I SA/Wa 599/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska Sędziowie: WSA Mirosław Gdesz (spr.) WSA Przemysław Żmich Protokolant specjalista Joanna Pleszczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 października 2013 r. sprawy ze skargi W. F. i E. F. na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [..] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę. I. Stan faktyczny Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej Prezes UKE) postanowieniem z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] uzgadniające w całości projekt decyzji administracyjnej Starosty [...] w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości położonej na terenie J., woj. [..], powiat [...], oznaczonej jako działki nr [...] dla której Sąd Rejonowy w [...] prowadzi księgę wieczystą [...], stanowiącą własność E. F. i W. F. - na prawach wspólności ustawowej małżeńskiej – poprzez zezwolenie na instalację [...] zgodnie z trasą oznaczoną na [...] oraz odmowy ograniczenia sposobu korzystania w części obejmującej działkę nr [...]. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że jako organ współdziałający przy wydawaniu decyzji jest ograniczony zakresem podejmowanego rozstrzygnięcia, gdyż jego stanowisko powinno odnosić się wyłącznie do kwestii pozostających w zakresie jego właściwości miejscowej i rzeczowej – tj. pod względem jego zgodności z przepisami prawa materialnego z zakresu telekomunikacji. Organ wskazał, że zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675, dalej powoływana jako ustawa z dnia 7 maja 2010 r.) właściciel, użytkownik wieczysty lub zarządca nieruchomości, niebędący przedsiębiorcą telekomunikacyjnym, nie jest zobowiązany do umożliwienia umieszczenia na nieruchomości obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej jedynie wówczas, gdy uniemożliwiłoby to racjonalne korzystanie z nieruchomości, w szczególności prowadziłoby do istotnego zmniejszenia jej wartości. Racjonalne korzystanie oznacza taki sposób korzystania, który jest zgodny z przeznaczeniem i charakterem nieruchomości. W przedmiotowej sprawie zainstalowano [...]. Przy tym [...]. Ponadto inwestycja ta jest zgodna z przepisami określającymi warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty. Na powyższe postanowienie skargę wnieśli W. F. i E. F. zarzucając naruszenie: - art. 7 Kpa w zakresie przeprowadzenia postępowania z uchybieniami dotyczącej braku rzetelnej procedury, a także z brakami dotyczącymi ustalenia prawdy obiektywnej, nieprawidłowej oceny przeprowadzonych dowodów odnośnie niektórych okoliczności, a także z nieuwzględnieniem słusznego interesu skarżących jako strony niniejszego postępowania, - naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności ar. 13 kpa dotyczącego dążności do ugodowego załatwienia sprawy, - naruszenie prawa materialnego, a szczególności art. 124 w zw. z art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm., dalej powoływana jako u.g.n.).o gospodarce nieruchomościami w odniesieniu do nieprawidłowości na płaszczyźnie uwzględnienia żądania wnioskodawców niniejszego postępowania dotyczącego ograniczenia na rzecz wnioskodawców sposobu korzystania z nieruchomości o których mowa w sprawie ze strony ich właścicieli. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. II. Uzasadnienie prawne Skarga nie jest zasadna. Zarzuty skargi wykraczają w dużej części poza zakres sprawy rozstrzyganej przez Prezesa UKE. Organ ten nie wydał przecież decyzji o ograniczeniu korzystania z nieruchomości, a jedynie na podstawie art. 124 ust. 1b u.g.n. uzgadniał projekt decyzji co do kwestii związanych z prawem telekomunikacyjnym. Powołana ustawa o wspieraniu usług i sieci telekomunikacyjnej nałożyła na właścicieli, użytkowników wieczystych nieruchomości oraz zarządców nieruchomości, niebędących przedsiębiorcą telekomunikacyjnym, obowiązek umożliwienia operatorom, podmiotom, o których mowa w art. 4 pkt 1, 2, 4, 5 