I SA/Wa 592/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka Płaczkowska (spr.) Sędziowie WSA Emilia Lewandowska Asesor WSA Mirosław Gdesz Protokolant Joanna Pleszczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lipca 2008 r. sprawy ze skargi D. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2008 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. po rozpatrzeniu odwołania D. W. od decyzji Zastępcy Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w C. z dnia [...] stycznia 2008 r., nr [...], w sprawie przyznania zasiłku okresowego z powodu [...] - utrzymało w mocy decyzję z [...] stycznia 2008 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że D. W. wystąpił do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w C. z wnioskiem o przyznanie zasiłku okresowego na zakup [...] w miesiącu [...], uzasadniając swój wniosek [...]. Decyzją, która jest przedmiotem odwołania Zastępca Dyrektora MOPS w C. przyznał zainteresowanemu zasiłek okresowy w wysokości [...] zł od dnia [...] stycznia 2008 r., do [...] marca 2008 r. Od powyższej decyzji D. W. wniósł do tutejszego odwołanie, w którym za kwestionował wysokość przyznanego zasiłku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. po przeanalizowaniu akt sprawy, powołując się na przepis art. 38 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. Nr 64 z 2004, poz. 593 z późn. zm.) wskazało, że zasiłek okresowy przysługuje w szczególności ze względu na długotrwałą chorobę, niepełnosprawność, bezrobocie, możliwość utrzymania lub nabycia uprawnień do świadczeń z innych systemów zabezpieczenia społecznego, osobie samotnie gospodarującej, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej określonego w ustawie. Organ odwoławczy podkreślił, że z postępowania przeprowadzonego przez organ pierwszej instancji wynika iż sytuacja materialna wnioskodawcy jest trudna, spowodowana [...]. Kryterium dochodowe określone w ustawie dla osoby samotnie gospodarującej wynosi 477 zł natomiast faktyczny dochód zainteresowanego, przyjęty do wyliczenia wysokości zasiłku okresowego, wynosi [...] zł. Spełnione zostały zatem warunki przyznania D. W. zasiłku okresowego. Wysokość zasiłku została, przez Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w C., ustalona na podstawie art. 38 ust. 2 pkt 1 i art. 38 ust. 3 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej, w kwocie minimalnej i wyniosła [...] zł tj. [...]% różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej, a dochodem tej osoby ([...]). Stosownie do art. 38 ust. 6 ustawy o pomocy społecznej rada gminy, w drodze uchwały, może podwyższyć minimalne kwoty zasiłku okresowego, o których mowa w ust. 2 i 3. Z uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji wynika, iż Rada Gminy C. nie przewidziała dodatkowych środków na zasiłki okresowe ponad kwoty minimalne określone w ustawie o pomocy społecznej. Według Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w C. środki jakimi dysponuje pozwalają na udzielenie wsparcia finansowego osobom zgłaszającym się, w wysokości minimalnej określonej w art. 38 ust. 3 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej. Organ II instancji wskazał, że z akt sprawy wynika, iż Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w C. uwzględniając trudną sytuację zainteresowanego przyznał zasiłek w wysokości [...] zł za miesiąc luty. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. podkreśliło, że pomoc społeczna pełni funkcję wspomagania osób i rodzin w rozwiązywaniu trudności życiowych, w tym materialnych, ale niekoniecznie służy zaspokajaniu potrzeb w całości. Osoba ubiegająca się o pomoc winna podjąć własne działania w kierunku poprawy swojej sytuacji materialnej. Zainteresowany winien mieć świadomość, że wsparcie organu pomocy społecznej nie może stanowić sposobu na życie, na wyrównanie wszelkich niedostatków nawet o charakterze elementarnym. Pomoc społeczna pełni bowiem jedynie funkcję uzupełniającą w stosunku do własnych możliwości podopiecznych, którzy zobowiązani są do czynienia starań o rozwiązywanie swoich problemów życiowych przede wszystkim we własnym zakresie. Podopieczny nie może traktować wsparcia otrzymanego od organu jako sposobu na życie i oczekiwać, że świadczenia z pomocy społecznej pokryją wszystkie jego potrzeby. