I SA/Wa 595/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rudnicka Sędziowie NSA Anna Łukaszewska - Macioch (spr.) NSA Cezary Pryca Protokolant Magdalena Bocianowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2005r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] listopada 2004 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia uchwały o nadaniu stopnia naukowego doktora habilitowanego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] czerwca 2003 r. nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Decyzją z dnia [...] listopada 2004 r. nr [...] Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów, zwana dalej "Centralną Komisją", utrzymała w mocy własną decyzję z dnia [...] czerwca 2003 r. nr [...] odmawiającą zatwierdzenia uchwały Rady Naukowej Instytutu Organizacji i Zarządzania w P. "O." w W. z dnia [...] lipca 2002 r. o nadaniu prof. dr hab. A. B. stopnia naukowego doktora habilitowanego. Z akt sprawy wynika, że Rada Naukowa Instytutu Organizacji i Zarządzania w P. "O." w W., zwana dalej "Radą Naukową", w dniu 6 sierpnia 2002 r. przedstawiła do zatwierdzenia przez Centralną Komisję uchwałę z dnia [...] lipca 2002 r. o nadaniu prof. dr hab. A. B. stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk ekonomicznych w zakresie nauki o [...]. Sekcja Nauk Ekonomicznych Centralnej Komisji na posiedzeniu w dniu [...] czerwca 2003 r. z udziałem dwóch recenzentów powołanych przez Centralną Komisję, którzy wydali opinie negatywne, przeprowadziła głosowanie z wynikiem: 2 głosy tak, 11 głosów nie, 1 wstrzymujący się. Na posiedzeniu Prezydium Centralnej Komisji w dniu [...] czerwca 2003 r. Przewodniczący Sekcji poinformował, że członkowie Sekcji po wysłuchaniu opinii recenzentów i po dyskusji, opowiedzieli się przeciw zatwierdzeniu uchwały Rady Naukowej. Rozprawa habilitacyjna prof. A. B. "[...]" spotkała się z wieloma krytycznymi uwagami recenzentów Rady Naukowej, a w postępowaniu przed Centralną Komisją lista zarzutów i uwag została poszerzona. Przede wszystkim brak jest w rozprawie odniesień do dzieł wybitnych znawców przedmiotu w kraju i za granicą, brak jest też odniesień do modeli innych autorów. Całkiem pobocznie potraktowana została merytoryczna treść decyzji menedżerskich. Członkowie Sekcji nie dostrzegają w rozprawie prof. A. B. znacznego wkładu w rozwój nauk ekonomicznych, określonego wymogami ustawy. Po zapoznaniu się z dokumentacją sprawy i po dyskusji Prezydium Centralnej Komisji podjęło jednomyślnie decyzję o odmowie zatwierdzenia uchwały Rady Naukowej. Decyzją z dnia [...] czerwca 2003 r. Centralna Komisja odmówiła zatwierdzenia uchwały Rady Naukowej o nadaniu prof. dr hab. A. B. stopnia naukowego doktora habilitowanego. W uzasadnieniu decyzji Centralna Komisja podała, że wynik głosowania w Sekcji wskazuje, iż większość jej członków nie znalazła wystarczających podstaw do uznania, że rozprawa habilitacyjna stanowi znaczny wkład w rozwój dyscypliny naukowej, której dotyczy przewód habilitacyjny i że spełnia ona wymagania określone w art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych. W ocenie Sekcji oraz dwóch powołanych w sprawie recenzentów, którzy przedstawili negatywne opinie, oceniana rozprawa habilitacyjna prof. dr hab. A. B. zawiera szereg istotnych wad, które nie pozwalają uznać jej za oryginalny, znaczny wkład do nauk o [...] w dziedzinie nauk ekonomicznych. Najważniejsze z nich to: - ostatni rozdział rozprawy habilitacyjnej pt. "[...]" był już przedstawiany i wykorzystywany w publikacjach wielokrotnie. Jedynym modelem w ramach omawianej rozprawy jest model liniowej strategii oceny. Prof. A. B. pomija tutaj model koniunkcji lub alternatywnej