 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczania osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu (Dz. U. Nr 23, poz. 120 ze zm.), a także niezastosowanie art. 7 i 8 oraz art. 77 i 80 kpa. Jednocześnie wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji. W uzasadnieniu skarżący zakwestionował stanowisko zawarte w uzasadnieniu decyzji, a dotyczące niewykazania przez Wojewódzki [...] w L. prawa zarządu do nieruchomości w dniu 5 grudnia 1990 r. Ponadto wskazał, że z przepisu § 4 ust. 3 powołanego wyżej rozporządzenia wynika, iż w przypadku braku dokumentów świadczących o prawie zarządzania nieruchomością zarządzanie to można udowodnić na podstawie zeznań świadków lub oświadczeń stron, zgodnie z art. 75 kpa. Przepis ten nakazuje dopuścić jako dowód wszystko, co może się przyczynić do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Zatem dowodami w powyższej sprawie mogły być poniesione koszty zarządu (wydatki na instalację c.o., instalację gazową, elektryczną), podłączenie sieci telefonicznej od 1970 r. Okolicznością świadczącą o zarządzaniu przez skarżącego nieruchomością mógł być także fakt, iż od 1970 r. Wojewódzki [...] w L. ponosił koszty remontów, modernizacji i bieżących kosztów utrzymania (podatki, opłaty). Przyjęta przez Ministra Infrastruktury, a wcześniej przez Wojewodę [...] argumentacja pozostaje w sprzeczności z unormowaniami zawartymi w przywołanych przepisach ustawy o gospodarce nieruchomościami, gdyż nie uznaje dowodów wymienionych w art. 75 kpa. Dowody wskazujące na zarządzanie wskazane zostały powyżej oraz zamieszczone w załącznikach. Ponadto ustawodawca w przepisie art. 202 ustawy o gospodarce nieruchomościami celowo użył pojęcia "zarządzały", a nie "będące w zarządzie". Należy zatem uznać, iż w świetle brzmienia tego przepisu nie ma znaczenia dla uwłaszczenia instytucji kultury, czy instytucje te w dniu 5 grudnia 1990 r. posiadały tytuł prawny do nieruchomości, tym bardziej, iż wskutek uzyskania osobowości prawnej przez te instytucje nawet istniejące prawo zarządu nieruchomością wygasło z mocy prawa, co nie pozwalało na legitymowanie się tym prawem w dniu 1 stycznia 1998 r. Warunkiem nabycia powyższych praw jest zarządzanie nieruchomością, a więc wykonywanie faktycznego władztwa nad rzeczą, w tym wykonywanie przez instytucje kultury zwykłego zarządu nad nieruchomością. Jednocześnie skarżący podniósł, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w pełni dokumentuje faktyczne władanie i zarządzanie przedmiotową nieruchomością przez Wojewódzki [...] na dzień 5 grudnia 1990 r. oraz na dzień 1 stycznia 1998 r. Świadczą o tym dowody wymienione w załącznikach do skargi. Od początku użytkowania nieruchomości skarżący ponosił wszelkie obciążenia i wypełniał obowiązki związane z jej zarządem i jako zarządca jest traktowany przez instytucje i organy, zajmujące się gospodarką nieruchomościami. Wojewódzki [...] także własnym staraniem i na swój koszt wykonał szereg prac niezbędnych do utrzymania i zabezpieczenia zabudowy nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o jej oddalenie, podtrzymując jednocześnie swoje stanowisko prezentowane dotychczas w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest uzasadniona. Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż przedmiotem sprawy sądowoadministracyjnej jest ocena przez sąd prawidłowości prowadzenia przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego oraz zapadłego w tym postępowaniu rozstrzygnięcia. Stosownie natomiast do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Czyni to wedle stanu prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Uwłaszczenie państwowych instytucji kultury reguluje ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543 ze zm. – zwanej dalej ugn). Zgodnie z art. 202 tej ustawy państwowe instytucje kultury, które na podstawie ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz. U. z 2001 r. Nr 13, poz. 123 ze zm.) uzyskały osobowość prawną nabywają z mocy prawa z dniem ich wpisu do rejestru instytucji kultury, użytkowanie wieczyste gruntów, którymi zarządzały w dniu 5 grudnia 1990 r. oraz własność położonych na nich budynków, innych urządzeń i lokali, jeżeli w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy (1 stycznia 1998 r.) nadal zarządzają tymi gruntami. Nie może to naruszać praw osób trzecich. Do nabycia