I SA/Wa 64/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska - Jaroszewicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.S., P.S. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] września 2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umieszczenia na liście oczekujących na najem lokalu postanawia odrzucić skargę Pawła Święcickiego. M. i P.S. pismem z dnia 24 listopada 2010 r. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o stwierdzenie nieważności uchwały Zarządu [...] z dnia [...] września 2010 r., nr [...], mocą której Zarząd [...] niezakwalifikował i nieumieścił ich na liście osób oczekujących na najem lokalu. W związku z tą uchwałą M.S. w dniu [...] października 2010 r. wezwała organ do usunięcia naruszenia jej interesu prawnego. Uchwałą z dnia [...] listopada 2010 r. organ podtrzymał swoje stanowisko. W odpowiedzi na skargę Zarząd [...] wniósł o jej odrzucenie jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga P.S. jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu, ponieważ została wniesiona przez osobę, która nie wyczerpała trybu koniecznego do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego określonego w art. 52 i 53 p.p.s.a. Przedmiotem zaskarżenia do sądu jest uchwała Zarządu [...] z dnia [...] września 2010 r., nr [...], co do której jedynie M.S. złożyła wezwanie do usunięcia naruszenia jej interesu prawnego. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi Prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Art. 52 § 2 cytowanej ustawy wyjaśnia, iż przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Natomiast zgodnie z art. 52 § 3 jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. Art. 52 § 4 p.p.s.a. określa natomiast, że w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Wówczas termin, o którym mowa w § 3, nie ma zastosowania. Zgodnie z art. 53 § 2 w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 i 53 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji postanowienia.