strategii oceny, całą rodzinę innych modeli nieliniowych; - autor rozprawy koncentruje się na analizie preferencji proponując procedurę skalowania opartą na typowych miarach odległości między obiektami. Uderza natomiast brak ustosunkowania się do innych metod analizy decyzyjnej, m. in. rachunku optymalizacyjnego, analizy dyskryminacyjnej, wielowymiarowej analizy porównawczej; - w rozprawie habilitacyjnej w sposób całkowicie poboczny została potraktowana kwestia merytorycznej treści decyzji menedżerskich jako realizacji funkcji wyboru ekonomicznego, technicznego i organizacyjnego. Zwrócono ponadto uwagę na fakt, że w dorobku naukowym prof. A. B. stanowiącym podstawę wszczęcia przewodu na stopień doktora habilitowanego nauk ekonomicznych w dyscyplinie nauk o [...] nie ma żadnych odwołań do krajowej i międzynarodowej literatury z zakresu wymienionej dyscypliny nauki. Rada Naukowa wszczynając przewód habilitacyjny wzięła pod uwagę dorobek kandydata po doktoracie, a więc w części już wykorzystany do uzyskania poprzedniej habilitacji i tytułu naukowego. Nie dokonała zaś odrębnej oceny nowego dorobku, powstałego po uzyskaniu przez kandydata tytułu naukowego profesora nauk humanistycznych. Postępowanie przeprowadzone przez Sekcję Nauk Ekonomicznych wykazało, że Rada Naukowa nie dysponowała faktycznie wystarczającymi argumentami przemawiającymi za nadaniem prof. dr hab. A. B. stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk ekonomicznych. Uzasadniało to odmowę zatwierdzenia uchwały o nadaniu stopnia naukowego doktora habilitowanego. Prof. A. B. pismem z dnia 21 września 2003 r. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy przez Centralną Komisję dołączając - jako uzasadnienie wniosku - swoje stanowisko w przedmiocie uwag recenzentów Centralnej Komisji oraz reprint artykułu dotyczącego modeli opisowych koniunkcji i dysjunkcji zdarzeń w sytuacjach decyzyjnych typu diagnostycznego. W toku ponownego rozpatrzenia sprawy Sekcja Nauk Ekonomicznych uzyskała opinie dwóch recenzentów, z których jedna – z dnia 5 stycznia 2004 r. odmawiała poparcia wniosku, druga natomiast - z dnia 29 kwietnia 2004 r. udzieliła poparcia wnioskowi prof. A. B. o ponowne rozpatrzenie sprawy. Sekcja Nauk Ekonomicznych na posiedzeniu w dniu [...] listopada 2004 r., o którym zawiadomiła recenzentów powołanych przez Radę Naukową, po zapoznaniu się z wnioskiem i po wysłuchaniu opinii recenzentów Komisji oraz po dyskusji, wypowiedziała się przeciw uchyleniu decyzji Centralnej Komisji o odmowie zatwierdzenia uchwały o nadaniu prof. dr hab. A. B. stopnia naukowego doktora habilitowanego. Za uchyleniem decyzji w głosowaniu tajnym głosowały 2 osoby, przeciw 10, przy 1 głosie wstrzymującym się. Prezydium Centralnej Komisji na posiedzeniu w dniu [...] listopada 2004 r., po zapoznaniu się ze stanowiskiem Sekcji, postanowiło w głosowaniu tajnym utrzymać w mocy poprzednią decyzję z dnia [...] czerwca 2003 r. Wzięto pod uwagę, że w ocenie trzech spośród czterech recenzentów Centralnej Komisji oraz zdaniem członków Sekcji rozprawa habilitacyjna nie spełnia wymogów ustawy, bo nie zawiera nowych i znaczących ustaleń naukowych z zakresu dyscypliny, której dotyczy przewód habilitacyjny. Prezydium Komisji zapoznało się z dokumentacją wystąpienia prof. B. i podjęło dyskusję nad stanowiskiem Sekcji w sprawie tego wystąpienia. W ocenie Prezydium Centralnej Komisji ponowne postępowanie przeprowadzone przez Sekcję Nauk Ekonomicznych było wnikliwe i wyczerpujące, a wnioski wynikające z tego postępowania zasadne. Ponowna ocena rozprawy habilitacyjnej nie usunęła zastrzeżeń, które wcześniej wysunięto pod jej adresem. Z oceny rozprawy wynika, że