stosuje się odpowiednio przepisy art. 200 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Nabycie własności budynków, innych urządzeń i lokali przez instytucje kultury, o których mowa wyżej następuje nieodpłatnie. Według art. 200 ust. 1 pkt 2 ugn nabycie prawa użytkowania wieczystego oraz własności stwierdza w drodze decyzji wojewoda – w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa lub wójt, burmistrz albo prezydent miasta – w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność gminy. Postępowanie uwłaszczeniowe prowadzone jest na podstawie przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. – zwanej dalej kpa) oraz przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczania osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu (Dz. U. Nr 23, poz. 120 ze zm. – zwane dalej rozporządzeniem). Ustawa Kodeks postępowania administracyjnego nakłada na organ prowadzący postępowanie administracyjne w tym przedmiocie szereg obowiązków. Tytułem przykładu można tu wskazać na obowiązek: zawiadomienia wszystkich osób będących stronami w sprawie o wszczęciu postępowania administracyjnego na żądanie jednej ze stron oraz o możności wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, a także o wniesieniu odwołania przez jedną ze stron (art. 61 § 4, art. 81 i art. 131 kpa), rozpatrzenia w formie przewidzianej ustawą zgłoszonych przez stronę w toku postępowania wniosków procesowych np. wniosków o zawieszenie postępowania administracyjnego (art. 98 § 1 w związku z art. 123 kpa), podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy poprzez wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego (art. 7, art. 75, art. 77 § 1 i art. 80 kpa), wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi się kierował przy załatwieniu sprawy (art. 11 kpa), a także dokonywania czynności procesowych w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów państwa (art. 8 kpa). Realizacja przez organ obowiązków wskazanych w wyżej wymienionych przepisach winna znaleźć odbicie w uzasadnieniu wydanego przez organ rozstrzygnięcia, ponieważ zgodnie z art. 107 § 1 i 3 kpa decyzja powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazaniu faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Przepisy powołanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. wskazują zaś na podstawie jakich środków dowodowych należy stwierdzić dotychczasowe prawo zarządu państwowej instytucji kultury (§ 4), na jaki dzień stwierdzenie to ma nastąpić (§ 5 ust. 2) oraz czy nie zostały zgłoszone roszczenia poprzednich właścicieli w stosunku do nieruchomości będących przedmiotem uwłaszczenia oraz czy uwłaszczenie nie narusza praw osób trzecich (§ 5 ust. 4). Dokonując analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego należy przede wszystkim zauważyć, że zarówno Minister Infrastruktury jak i Wojewoda [...] przed wydaniem rozstrzygnięcia w sprawie nie wyjaśnili stanu prawnego nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] na dzień 5 grudnia 1990 r. i na dzień 1 stycznia 1998 r. Z akt sprawy wynika bowiem, że Wojewoda [...] zwracał się do Województwa [...] (pismo z dnia 10 czerwca 2002 r.) i do Miasta L. (pismo z dnia 2 lipca 2002 r.) o nadesłanie akt sprawy dotyczącej przedmiotowej nieruchomości. Z odpowiedzi wskazanych wyżej jednostek samorządu terytorialnego (pismo z dnia 19 czerwca 2002 r. i z dnia 11 lipca 2002 r.) wynika, że podmioty te nie były w posiadaniu akt dotyczących działki nr [...]. Z pisma Miasta L. z dnia 11 lipca 2002 r. wynika, że Skarb Państwa nie posiadał tytułu prawnego do tej nieruchomości, a księga wieczysta dla tego gruntu Kw nr [...] została założona dopiero w 2001 r. Z odpisu z księgi wieczystej Kw nr [...] z dnia 22 stycznia 2003 r. wynika, że własność działki nr [...] nabyło Województwo [...], na podstawie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2001 r. Ponadto z uzasadnień decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. i Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2004 r., nie wynika, aby organy badały, czy działka nr [...] na dzień 5 grudnia 1990 r. była własnością Skarbu Państwa, czy gminy. W ich treści zawarte jest tylko stwierdzenie, że grunt ten stanowił własność Skarbu Państwa. Powołanie się na założoną dopiero w 2001 r. księgę wieczystą nr [...] r. jako dowód potwierdzający tę okoliczność w żaden