I SA/Wa 619/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Maciejuk po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Gmina [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...], którą organ utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] września 2012 r., nr [...] orzekającą o ustaleniu odszkodowania w wysokości [...] zł na rzecz I. S. i [...] zł na rzecz M. W., z tytułu nabycia z mocy prawa przez Gminę [...] prawa własności nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr ew. [...] o powierzchni [...] m2 w obrębie K. gm. [...] dla której Sąd Rejonowy w [...] prowadzi księgę wieczystą nr [...] wydzielonej pod drogę, a także o wypłacie tego odszkodowania. W skardze Gmina [...] zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji domagając się jego rozpatrzenia w przypadku nie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji przez Wojewodę [...] w trybie przepisu art. 9 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. nr 102, poz. 651 ze zm.) – dalej jako u.g.n. Wskazując na zasadność wniosku Burmistrz Gminy [...] wyjaśnił, że sprawa dotyczy znacznej kwoty pieniężnej, której uiszczenie może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia Gminie znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący wskazał również, że dochody budżetu Gminy na rok 2013 to kwota około 90 milionów złotych, a wydatki to około 120 milionów złotych. Ponadto wykonanie zaskarżonej decyzji i wypłata odszkodowania wymagałoby zmiany zarówno uchwały budżetowej jak również wieloletniego planu finansowego, i konieczne byłoby odjęcie kwoty środków budżetowych przeznaczonych na konkrety cel. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści przepisu art. 61 § 3 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie wykonania. Wskazać również należy, że przepis art. 9 u.g.n. stanowi, że w sprawach, o których mowa w przepisach działu III tej ustawy, z wyłączeniem art. 97 ust. 3 pkt 1, art. 122, art. 124 ust. 1a, art. 124b ust. 1, art. 126 i art. 132 ust. 1a ustawy, w przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego organ, który wydał decyzję, wstrzymuje z urzędu jej wykonanie, w drodze postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy zauważyć należy, że decyzja organu pierwszej instancji, to jest Starosty [...] została wydana na podstawie przepisu art. 98 ust. 3, art. 129 ust. 5, art. 130 ust 1 i ust 2 oraz art. 132 ust. 1a i 5 u.g.n. a zatem na podstawie przepisów Działu III tejże ustawy. Mając na uwadze powyższe oraz okoliczność – co wynika z akt administracyjnych sprawy - że organ nie wydał postanowienia w trybie przepisu art. 9 u.g.n., konieczne stało się ustanowienie w niniejszej sprawie ochrony tymczasowej. Zaszły bowiem przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na postawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.