I SA/Wa 614/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Chaciński po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku uczestniczki postępowania A. P. o uzupełnienie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 sierpnia 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 614/11 poprzez zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania w sprawie ze skargi Województwa [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2011r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do gruntu postanawia: oddalić wniosek. Postanowieniem z dnia 11 sierpnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Województwa [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...] w przedmiocie odmowy ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do gruntu. W powyższym postanowieniu Sąd nie zawarł rozstrzygnięcia w zakresie zwrotu kosztów postępowania sądowego. Odpis wymienionego postanowienia z dnia 11 sierpnia 2011 r. wraz z uzasadnieniem z urzędu doręczony został stronom postępowania przy pismach Sądu z dnia 25 sierpnia 2011 r., którego osobisty odbiór pokwitował profesjonalny pełnomocnik uczestniczki postępowania A. P. datą 29 sierpnia 2011 r. Wnioskiem z dnia 15 sierpnia 2011 r. – nadanym w polskiej placówce pocztowej w dniu 17 sierpnia 2011 r. – uczestniczka postępowania A. P., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika będącego adwokatem, wystąpiła o uzupełnienie powyższego postanowienia poprzez zasądzenie na jej rzecz kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Wniosek uczestniczki postępowania sądowoadministracyjnego o uzupełnienie postanowienia jest przedwczesny, bowiem złożony został przed doręczeniem z urzędu odpisu postanowienia Sądu z dnia 11 sierpnia 2011 r. o odrzuceniu skargi, a więc przed otwarciem terminu do jego wniesienia, co musi prowadzić do oddalenia wniosku o uzupełnienie postanowienia. Zgodnie z treścią art. 157 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Natomiast w świetle art. 166 tej ustawy do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Z powyższego przepisu wynika, że legitymację do zgłoszenia wniosku o uzupełnienie postanowienia ma strona, a więc i każdy uczestnik postępowania na prawach strony, pod warunkiem zachowania ustawowego terminu w nim wskazanego. Przepis ten stanowi bowiem o czternastodniowym terminie, rozpoczynającym swój bieg od dnia doręczenia lub ogłoszenia orzeczenia. W niniejszej sprawie pełnomocnik uczestniczki postępowania A. P. otrzymał w dniu 29 sierpnia 2011 r. z urzędu postanowienie z dnia 11 sierpnia 2011 r. o odrzuceniu skargi wraz z uzasadnieniem. Wobec tego czternastodniowy termin na zgłoszenie wniosku o jego uzupełnienie rozpoczął swój bieg w dniu 29 sierpnia 2011 r. Zatem czynność złożenia wniosku o zasądzenie kosztów postępowania mogła być przedsięwzięta najwcześniej w dniu 29 sierpnia 2011 r., najpóźniej zaś w dniu 12 września 2011 r. Tymczasem profesjonalny pełnomocnik uczestniczki postępowania złożył wniosek o uzupełnienie postanowienia w dniu 17 sierpnia 2011 r. (data nadania wniosku w polskiej placówce pocztowej), a zatem przed terminem przewidzianym do jego zgłoszenia. Uwzględniając przedstawiony stan faktyczny i prawny należy stwierdzić, że wniosek uczestniczki postępowania A. P. z dnia 17 sierpnia 2011 r. o zasądzenie kosztów postępowania jest przedwczesny, co obliguje Sąd do jego oddalenia. Z powyższych względów, w oparciu o art. 157 § 1 i § 3 a contrario powołanej ustawy, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.