nie przyczynia się ona znacząco do rozwoju wiedzy naukowej z zakresu nauk o zarządzaniu. W tajnym głosowaniu Prezydium Centralnej Komisji podjęło jednomyślnie (11 głosów) decyzję o utrzymaniu w mocy decyzji Centralnej Komisji z dnia [...] czerwca 2003 r.: Decyzją z dnia [...] listopada 2004 r. Centralna Komisja postanowiła utrzymać w mocy swoją decyzję z dnia [...] czerwca 2003 r. odmawiającą zatwierdzenia uchwały Rady Naukowej o nadaniu prof. dr hab. A. B. stopnia naukowego doktora habilitowanego. W uzasadnieniu wskazano, że Rada Naukowa wszczynając przewód habilitacyjny wzięła pod uwagę dorobek kandydata uzyskany od czasu nadania kandydatowi stopnia naukowego doktora, nie uwzględniając przy tym faktu, że znaczna część tego dorobku powstała w okresie poprzedzającym uzyskanie przez kandydata najpierw stopnia naukowego doktora habilitowanego, a później tytułu naukowego profesora nauk humanistycznych, zatem była już przedmiotem oceny w postępowaniu awansowym. Tym samym Rada Naukowa nie dokonała odrębnej oceny dorobku nowego, powstałego po uzyskaniu przez kandydata tytułu naukowego profesora nauk humanistycznych. Wzięła też pod uwagę dorobek z zakresu dyscypliny ekonomia, bez analizowania go pod kątem dyscypliny habilitacji, tj. nauk o [...]. Zwrócono też uwagę na fakt, że w dorobku naukowym prof. A. B. nie ma żadnych odwołań do krajowej i międzynarodowej literatury z zakresu nauk o [...]. Podtrzymano dotychczasowe zarzuty wskazujące na zasadnicze wady rozprawy habilitacyjnej, dodając, że habilitant pominął całkowicie metodę wartościowania pracy, szeroko stosowaną dla oceny stopnia trudności pracy również na stanowiskach kierowniczych. Podtrzymano stanowisko, iż ostatni rozdział rozprawy habilitacyjnej pt. "[...]" był już wielokrotnie przedstawiany i wykorzystywany w publikacjach. W rozprawie habilitacyjnej Prof. A. B. pomija model koniunkcji lub alternatywnej strategii oceny, całą rodzinę innych modeli nieliniowych, jedynym modelem w ramach omawianej rozprawy jest model liniowej strategii oceny. Autor skoncentrował się na analizie preferencji proponując procedurę skalowania opartą na typowych miarach odległości między obiektami. Brak natomiast ustosunkowania się do innych metod analizy decyzyjnej, m. in. rachunku optymalizacyjnego, analizy dyskryminacyjnej, wielowymiarowej analizy porównawczej. Pobocznie została potraktowana kwestia merytorycznej treści decyzji menedżerskich jako realizacji funkcji wyboru ekonomicznego, technicznego i organizacyjnego. W dorobku naukowym prof. A. B. stanowiącym podstawę wszczęcia przewodu na stopień doktora habilitowanego nauk ekonomicznych w dyscyplinie nauk o [...] nie ma żadnych odwołań do krajowej i międzynarodowej literatury z zakresu wymienionej dyscypliny nauki. Postępowanie przeprowadzone przez Sekcję Nauk Ekonomicznych wykazało, że Rada Naukowa nie dysponowała faktycznie wystarczającymi argumentami przemawiającymi za nadaniem prof. dr hab. A. B. stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk ekonomicznych. Uzasadniało to odmowę zatwierdzenia uchwały o nadaniu stopnia naukowego doktora habilitowanego. Na decyzję Centralnej Komisji z dnia [...] czerwca 2003 r. oraz na ostateczną decyzję z dnia [...] listopada 2004 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył prof. dr hab. A. B. zarzucając naruszenie ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595) w zakresie: - sposobu ustalenia zakresu dorobku naukowego, którego wymóg określa art. 16 ustawy, - kwalifikacji i oceny rozprawy przedstawionej jako rozprawa habilitacyjna, której wymogi ustala art. 17 ust. 1 ustawy, - terminów ustawowych rozstrzygania w kwestii zatwierdzania uchwały