I SA/Wa 630/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bożena Marciniak Sędziowie: Sędzia WSA Dariusz Pirogowicz Sędzia WSA Iwona Kosińska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi [...] S. A. w [...] na decyzję Ministra Rozwoju z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia prawa własności nieruchomości oddala skargę. Minister Rozwoju decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania spółki [...] S.A. z siedzibą w [...] Oddział Gospodarowania Nieruchomościami w [...], utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2019 r. nr [...], odmawiającą stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 czerwca 2003 r. przez Skarb Państwa prawa własności gruntu położonego w gminie [...], oznaczonego jako działka nr [...] o powierzchni [...], KW nr [...] oraz odmawiającą stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 czerwca 2003 r. przez [...] S.A. prawa użytkowania wieczystego gruntu i prawa własności znajdujących się na nim budynków, lokali i innych urządzeń. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Wojewoda, na podstawie art. 37a ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji i restrukturyzacji przedsiębiorstwa państwowego "[...]" (t.j. z 2018 r. Dz. U. poz. 1311 ze zm.) oraz art. 8 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (t.j. z 2019 r. Dz. U. poz. 710 ze zm.) decyzją z dnia [...] października 2019 r. odmówił stwierdzenia nabycia z mocy prawa przez Skarb Państwa prawa własności przedmiotowej nieruchomości oraz odmówił stwierdzenia nabycia z mocy prawa przez [...] S.A. prawa użytkowania wieczystego gruntu oraz prawa własności znajdujących się na nim budynków, lokali i innych urządzeń. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem, Spółka [...] wniosła odwołanie. W uzasadnieniu wskazała, że organ wojewódzki błędnie uznał, że w sprawie nie zostały spełnione przesłanki z art. 37a ustawy z dnia 8 września 2000 r. Po rozpatrzeniu złożonego odwołania organ II instancji stwierdził, że nie może ono zostać uwzględnione. W uzasadnieniu zajętego stanowiska organ odwoławczy wyjaśnił, że decyzja organu I instancji została wydana między innymi na podstawie art. 37a ustawy z dnia 8 września 2000 r., którego treść przytoczył. W ocenie Ministra przepis ten określa przesłanki, których łączne wystąpienie powoduje skutek w postaci przejścia prawa własności gruntu stanowiącego element linii kolejowej na rzecz Skarbu Państwa i jednoczesne ustanowienie prawa użytkowania wieczystego tego gruntu na rzecz Spółki [...] wraz z własnością urządzeń infrastruktury kolejowej. Dla spełnienia przesłanek wynikających z powołanego przepisu wystarczy stwierdzenie, że na przedmiotowym gruncie w dniu 28 lutego 2003 r. usytuowana była linia kolejowa, [...] miały przedmiotową nieruchomość w tym dniu we władaniu oraz że nieruchomość w tym dniu nie stanowiła własności Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego lub [...]. Przepis ten, jako mający charakter wywłaszczeniowy, musi być wykładany w sposób ścisły (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2018 r. sygn. akt I OSK 257/18). Następnie organ II instancji przytoczył zawartą w art. 4 pkt 2 obowiązującej w dniu 28 lutego 2003 r. ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. Nr 96, poz. 591) definicję pojęcia "linia kolejowa". Z przeprowadzonej analizy treści księgi wieczystej oraz analizy akt przedmiotowej sprawy wynika, w ocenie organu, że nieruchomość oznaczona jako działka nr [...] stanowiła w dniu 28 lutego 2003 r. własność [...]