I SA/Wa 632/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Emilia Lewandowska (spr.) Sędziowie asesor WSA Joanna Skiba asesor WSA Przemysław Żmich Protokolant Katarzyna Babik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi E. K. i K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] w przedmiocie zaliczki alimentacyjnej 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wójta Gminy M. z dnia [...] grudnia 2005 r., nr [...]; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. I SA/Wa 632/06 Uzasadnienie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O., decyzją z dnia [...] stycznia 2006 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy M. z dnia [...] grudnia 2005 r., nr [...] o przyznaniu zaliczki alimentacyjnej dla E. K. i K. K. na okres od 1 grudnia 2005 r. do 31 sierpnia 2006 r. Z ustaleń organu odwoławczego wynika, że A. K. złożyła do Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w O. wniosek o ustalenie prawa do zaliczki alimentacyjnej dla córki E. i syna K. w dniu 12 września 2005 r. Komornik przekazał wniosek do Ośrodka Pomocy Społecznej. Decyzją z dnia [...] października 2005 r. Ośrodek odmówił prawa do zaliczki alimentacyjnej uznając, że wnioskodawczyni nie jest osobą samotnie wychowującą dzieci bowiem z dokumentów wynika, że pozostaje w związku małżeńskim. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło tę decyzję z powodów formalnych uznając, że A. K. mogła występować o ustalenie prawa do zaliczki alimentacyjnej na syna K. wyłącznie jako pełnomocnik, bowiem syn jest pełnoletni, a akta nie zawierały pełnomocnictwa. Dnia 7 grudnia 2005 r. Ośrodek wezwał K. K. do złożenia pełnomocnictwa dla matki, która zostało złożone dnia 9 grudnia 2005 r. Ponadto dnia 12 grudnia 2005 r. A. K. dostarczyła zaświadczenie z sądu okręgowego, z którego wynika, że w dniu 18 maja 2005 r. wpłynął pozew o rozwód jej związku małżeńskiego. Zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych i zaliczce alimentacyjnej prawo do zaliczki ustala organ właściwy wierzyciela począwszy od miesiąca, w którym został złożony u komornika sądowego wniosek wraz z wymaganą dokumentacją. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że organ pierwszej instancji prawidłowo uznał, że dopiero po złożeniu zaświadczenia z sądu w dniu 12 grudnia 2005 r. były podstawy do przyznania zaliczki alimentacyjnej. Winą za niezłożenie zaświadczenia we wrześniu 2005 r. ponosi wnioskodawczyni, gdyż sąd wystawił zaświadczenie 26 września 2005 r. natomiast do organu zostało doręczone dopiero 12 grudnia 2005 r. Na wezwanie organu właściwego rozpoznającego wniosek odpowiedziała, że dokument potwierdzający rozwód złożył w terminie późniejszym. Nie złożyła natomiast zaświadczenia, w którego posiadaniu była od 26 września 2005 r. W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego A. K. wniosła o "spowodowanie" wypłaty zaliczki alimentacyjnej za okres od 1 września 2005 r. do 30 listopada 2005 r. wraz z należnymi odsetkami. Podniosła w skardze, że organ nie żądał od niej uzupełnienia wniosku o zaliczkę alimentacyjną, który złożyła u komornika 12 września 2005 r. Zaświadczenie z sądu dostarczyła dopiero w grudniu, ponieważ wtedy dopiero w rozmowie telefonicznej dowiedziała się, że jest ono niezbędne. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji uznając, że wniosek wraz z wymaganymi dokumentami niezbędnymi do przyznania zaliczki alimentacyjnej skarżąca złożyła dopiero 12 grudnia 2005 r. Mimo wezwania organu pierwszej instancji pismem z dnia 9 września 2005 r. do złożenia stosownych dokumentów nie dostarczyła ich informując, że złoży je w terminie późniejszym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. Rację ma skarżąca, że po złożeniu w dniu 12 września 2005 r. do komornika wniosku o ustalenie prawa do zaliczki alimentacyjnej na dwoje dzieci nie została wezwana przez organ pierwszej instancji do uzupełnienia tego wniosku i złożenia stosownych dokumentów. Wezwanie, na które powołuje się organ odwoławczy dotyczyło innej sprawy, a mianowicie wniosku o ustalenie prawa do zasiłku rodzinnego oraz dodatków do zasiłków rodzinnego, który został złożony w dniu 9 września 2005 r. i z tej daty również jest wezwanie do uzupełnienia wniosku przez złożenie wymienionych w nim dokumentów. Wezwanie to nie mogło dotyczyć wniosku z dnia 12 września 2005 r. w sprawie zaliczki alimentacyjnej, gdyż w dacie wystosowania tego wezwania nie było jeszcze wniosku w sprawie zaliczki alimentacyjnej. Nadto wezwanie to dotyczyło złożenia kopii odpisu prawomocnego wyroku sądu orzekającego rozwód lub separację. Natomiast w sytuacji uprawnionych do zaliczki alimentacyjnej w niniejszej sprawie, stosownie do art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej (Dz. U. Nr 86, poz. 732 ze zm.), koniecznym jest udokumentowanie złożenia do sądu pozwu o rozwód lub separację. Takie zaświadczenie faktycznie zostało złożone przez skarżącą do organu pierwszej instancji dopiero 12 grudnia 2005 r. Wynika z jego treści, że w dniu 18 maja 2005 r. wpłynął do sądu okręgowego pozew o rozwód związku małżeńskiego A. K. i A. K. Tak więc w dacie wniosku o zaliczkę alimentacyjną był już złożony pozew o rozwód. W powyższej sytuacji nie jest możliwe do przyjęcia, że uzupełnienie wniosku nastąpiło dopiero w miesiącu grudniu 2005 r., a zatem stosownie do treści art. 10 ust. 1 powołanej ustawy o postępowaniu wobec dłużników (...) świadczenia też powinny być przyznane dopiero od miesiąc grudnia 2005 r. Skoro organ nie dopełnił obowiązku wezwania wnioskodawczyni do uzupełnienia wniosku i złożenie wymaganych dokumentów, to okoliczność ta nie może pociągać ujemnych dla wnioskodawczyni konsekwencji - w tym przypadku przyznania świadczenia dopiero od miesiąca grudnia 2005 r. O ile organ uprawniony do rozpoznania wniosku może wykorzystać w sprawie dokumenty złożone na potrzeby innej sprawy rozpoznawanej przez ten sam organ, to nie może powoływać się na wezwanie do uzupełnienia braków wniosku, wystosowanego na potrzeby innej sprawy. Dlatego zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zapadły z naruszeniem art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. oraz art. 77 § 1 kpa i art. 80 kpa poprzez dokonanie dowolnej oceny co do spełnienia wymogów określonych w tymże art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. nie znajdującej uzasadnienia w materiale dokumentacyjnym. Ponownie więc rozpoznając sprawę organ orzeknie z uwzględnieniem powyższych ustaleń. Z tych względów Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.