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, złożył D. W. Zarzucił, że Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w C. nie wypłacił mu zasiłku okresowego celowego w styczniu 2008 r. Wskazał, że przyznana mu kwota zasiłku jest zbyt niska. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Oznacza to, że kontrola sądowo-administracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy wydając zaskarżony akt nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Biorąc pod uwagę powyższe kryteria należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, co skutkuje oddaleniem skargi wobec jej niezasadności. Trafnie organ przyjął, że sytuacja wnioskodawcy jest trudna, a faktycznie uzyskiwany dochód bardzo niski – [...] zł. Kryterium dochodowe określone dla osoby samotnie gospodarującej, jaką jest skarżący, wynosi 477 zł. Wobec powyższego słusznie organy uznały, że spełnione zostały warunki przyznania skarżącemu zasiłku okresowego. Zasiłek ten przyznały w kwocie [...] zł. Kwota została wyliczona prawidłowo, w granicach kwot określonych przepisami art. 38 ust. 2 i 3 w zw. z art. 38 ust. 6 ustawy o pomocy społecznej. Organy przedstawiły matematyczny sposób wyliczenia tego świadczenia. Sam fakt, że skarżący nie jest usatysfakcjonowany wysokością przyznanego zasiłku, nie oznacza samo przez się wadliwości decyzji. Zważyć bowiem należy, że rozstrzygnięcie w przedmiocie przyznania zasiłku okresowego cechuje względna uznaniowość. Jak wyżej zaznaczono, ograniczona jest ona ustawową wysokością najwyższego i najniższego zasiłku. O tym wiec, czy zasiłek ten będzie przyznany w rozmiarze wyższym bądź niższym decyduje organ biorąc pod uwagę sytuację rodzinną i zdrowotną uprawnionego oraz członków jego rodziny, postawę świadczeniobiorcy, jego obiektywne możliwości wyjścia z kryzysu, oraz elementy subiektywne – chęć i aktywność w rozwiązaniu swej trudnej sytuacji życiowej. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz akt administracyjnych, skarżący jest osobą samotnie gospodarującą, nie mającą nikogo na utrzymaniu. Ma [...] lat. Jest zdrowy i zdolny do pracy. Skarżący wprawdzie wykonywał pracę społeczno-użyteczną wskazaną przez ośrodek pomocy społecznej, jednakże nie podejmuje we własnym zakresie starań w kierunku poszukiwania zatrudnienia, [...]. Skarżący od wielu lat korzysta z różnych form pomocy. W okresie objętym niniejszym postępowaniem otrzymywał [...]. Jak słusznie wskazały organy zadaniem pomocy społecznej, jak sama nazwa ustawy wskazuje, jest świadczenie pomocy osobom, które znalazły się w trudnej sytuacji materialnej, życiowej, losowej, są chore, niepełnosprawne, bezdomne. Jest więc to pomoc, a nie zapewnienie świadczeniobiorcy stałego źródła utrzymania, na poziomie i w wysokości przez niego oczekiwanej. Pomoc społeczna nie ma na celu rozwiązywania za podopiecznych ich problemów, lecz udzielanie wsparcia w samodzielnym ich rozwiązywaniu, tym bardziej gdy chodzi o osoby zdrowe, zdolne do pracy, samodzielne, nie mające nikogo na utrzymaniu – tak jak skarżący. Z kolei ciągle wzrastająca liczba osób oczekujących wsparcia finansowego powoduje konieczność bardzo racjonalnego gospodarowania przyznanymi na ten cel środkami przez organy pomocy społecznej, w kierunku zapewnienia koniecznej pomocy wszystkim tym, którym jest ona niezbędna. Reasumując uznać należy, że organy obydwu instancji w sposób dostateczny wyjaśniły powody, które legły u podstaw przyznania zasiłku w kwocie wskazanej w decyzji, a ustalenia te, jak i rozstrzygnięcia, nie budzą zastrzeżeń. Podnoszone w skardze kwestie wykonania decyzji nie mają wpływu na ocenę jej prawidłowości. Mając na uwadze, że zaskarżona decyzja, jak również decyzja ją poprzedzająca, nie naruszają prawa, sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).