. W dniu 28 lutego 2003 r. przedmiotowa nieruchomość nie stanowiła zatem własności Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego lub [...] SA, tym samym spełniona została jedna z przesłanek wynikających z art. 37a ustawy z dnia 8 września 2000 r. Kwestią sporną w sprawie jest natomiast ustalenie, czy na przedmiotowym gruncie, według stanu na dzień 28 lutego 2003 r., znajdowały się elementy linii kolejowej będące we władaniu [...] w rozumieniu art. 37a powołanej ustawy z dnia 8 września 2000 r. Oceniając tę kwestię organ II instancji wyjaśnił, że z akt sprawy wynika, że do złożonego wniosku Spółka [...] przedłożyła wypis z rejestru gruntów sporządzony według stanu na dzień 21 lutego 2019 r., wyrys z mapy ewidencyjnej z dnia [...] lutego 2019 r., wypis z ewidencji środków trwałych oraz oświadczenie wnioskodawcy z dnia [...] kwietnia 2019 r. złożone na okoliczność władania przez [...] S.A. przedmiotowym gruntem. W ocenie Ministra organ pierwszej instancji trafnie uznał, że przedłożona przez wnioskodawcę dokumentacja nie potwierdziła zajętości przedmiotowej nieruchomości w dniu 28 lutego 2003 r. pod czynną linię kolejową oraz pozostawania gruntu w rzeczonej dacie we władaniu [...] S.A. Dokumentacja w postaci wypisu z rejestru gruntów z dnia [...] lutego 2019 r. oraz wyrysu z mapy ewidencyjnej z dnia [...] lutego 2019 r. wskazuje jedynie, że działka nr [...] oznaczona została w rejestrze gruntów jako teren kolejowy. Jednakże dokumenty te opracowane zostały według stanu istniejącego w dniu ich podpisania, a nie według stanu istniejącego na nieruchomości w dniu 28 lutego 2003 r. Co więcej, z mapy ewidencyjnej z dnia [...] lutego 2019 r. nie wynika dokładny przebieg linii kolejowej przez działkę nr [...] w dniu 28 lutego 2003 r. Znajdujący się w aktach sprawy wypis z ewidencji środków trwałych wskazuje, że na działce nr [...] zlokalizowany jest rów odwadniający, skarpa oraz podtorze stanowiące część linii kolejowej [...], brak jest jednak w tej kwestii dalszych informacji, w szczególności daty powstania danego środka trwałego oraz wskazania, czy wymienione w wykazie elementy infrastruktury stanowiły w dniu 28 lutego 2003 r. fragment czynnej linii kolejowej. Niewykazanie przez wnioskodawcę - [...] S.A., że przedmiotowy grunt wchodził w dniu 28 lutego 2003 r. w skład czynnej linii kolejowej nie pozwala także na stwierdzenie, że przedmiotowa nieruchomość znajdowała się w ww. dacie we władaniu [...] S.A. Przedłożone do akt sprawy oświadczenie, przy jednoczesnym braku wykazania w niniejszej sprawie istnienia w dniu 28 lutego 2003 r. na przedmiotowej działce infrastruktury kolejowej, nie może stanowić samoistnej podstawy do przyjęcia, że przedmiotowy grunt zajęty był w dniu 28 lutego 2003 r. pod linię kolejową oraz pozostawał we władaniu [...]. Organ wojewódzki dwukrotnie wezwał wnioskodawcę (pismo z dnia [...] maja 2019 r. oraz z dnia [...] lipca 2019 r.) do przedłożenia wypisu i wyrysu z mapy ewidencyjnej według stanu na dzień 28 lutego 2003 r., wykazu środków trwałych znajdujących na przedmiotowej nieruchomości w dniu 28 lutego 2003 r. wraz ze wskazaniem daty ich budowy, jak również wskazanie, czy środki trwałe znajdujące się na działce nr [...] stanowią część czynnej linii kolejowej. Pisma te pozostały jednak bez odpowiedzi. W ocenie organu odwoławczego żaden ze zgromadzonych w niniejszej sprawie dowodów nie potwierdził, aby na przedmiotowym gruncie w dniu 28 lutego 2003 r. usytuowana była czynna linia kolejowa w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o transporcie kolejowym, a [...] w tej dacie miały nieruchomość we władaniu. Oznacza to brak podstaw do stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 28 lutego 2003 r. prawa własności przedmiotowego gruntu przez Skarb Państwa oraz nabycia przez [...] prawa użytkowania wieczystego tego gruntu i prawa własności budynków, lokali i innych urządzeń znajdujących się na tym gruncie, na podstawie art. 37a ust. 1 i 2 ww. ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji i restrukturyzacji przedsiębiorstwa państwowego "[...]". Na decyzję Ministra z dnia [...] stycznia 2020 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyły [...] S.A. W jej uzasadnieniu zarzuciły zaskarżonej decyzji naruszenie: I - przepisów prawa procesowego, czyli: - art. 75 § 1 kpa poprzez błędne przyjęcie, że [...] S.A. nie przedłożyła w niniejszym postępowaniu dowodów pozwalających stwierdzić, iż [...] S.A. było posiadaczem przedmiotowej nieruchomości w dniu 28 lutego 2003 r., oraz przez błędne uznanie, iż oświadczenie osób reprezentujących wnioskodawcę nie może stanowić podstawy do przyjęcia, że przedmiotowy grunt był w posiadaniu [...] S.A. w tej dacie, - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego oraz ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego w sposób dowolny tj. poprzez wadliwe przyjęcie przez organ, że: - sporna nieruchomość nie pozostawała w dniu 28 lutego 2003 r. we władaniu [...] S.A., - nieistotny jest fakt znajdujących się na przedmiotowej nieruchomości naniesień w postaci rowu odwadniającego, skarpy, podtorza, które jednoznacznie potwierdzają ich przeznaczenie jako infrastruktury kolejowej linii [...], co w pełni koresponduje z oznaczeniem działki nr [...] w rejestrze gruntów jako terenu kolejowego, - nieistotny jest fakt, że linia kolejowa nr [...] na odcinku [...] została ujęta w wykazie linii kolejowych o znaczeniu państwowym, który stanowi załącznik do rozporządzenia rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 17 kwietnia 2013 r. w sprawie wykazu linii kolejowych o znaczeniu państwowym (pozycja nr 121), - data powstania linii kolejowej [...] nie jest faktem powszechnie znanym i w związku z tym okoliczność ta wymaga dodatkowego dowodzenia, - art. 8 w zw. z art. 107 § 3 kpa polegające na nienależytym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w niej zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji. II - przepisów prawa materialnego, czyli art. 37a ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji i restrukturyzacji przedsiębiorstwa państwowego "[...]" w zw. z art. 6 kpa poprzez mylne przyjęcie, że nie zachodzą przesłanki do wydania decyzji stwierdzającej nabycie prawa własności przez Skarb Państwa oraz prawa użytkowania wieczystego przez [...] S.A. W uzasadnieniu skargi skarżąca Spółka przedstawiła argumenty na poparcie zasadności postawionych zarzutów. Mając powyższe zarzuty na uwadze, skarżąca Spółka wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wedle norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Minister Rozwoju wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Przede wszystkim wyjaśnić należy, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2019 r. Dz. U. poz. 2325 ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na niezasadność skargi. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 37a ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji i restrukturyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" (t.j. z 2020 r. Dz. U. poz. 292 ze zm.) oraz art. 4 pkt 2 obowiązującej w dniu 28 lutego 2003 r. ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. Nr 96, poz. 591 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 37a ust.1 i 2 ustawy o komercjalizacji i restrukturyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" grunty wchodzące w skład linii kolejowych, pozostające w dniu 28 lutego 2003 r. we władaniu [...] SA, niestanowiące własności Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego lub [...] SA stają się z dniem 1 czerwca 2003 r. z mocy prawa własnością Skarbu Państwa za odszkodowaniem, z zastrzeżeniem ust. 7 tego przepisu. Do gruntów, o których mowa w ust. 1, [...] SA przysługuje z mocy prawa z dniem 1 czerwca 2003 r. prawo użytkowania wieczystego i prawo własności budynków, lokali i innych urządzeń znajdujących się na tych gruntach. Ustawa ta nie zawiera własnej definicji pojęcia "linia kolejowa". W tym zatem zakresie odwołać się należy do art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. Nr 96, poz. 591 ze zm.) w wersji obowiązującej w dniu 28 lutego 2003 r. Z treści tego przepisu wynika, że określenie "linia kolejowa" oznacza tory kolejowe wraz z zajętymi pod nie gruntami oraz przyległy pas gruntu, a także budynki, budowle i urządzenia przeznaczone do prowadzenia ruchu kolejowego, wraz z zajętymi pod nie gruntami. Przepis art. 37a ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji i restrukturyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" określa trzy przesłanki, od których