jak i odwołania od tej decyzji. W pierwszej kwestii skarżący podniósł, iż nie widzi podstaw do przyjęcia przez Centralną Komisję, że nowy przewód naukowy skarżącego mógł być podjęty tylko na podstawie dorobku naukowego powstałego po uzyskaniu tytułu naukowego profesora. Rozumowanie to prowadzi do przyjęcia, iż dyscypliny naukowe rozwijają się w kompletnej izolacji, a zatem osoba pracująca w dwóch dyscyplinach musiałaby się strzec przed "wchodzeniem w paradę" dyscyplinie pokrewnej. Przeczy to tendencji integracyjnej nauki. Jeśli chodzi o prace wykonane po uzyskaniu tytułu profesorskiego, to wykaz przedstawiony przez niego zawiera tylko publikacje mające związek z naukami ekonomicznymi. Są to cztery pozycje książkowe, z których jedna stanowi rozprawę habilitacyjną, 27 samodzielnych artykułów, dwie pozycje książkowe współautorskie, jeden rozdział współautorski w pozycji książkowej oraz jeden raport z realizacji projektu badawczego. Faktem jest, że wykaz dorobku przesłany Radzie Naukowej zawierał także prace przed uzyskaniem tytułu profesorskiego, jednak nie zawierał prac typowo psychologicznych. Pełny wykaz miał na celu tylko ułatwienie klarowności przedmiotu oceny w postępowaniu Rady Naukowej. Rada Naukowa za wystarczający dla habilitacji w zakresie nauk o [...] uznała sam dorobek po uzyskaniu tytułu profesora. To, że Rada Naukowa dysponowała bardziej kompletnym wykazem prac skarżącego, nie może - jego zdaniem - stanowić problemu. W ocenie skarżącego, nie jest też zasadny zarzut, że Rada Naukowa wzięła pod uwagę dorobek z zakresu dyscypliny ekonomicznej bez analizowania go pod kątem nauk o zarządzaniu. Instytut Organizacji i Zarządzania w P. "O." posiada uprawnienia właśnie w zakresie dyscypliny nauki o [...], zaś skarżący ma w swoim dorobku naukowym w tej dyscyplinie m. in. promowanie jednego doktora, recenzje pracy doktorskiej i rozprawy habilitacyjnej. Nieuzasadniony jest też zarzut braku odwołań do literatury z tego zakresu, gdyż w samej rozprawie habilitacyjnej zawarte są takie odwołania. Za nietrafne, nacechowane powierzchownością i niekompetencją, a także ubliżające powadze oceny naukowej skarżący uważa zarzuty odnoszące się do rozprawy habilitacyjnej. Przedstawił w tej kwestii szczegółowe stanowisko polemiczne w stosunku zarzutów merytorycznych podniesionych przez recenzentów Centralnej Komisji. Skarżący wskazał, iż Centralna Komisja nie odniosła się w ogóle merytorycznie do odpowiedzi na postawione mu zarzuty, a tylko podtrzymała te same zarzuty. W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja wniosła o jej odrzucenie podnosząc, że z treści skargi wynika, że prof. A. B., mimo prawidłowego pouczenia, zaskarżył do sądu administracyjnego decyzję Centralnej Komisji wydaną w dniu [...] czerwca 2003 r., a nie decyzję ostateczną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z przepisami prawa. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje, postanowienia oraz inne akty lub czynności organów administracji publicznej. W ramach sprawowanej kontroli Sąd dokonuje oceny, czy organ administracji przy rozpoznawaniu sprawy nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi. Przystępując do oceny zaskarżonej decyzji Sąd przede wszystkim stwierdził, że brak jest podstaw do odrzucenia skargi, o co wnosiła Centralna Komisja. Niedokładnie została przez organ odczytana treść skargi. Wprawdzie w petitum skargi prof. A. B. powołał jako przedmiot zaskarżenia decyzję Centralnej Komisji z dnia [...] czerwca 2003 r., lecz w dalszej części pisma wskazał na decyzję ostateczną utrzymującą w mocy wcześniejsze rozstrzygnięcie. Kwestię tę skarżący ostatecznie wyjaśnił w piśmie procesowym z dnia 1 grudnia 2005 r. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga zasługiwała na uwzględnienie, choć z innych przyczyn, niż w niej podniesione. Wskazać należy, że zarzuty skargi oraz wywody zawarte w jej uzasadnieniu stanowią w głównej mierze merytoryczną polemikę z negatywnymi opiniami przedstawionymi przez recenzentów Centralnej Komisji. Dotyczy to oceny zakresu dorobku naukowego, na podstawie którego Rada Naukowa podjęła uchwałę o nadaniu stopnia naukowego doktora habilitowanego, jak i oceny rozprawy habilitacyjnej. Co się tyczy tych zarzutów należy wskazać, że w wyroku z dnia 26 kwietnia 1996 r. sygn. akt III ARN 86/95 (OSNAP 1996/21/315) Sąd Najwyższy zajął stanowisko, iż Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do merytorycznej kontroli recenzji stanowiących podstawę decyzji Centralnej Komisji odmawiającej zatwierdzenia uchwały o nadaniu stopnia naukowego doktora habilitowanego. Stanowisko to zachowuje aktualność w orzekaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Z tego względu kontrola Sądu polegała wyłącznie na ocenie zgodności z prawem czynności organu prowadzących do wydania ostatecznej decyzji. Postępowanie w sprawie zatwierdzenia uchwały Rady Naukowej z dnia [...] lipca 2002 r. o nadaniu prof. dr hab. A. B. stopnia naukowego doktora habilitowanego toczyło się w pierwszej fazie z zastosowaniem przepisów ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych (Dz. U. Nr 65, poz. 368 ze zm.), a następnie na podstawie przepisów ustawy z dnia 14 marca 2003r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595), stosownie do art. 51 w związku z art. 18 ust. 2 tej ustawy. Postępowanie w sprawach o nadanie tytułu naukowego oraz stopni naukowych unormowane w powołanych ustawach cechuje odrębność wobec postępowania administracyjnego uregulowanego w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego, jednak w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy kpa. Oprócz powyższych uregulowań znajdują zastosowanie postanowienia statutu Centralnej Komisji, uchwalonego przez nią w oparciu o upoważnienie zawarte w ustawie. Podstawową dokumentację postępowania poprzedzającego wydanie decyzji przez Centralną Komisję stanowią protokoły z posiedzeń Sekcji oraz posiedzeń Prezydium Komisji. Protokół, zgodnie z art. 68 kpa, winien być tak sporządzony, aby z niego wynikało, kto, kiedy, gdzie i jakich czynności dokonał, kto i w jakim charakterze był przy tym obecny, co i w jaki sposób w wyniku tych czynności ustalono oraz jakie uwagi zgłosiły obecne osoby. Tych wymogów w postępowaniu przeprowadzonym w niniejszej sprawie nie dochowano. Protokół z posiedzenia Sekcji Nauk Ekonomicznych w dniu [...] czerwca 2003 r. sprowadza się do wymienienia nazwisk dwóch recenzentów Centralnej Komisji i wyników ich opinii, stwierdzenia, że dyskusji nie było oraz do podania wyniku głosowania. Z treści protokołu nie wynika jednak, czego dotyczył wynik głosowania, tzn. jak zostało postawione pytanie poddane głosowaniu. Nie wiadomo więc, jaka uchwała Sekcji zapadła bezwzględną większością głosów. Ponadto z protokołu nie wynika, czy zgodnie z wymogiem art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 12 września 1990 r. (art. 20 ust. 1 nowej ustawy) głosowanie było tajne. Protokół, o którym mowa, nie dawał więc żadnych podstaw do stwierdzenia przez Centralną Komisję w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] czerwca 2003 r., że "Sekcja Nauk Ekonomicznych (...) po wysłuchaniu recenzentów Centralnej Komisji i po przeprowadzeniu dyskusji, w tajnym głosowaniu odmówiła poparcia tego wniosku". Decyzja z dnia [...] czerwca 2003 r. została zatem wydana z naruszeniem art. 80 kpa