sposób nie wyjaśnia stanu prawnego nieruchomości, istniejącego w datach wskazanych w art. 202 ust. 1 ugn. W uzasadnieniach decyzji nie zawarto także ustaleń, czy do przedmiotowej nieruchomości roszczą sobie prawa dawni właściciele bądź osoby trzecie i czy wobec tego uwłaszczenie W. w L. naruszy prawa tych osób w stosunku do nieruchomości będącej przedmiotem uwłaszczenia. Z akt administracyjnych nie wynika, aby organy prowadziły postępowanie wyjaśniające w tym zakresie. Należy również zaznaczyć, iż wezwanie Wojewody [...] z dnia 10 czerwca 2002 r. o przedłożenie dokumentów stwierdzających dotychczasowe prawo zarządu, skierowane do W. w L. (pkt 3 wezwania) nie wskazuje precyzyjnie, jakie dowody mają być przez wnioskodawcę złożone (wezwanie mówi o dokumentach wymienionych w § 4 rozporządzenia wykonawczego). Podkreślenia wymaga także i to, że organy prowadzące postępowanie uwłaszczeniowe nie rozpatrzyły w formie procesowej (postanowienia) złożonych przez W. w L. wniosków o zawieszenie postępowania sądowego, celem zgromadzenia dowodów potwierdzających prawo zarządu (wniosku z dnia 17 lipca 2002 r. i z dnia 29 stycznia 2003 r.) oraz wniosku W. w L. z dnia 23 lipca 2003 r. o zawieszenie postępowania, do czasu zakończenia toczącego się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym postępowania sądowego w przedmiocie nieruchomości będącej w użytkowaniu M., z uwagi na precedensowy charakter sprawy sadowoadministracyjnej. W oparciu o powyższe należy stwierdzić, że organy I i II instancji prowadząc postępowanie administracyjne w przedmiocie uwłaszczenia Wojewódzkiego [...] w L. naruszyły przepisy postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7, art. 8, art. 11, art. 75, art. 77 § 1, art. 80, art. 81, art. 98, art. 123, i art. 107 § 1 i 3 kpa), w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wojewoda [...] prowadząc postępowanie uwłaszczeniowe winien zatem w pierwszej kolejności - zgodnie z art. 19 kpa, art. 20 i art. 200 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 202 ust. 1 ugn - zbadać z urzędu swą właściwość do załatwienia wniosku W. w L. z dnia 14 maja 2002 r. poprzez ustalenie czy nieruchomość będąca przedmiotem uwłaszczenia stanowiła na dzień 5 grudnia 1990 r. własność Skarbu Państwa czy gminy (związku międzygminnego). Następnie ustalić krąg osób będących stronami tegoż postępowania (Skarb Państwa, gmina, osoby roszczące sobie prawa rzeczowe do tej nieruchomości – dawni właściciele, ich następcy prawni bądź osoby trzecie) i na podstawie art. 61 § 4 kpa zawiadomić je o wszczęciu postępowania na żądanie W. w L. W dalszej kolejności należy rozpoznać w trybie art. 98 kpa zgłoszone przez stronę wnioski z dnia 17 lipca 2002 r., z dnia 29 stycznia 2003 r. oraz z dnia 23 lipca 2003 r. o zawieszenie postępowania administracyjnego. Dopiero, gdy postanowienie odmawiające zawieszenia postępowania bądź postanowienie o podjęciu postępowania stanie się ostateczne możliwe będzie przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego na okoliczność zgłoszenia przez dawnych właścicieli, ich następców prawnych bądź osoby trzecie praw do nieruchomości (§ 5 ust. 4 rozporządzenia). W dalszej kolejności organ winien przeprowadzić w sposób wszechstronny i wyczerpujący (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa), w oparciu o dowody wymienione w § 4 powołanego wyżej rozporządzenia, postępowanie dowodowe w przedmiocie stwierdzenia dotychczasowego prawa zarządu przysługującego wnioskodawcy w dniu 5 grudnia 1990 r. i w dniu 1 stycznia 1998 r. do nieruchomości oznaczonej jako działka nr 17/2 (§ 5 ust. 2 rozporządzenia). Jeżeli organ nie dysponuje dokumentami wskazanymi w § 4 ust. 1 rozporządzenia, w skierowanym do Wojewódzkiego [...] w L. wezwaniu o ich przedłożenie obowiązany jest precyzyjnie określić jakie z dowodów wymienionych w § 4 ust. 1 rozporządzenia należy dostarczyć (§ 4 ust. 2 rozporządzenia). Przed wydaniem rozstrzygnięcia organ winien zawiadomić strony o możliwości wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego (art. 10 i art. 81 kpa). Powyższe ustalenia faktyczne winny znaleźć odbicie w uzasadnieniu decyzji kończącej postępowanie w sprawie (art. 11 i art. 107 § 1 i 3 kpa w związku z § 4 ust. 4 rozporządzenia). Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152, art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.