i 8 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 ze zm.), oraz jednostkom samorządu terytorialnego wykonującym działalność, o której mowa w art. 3 ust. 1, umieszczenie na nieruchomości obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej w celu niezwiązanym z zapewnieniem telekomunikacji w budynku znajdującym się na tej nieruchomości, w szczególności instalowanie urządzeń telekomunikacyjnych, przeprowadzanie linii kablowych pod nieruchomością, na niej lub nad nią, umieszczanie tabliczek informacyjnych o urządzeniach, a także ich eksploatację i konserwację, jeżeli nie uniemożliwia to racjonalnego korzystania z nieruchomości, w szczególności nie prowadzi do istotnego zmniejszenia wartości nieruchomości (art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r.). Warunki korzystania z nieruchomości ustala się w umowie, która jest zawierana na piśmie w terminie 30 dni od dnia wystąpienia przez operatora z wnioskiem o jej zawarcie (art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 17 lipca 2010 r.). Jeżeli w powyższym terminie nie zostanie zawarta umowa, stosuje się odpowiednio przepisy art. 124 i art. 124a u.g.n. (art. 33 ust. 7 ustawy z dnia 17 lipca 2010 r.) Omawiana ustawa z dnia 7 maja 2010 r. dodała do ustawy o gospodarce nieruchomościami przepis art. 124 ust. 1b. Przepisem tym wprowadzono konieczność uzgadniania z Prezesem UKE decyzji wydawanych w sprawie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie urządzeń łączności publicznej. W przypadku decyzji wydawanych w przedmiocie realizacji urządzeń infrastruktury liniowej (łączności publicznej) konieczne jest zatem współdziałanie organów, tj. starosty wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej oraz Prezesa UKE, które to współdziałanie przybiera postać uzgodnienia. Z kolei zasady i tryb współdziałania organów administracji publicznej przy wydawaniu decyzji administracyjnych reguluje przepis art. 106 kpa. Zgodnie z nim, jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. Wszczęcie postępowania w przedmiocie uzgodnienia następuje na wniosek organu wydającego decyzję (a zatem w przypadku decyzji wydawanej w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. – starosty wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej). Zajęcie stanowiska przez ten organ następuje w drodze postanowienia, na które służy stronie zażalenie. Jak przy tym wskazuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, stanowisko, jakie w formie postanowienia zajmuje organ współdziałający, nie rozstrzyga o istocie sprawy ani nie kończy jej w postępowaniu administracyjnym. Postępowanie przed organem współdziałającym ma bowiem w zasadzie charakter pomocniczego stadium postępowania w sprawie załatwianej przez inny organ w drodze decyzji administracyjnej. Oznacza to, że ani przedmiot tego postępowania, ani też rozstrzygnięcia w nim podjęte nie mają samodzielnego bytu prawnego. Postanowienie organu współdziałającego wchodzi do materiału dowodowego sprawy i (w zależności od stopnia związania jego treścią) znajdzie wyraz w uzasadnieniu decyzji lub wpłynie bezpośrednio na treść rozstrzygnięcia sprawy zawartej w decyzji administracyjnej. Na podstawie art. 124 ust. 1b u.g.n. w zw. z art. 33 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych przedmiotem uzgodnienia dokonywanego przez Prezesa UKE jest wyłącznie dopuszczalność i zasadność ingerencji w prawo własności z punktu widzenia prawa telekomunikacyjnego oraz ustawy o wspieraniu usług i sieci telekomunikacyjnej. W przedmiotowej sprawie postanowienie w sposób szczegółowy odnosi się do wszystkich kwestii związanych z niezbędnością lokalizacji [..] i związanej z tym konieczności uzyskania przymusowego prawa drogi na działkach skarżących. Powyższe okoliczności czynią zarzuty skargi nieusprawiedliwionymi, a co za tym idzie postanowienie wydane w sprawie nie narusza przepisów prawa. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).