I SA/Wa 636/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska Sędziowie WSA Emilia Lewandowska (spr.) WSA Maria Tarnowska Protokolant st. sekr. sądowy Małgorzata Mierzejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2007 r. sprawy ze skargi Miasta P. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji komunalizacyjnej oddala skargę. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, decyzją z dnia [..] lutego 2006 r., nr [...], utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] września 2005 r., nr [...], którą stwierdził nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2002 r., nr [...] przekazującej nieodpłatnie na własność Miasta P. zabudowaną nieruchomość Skarbu Państwa, położoną w P. przy ul. [...], [...], [...] i [...], oznaczoną w ewidencji gruntów: obręb [...], arkusz mapy [...], działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] o łącznej powierzchni [...] m², zapisaną w księdze wieczystej KW nr [...]. Z ustaleń organu nadzoru wynika, że Wojewoda [...], decyzją z dnia [...] listopada 2002 r., nr [...], działając na podstawie art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191 z późn. zm.), przekazał nieodpłatnie na własność Miasta P. zabudowaną nieruchomość Skarbu Państwa, opisaną szczegółowo w decyzji. Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji komunalizacyjnej wystąpił [...]Komendant [...] Policji w P. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji postanowił wszcząć z urzędu postępowanie w opisanej wyżej sprawie i decyzją z dnia [...] września 2005 r., nr [...] stwierdził nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2002 r., nr [...]. Decyzją Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2002 r., nr [...] została wydana na podstawie przepisu art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające (...), który stanowi, że gminie na jej wniosek może być przyznane mienie ogólnonarodowe (państwowe) inne niż wymienione w ust. 1-3, jeżeli jest ono związane z realizacją jej zadań. Tak sformułowany przepis wskazuje, że dotyczy ono mienia ogólnonarodowego (państwowego) bezpośrednio związanego z realizacją zadań gminy, a nie mienia, które jedynie może wpływać na realizację tych zadań w sposób pośredni. Ponadto z cytowanego przepisu wynika, że odnosi się on do realizacji ściśle określonych zadań gminy, a nie zadań ogólnych bądź pozostających wprawdzie w sferze działań gminy, lecz których realizacja jest jedynie w orbicie jej zamierzeń bliżej nie sprecyzowanych zarówno co do czasu, jak i co do możliwości urzeczywistnienia. Odnosząc ten stan prawny do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy organ nadzoru doszedł do wniosku, że nie było podstawy do zastosowania trybu przewidzianego w cytowanym art. 5 ust. 4 w stosunku do nieruchomości objętej wnioskiem komunalizacyjnym Miasta P. z dnia [...] sierpnia 2002 r. Bezsporne jest, iż na skomunalizowanej nieruchomości znajdują się budynki mieszkalne zajmowane przez obecnych i byłych pracowników Komendy [...] Policji w P. Miasto P. nie wykazało, aby w dacie komunalizacji realizowało na przedmiotowej nieruchomości jakiekolwiek zadania własne. Zapewnianie mieszkań policjantom nie należy do zadań własnych gminy. Nie do przyjęcia jest argument, że skoro przekazanie nieruchomości zwiększyło zasób lokalowy Miasta P., to tym samym decyzja komunalizacyjna została wydana prawidłowo. Jak wielokrotnie podkreślał w swoim orzecznictwie Naczelny Sąd Administracyjny, celem przepisu art. 5 ust. 4 nie jest generalnie przysparzanie gminom majątku. Norma ta stwarza możliwość uzyskania przez gminę mienia ogólnonarodowego - nie podlegającego komunalizacji z mocy prawa - w stosunku do którego wykaże ona istnienie bezpośredniego związku z aktualnie realizowanym przez nią zadaniem. Skoro zatem w rozpoznawanej sprawie nie zachodziły przesłanki do przekazania wyżej wymienionego mienia na podstawie art. 5 ust. 4 powołanej wyżej ustawy z dnia 10 maja 1990 r., to decyzja Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2002 r. została wydana z rażącym naruszeniem tego przepisu, co uzasadnia stwierdzenie jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa. W skardze na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji Miasto P. wnosiło o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji tego organu z dnia [...] września 2005 r. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych. W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie i potrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Kontrola sądowoadministracyjna aktów lub czynności organów administracji publicznej w zakresie ich zgodności z prawem sprowadza się do wyjaśnienia w toku rozpoznawania sprawy, czy organy administracji nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Kontrola ta sprawowana jest według stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Dokonując takiej kontroli zaskarżonej w rozpoznawanej sprawie decyzji należy stwierdzić, że decyzja ta jest zgodna z prawem, a w szczególności nie narusza art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191 ze zm.), co zarzuca skarżący. Zgodnie z tym przepisem gminie na jej wniosek może być przekazane mienie ogólnonarodowe (państwowe), jeśli jest ono związane z realizacją jej zadań. W oparciu o ten przepis Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada 2002 r., która podlegała kontroli w postępowaniu nadzorczym zakończonym decyzją zaskarżoną w rozpoznawanej sprawie, skomunalizował na rzecz Miasta P. zabudowaną nieruchomość, szczegółowo opisaną w decyzji. W sprawie jest bezsporne, że nieruchomość ta jest zabudowana budynkami wielomieszkalnymi, od lat zasiedlonymi. Wojewoda uznał, że zadania własne gminy obejmują m.in. sprawy gminnego budownictwa mieszkaniowego, a co się z tym wiąże, zwiększenia zasobu nieruchomości gminnych, zatem przedmiotowa nieruchomość związana jest z wykonywaniem przez Miasto P. zadań własnych. Organ nadzoru zasadnie uznał, że nie zachodziły przesłanki do przekazania przedmiotowego mienia na podstawie art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. i stwierdził nieważność decyzji komunalizacyjnej jako rażąco naruszającej ten przepis prawa, co stanowi przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji określoną w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Nie można bowiem uznać, że przejęcie mieszkań już zasiedlonych, a więc zaspokajających potrzeby mieszkaniowe osób w nich zamieszkałych związane jest z realizacją zadań gminy jakim jest gminne budownictwo mieszkaniowe. Zadanie to polega na zapewnieniu mieszkań mieszkańcom gminy. Przedmiotowa nieruchomość realizacji tego zadania przez Miasto P. nie może służyć, gdyż mieszkańcy tej gminy zamieszkujący lokale mieszkalne na tej nieruchomości przez to, że w tych lokalach mieszkają mają już zaspokojone potrzeby mieszkaniowe. Nie jest możliwe też wykorzystanie tych mieszkań na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych innych osób wobec tego, że mieszkania te są już rozdysponowane. A więc nie jest możliwe zwiększenie zasobu mieszkaniowego gminy w celu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych członków gminy skoro mieszkania te takie potrzeby już zaspokoiły. Brak jest więc bezpośredniego związku pomiędzy przekazaniem tego mienia gminie a zadaniami gminy co stanowi niezbędny warunek przekazania mienia gminie na podstawie art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Z powyższych względów Sąd na zasadzie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.