I SA/Wa 600/17

Referendarz sądowy Grzegorz Antas Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 3 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. R. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi S. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2017 r. znak: [...] w przedmiocie uznania za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych postanawia: 1. przyznać prawo pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego, którego wyznaczy Okręgowa Izba Radców Prawnych w [...]; 2. umorzyć postępowanie w przedmiocie zwolnienia od kosztów sądowych. W toku postępowania wszczętego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w sprawie skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2017 r. w przedmiocie uznania za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych skarżący S. R. wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym W formularzu PPF wnioskodawca podał, że nie posiada środków pozwalających mu na udział w postępowaniu sądowym. Z wniosku wynika, że skarżący prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe. Jest osobą bezrobotną, a uzyskiwane niewielkie dochody (ok. [...] zł) pochodzą wyłącznie z prac dorywczych. Wnioskodawca zamieszkuje w nieremontowanym domu o pow. [...] m², posiada działkę o pow. [...] ha niewykorzystywaną rolniczo, nie hoduje też, jak podał, inwentarza żywego. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważyć należało, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), dalej: p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), natomiast w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Mając na uwadze przedmiot skargi oraz treść art. 239 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., zgodnie z którym podmiot, zaskarżając akt wydany z zakresu pomocy i opieki społecznej, korzysta z ustawowego zwolnienia z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych, żądanie przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych nie mogło zostać uwzględnione. Wobec zwolnienia w rozpoznawanej sprawie wnioskodawcy z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych z mocy prawa, o czym zresztą skarżący został pouczony w zawiadomieniu z dnia 26 maja 2017 r., zbędne stało się bowiem rozpoznanie tej części wniosku, co prowadziło do umorzenia postępowania w tym zakresie stosownie do art. 249a p.p.s.a. Ocena zdolności wnioskodawcy do poniesienia kosztów ustanowienia we własnym zakresie profesjonalnego pełnomocnika wskazuje, że skarżący takiej możliwości jest pozbawiony. Jest to spowodowane uznaniem, że skarżący jest pozbawiony stałego źródła dochodu, a te środki finansowe, które udaje mu się zdobyć, uwzględniając wiarygodność złożonego oświadczenia, pozostają na niewystarczającym poziomie, by mogły zostać przeznaczone na inne wydatki aniżeli wydatki konieczne, pokrywające podstawowe potrzeby życiowe. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się postanowienie Sądu Okręgowego w P. Wydział [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. sygn. [...] zwalniające wnioskodawcę od kosztów sądowych w całości, co potwierdza, że sytuacja materialna skarżącego jest trudna i ma charakter względnie trwały. W tych warunkach, na podstawie art. 249a i art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.