łącznego spełnienia uzależnione jest nabycie przez Skarb Państwa z mocy prawa z dniem 1 czerwca 2003 r. prawa własności gruntów, a przez [...] SA prawa użytkowania wieczystego tych gruntów i własności znajdujących się na nim naniesień. Są to: - zagospodarowanie w dniu 28 lutego 2003 r. gruntu infrastrukturą techniczną, która stanowi linię kolejową, - władanie gruntem w tej dacie przez [...] SA oraz - nieprzysługiwanie Skarbowi Państwa, jednostce samorządu terytorialnego lub [...] SA prawa własności do tego gruntu. Podkreślić należy, że skutkiem wejścia w życie art. 37a ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" było przejście z mocy prawa na własność Państwa (i w użytkowanie wieczyste skarżącej Spółki) własności opisanych w tym przepisie gruntów niestanowiących własności Skarbowi Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub [...] SA. Oznacza to, że decyzja organu wojewódzkiego ma charakter jedynie deklaratoryjny. Potwierdza ona zaistnienie w dniu 1 czerwca 2003 r. przesłanek określonych w powołanym przepisie. W rozpatrywanej sprawie organy obu instancji uznały, że nie zostały łącznie spełnione przesłanki wynikające z art. 37a ustawy o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" i odmówiły stwierdzenia nabycia przez Skarb Państwa z mocy prawa z dniem 1 czerwca 2003 r. prawa własności spornego gruntu (działki nr [...]) oraz nabycia z mocy prawa z dniem 1 czerwca 2003 r. przez [...] S.A. prawa użytkowania wieczystego tego gruntu wraz z prawem własności urządzeń znajdujących się na tym gruncie. W ocenie organów żaden z przedstawionych przez wnioskującą Spółkę w sprawie dowodów nie potwierdził, aby na przedmiotowym gruncie w dniu 28 lutego 2003 r. usytuowana była czynna linia kolejowa w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o transporcie kolejowym, a [...] w tej dacie miały nieruchomość we władaniu. Sąd orzekający, po dokonaniu analizy akt administracyjnych i uzasadnień zapadłych orzeczeń, podzielił to stanowisko organów. Do złożonego wniosku skarżąca Spółka załączyła jedynie wypis z rejestru gruntów sporządzony według stanu na dzień 21 lutego 2019 r., wyrys z mapy ewidencyjnej z dnia [...] lutego 2019 r., wypis z ewidencji środków trwałych oraz oświadczenie wnioskodawcy z dnia [...] kwietnia 2019 r. złożone na okoliczność władania przez [...] S.A. przedmiotowym gruntem. Analiza treści tych dokumentów faktycznie nie dowodzi, że na dzień 28 lutego 2003 r. na działce nr [...] znajdowała się linia kolejowej oraz że w tej dacie pozostawała ona we władaniu skarżącej Spółki. Jedyną, niesporną zresztą okolicznością, którą można potwierdzić na podstawie zapisów księgi wieczystej przedmiotowej nieruchomości jest fakt, że w dniu 28 lutego 2003 r. działka nr [...] była własnością osoby fizycznej. Wszystkie pozostałe dokumenty, jak prawidłowo ustalił organ II instancji, opracowane zostały według stanu istniejącego na dzień 21 lutego 2019 r., a nie według stanu istniejącego na nieruchomości w dniu 28 lutego 2003 r. W tej sytuacji nie mogą one być uznane za dowody, że na przedmiotowym gruncie w dniu 28 lutego 2003 r. znajdowała się linia kolejowa w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o transporcie kolejowym, a [...] w tej dacie władały tą nieruchomością. Także takim dowodem nie może być samodzielnie znajdujące się w aktach sprawy oświadczenie. Oświadczenie to nie odwołuje się do wiedzy osób pod nim podpisanych. Nie zawiera żadnego wyjaśnienia, na podstawie jakich własnych ustaleń lub dokumentów, osoby, które złożyły to oświadczenie, powzięły informacje, o których zaświadczają, i w jakich okolicznościach posiadły wiedzę o wskazanych w nim faktach. W ocenie Sądu, moc dowodowa tego pisma, przy braku jakichkolwiek innych dokumentów potwierdzających fakt władania w dniu 28 lutego 2003 r. działką nr [...] przez skarżącą Spółkę, jest niewystarczająca, aby uznać ten fakt za udowodniony. Nadto, jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 marca 2014 r. sygn. akt II GSK 13/13, instytucja oświadczenia z art. 75 § 