wskutek przyjęcia za dowód niewłaściwie sporządzonego protokołu z posiedzenia Sekcji, a ponadto oparcia się na stwierdzeniach, których w ogóle nie było w tym protokole. Tym samym uchybiono zasadzie wyrażonej w art. 7 kpa nakazującej organowi administracji podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy. Z kolei z protokołu z posiedzenia Sekcji Nauk Ekonomicznych w dniu [...] listopada 2004 r. nie wynika jednoznacznie, którzy recenzenci powołani przez Centralną Komisję brali w nim udział oraz jakie stanowiska przedstawili. Zważyć należy, ze zgodnie z § 11 statutu Centralnej Komisji recenzent przedstawia swą opinię na piśmie i referuje ją na posiedzeniu właściwej sekcji oraz uczestniczy w dyskusji poświęconej opiniowanej sprawie. Z ważnych powodów sekcja może zgodzić się na rozpatrzenie danej sprawy bez osobistego udziału recenzenta w posiedzeniu; w tym przypadku otrzymaną opinię recenzenta referuje na posiedzeniu przewodniczący sekcji lub upoważniony przez niego członek sekcji. W postępowaniu z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Sekcja Nauk Ekonomicznych uzyskała opinie dwóch recenzentów, z których jedna odmawiała poparcia wniosku, druga zaś udzieliła temu wnioskowi poparcia. Skoro przedstawione opinie zawierały odmienne oceny, udział wszystkich recenzentów w posiedzeniu oraz ich wysłuchanie były konieczne. Protokół nie wyjaśnia, kto zabrał głos w dyskusji i jakie kwestie były dyskutowane oraz czyje stanowisko zostało ostatecznie przyjęte. Miało to istotne znaczenie dla uzasadnienia decyzji Centralnej Komisji. Należy podkreślić, że w postępowaniu przed Centralną Komisją znajduje w pełni zastosowanie zasada dwuinstancyjności, która w przypadkach, gdy do wydania decyzji w sprawie właściwy jest minister albo inny organ pełniący funkcję organu centralnego, realizowana jest przez przyznanie stronie prawa do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do wniosku mają zastosowanie przepisy dotyczące odwołań (art. 127 § 3 kpa). Istotą zaś postępowania odwoławczego jest ponowne rozpatrzenie sprawy w pełnym jej zakresie. Rozpoznając ponownie sprawę organ jest obowiązany rozpatrzyć zarzuty podniesione przez stronę we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a wyjaśnienie stanowiska zajętego w przedmiocie tych zarzutów winno się znaleźć w uzasadnieniu ostatecznej decyzji. Rację ma skarżący, iż Centralna Komisja w zaskarżonej decyzji nie odniosła się w ogóle do zarzutów podniesionych w złożonym przez niego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W istocie uzasadnienie decyzji ostatecznej ograniczone zostało do powtórzenia argumentacji zawartej w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] czerwca 2003 r. W ocenie Sądu, w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80, a także art. 107 § 3 w związku z art. 127 § 3 kpa. W postępowaniu przed Centralną Komisją uchybiono bowiem obowiązkowi dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, z czym związany był obowiązek wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, prawidłowego udokumentowania przebiegu postępowania oraz jego wyników oraz właściwego uzasadnienia podjętej decyzji. Uchybienia te mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Zarzut naruszenia ustawowego terminu rozpatrzenia wniosku Rady Naukowej przez Centralną Komisję, aczkolwiek uzasadniony, nie miał wpływu na wynik sprawy. Z uchybieniem terminów rozpatrywania uchwał przedstawionych Centralnej Komisji do zatwierdzenie ustawa szczególna nie wiąże skutku o znaczeniu prawnym. Należy zatem rozumieć, iż jest to termin instrukcyjny. Mając na względzie powyższe Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.