2 kpa zasadniczo nie jest przeznaczona do dokonywania ustaleń w zakresie okoliczności, które są sporne między stronami postępowania administracyjnego (jak to ma miejsce w rozpatrywanej sprawie). W żadnym zaś razie oświadczenie takie nie może korzystać z pierwszeństwa przy ustalaniu stanu faktycznego. Oświadczenie o jakim mowa w art. 75 § 2 kpa może być w postępowaniu administracyjnym traktowane jako dowód, jednakże musi on podlegać ocenie z uwzględnieniem całokształtu zebranego materiału dowodowego oraz sprzecznych interesów stron postępowania. Podkreślić przy tym należy, że omawiana regulacja wynikająca z powołanego art. 37a ma charakter wywłaszczeniowy. W takiej sytuacji należy ze szczególną starannością udokumentować spełnienie przesłanek wynikających z art. 37a. Organy orzekające w tego typu sprawach muszą natomiast zachować pełen obiektywizm i profesjonalizm i nie mogą pozytywnie orzekać jedynie na podstawie jednego dokumentu, czyli oświadczenia, które zostało sporządzone przez wnioskującą Spółkę. W ocenie Sądu, ponieważ decyzja organu wojewódzkiego ma charakter deklaratoryjny i potwierdza ona zaistnienie przesłanek określonych w powołanym wyżej art. 37a, to przede wszystkim na stronie wnioskującej ciąży obowiązek udowodnienia wystąpienia na dzień 28 lutego 2003 r. wszystkich przesłanek wynikających z tego przepisu. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 kwietnia 2013 r. sy- gn. akt I OSK 1830/11, obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie jest wszechstronne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. W toku postępowania wyjaśniającego ma on zatem obowiązek podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do prawidłowego ustalenia podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. Jest to bowiem warunek prawidłowego, a więc zgodnego z istniejącym stanem faktycznym i obowiązującymi przepisami prawa rozstrzygnięcia sprawy. Na organach prowadzących postępowanie spoczywa zatem obowiązek określenia z urzędu, jakie dowody są niezbędne dla ustalenia stanu faktycznego oraz obowiązek przeprowadzenia niezbędnych dowodów (z urzędu lub powołanych przez stronę). Wskazane obowiązki organu nie przeczą tezie, że w postępowaniu administracyjnym ciężar przeprowadzenia dowodu spoczywa również na tym, kto z określonego faktu wywodzi dla siebie skutki prawne. W sytuacji, kiedy ciężar dowodu spoczywa także na stronie postępowania, obowiązek organu administracji może ograniczać się do wezwania jej, aby przedstawiła w stosownym terminie dowody na okoliczność, która warunkuje korzystne dla niej rozstrzygnięcie sprawy. Niedopełnienie tego obowiązku może prowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony. Z przepisów nakładających na organy wspomniane powinności nie da się bowiem wyprowadzić wniosku, że organy zobowiązane są do poszukiwania środków dowodowych służących poparciu twierdzeń strony w sytuacji, gdy ona sama, mimo wezwania, takich środków nie przedstawiła. Nie można w takim przypadkach zakładać, że przy bierności strony (a taka wystąpiła w rozpatrywanej sprawie) cały ciężar dowodzenia faktów mających przemawiać przeciwko ustaleniom poczynionym już przez organy administracji spoczywa na tych organach. Podsumowując, Sąd stanął na stanowisku, że z analizy sprawy wynika, że obecnie kontrolowane postępowanie zakończone decyzją Ministra Rozwoju z dnia [...] stycznia 2020 r. zostało przeprowadzone wnikliwie, z zachowaniem reguł postępowania określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego (w tym i powołanych w skardze przepisów). Materiał dowodowy w sprawie został dostatecznie zebrany i rozpatrzony. Wyjaśnione zostały także wszystkie okoliczności istotne dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia. Także w zgodzie z treścią art. 107 § 3 kpa Minister przedstawił swoje stanowisko w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2019 r. Dz. U. poz. 2325 ze zm.) orzekł jak w sentencji. Sprawa rozpatrzona została w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 powołanej ustawy.