I SA/Wa 657/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak Sędziowie Sędzia WSA Emilia Lewandowska (spr.) Sędzia WSA Bożena Marciniak po rozpoznaniu w dniu 6 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. M. na postanowienie Komisji do spraw usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwolnienia od grzywny 1. uchyla postanowienie Komisji do spraw usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich wydanych z naruszeniem prawa z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...]; 2. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Komisji do spraw usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich wydanych z naruszeniem prawa z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...]; 3. zasądza od Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich na rzecz skarżącego M. M. kwotę 580 (słownie: pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Komisja do spraw usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa postanowieniem z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] utrzymała w mocy swoje wcześniejsze postanowienie z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] odmawiające zwolnienia M. M. od grzywny za nieuzasadnione niestawiennictwo na rozprawie. Powyższe postanowienie wydane zostało w następującym stanie faktycznym i prawnym: Komisja do spraw usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa - dalej jako Komisja, postanowieniem z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...], działając na podstawie art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa (Dz. U. z 2017 r. poz. 718), ukarała M. M. grzywną w wysokości 3000 zł za nieuzasadnione niestawiennictwo na rozprawie w dniu [...] listopada 2017 r. M. M. pismem z dnia 28 listopada 2017 r. złożył do Komisji wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy i zwolnienie od grzywny wraz z oświadczeniem w przedmiocie usprawiedliwienia nieobecności na rozprawie i zwolnienia od grzywny. Komisja postanowieniem z dnia [...] grudnia 2017 r. odmówiła zwolnienia M. M. od grzywny uznając, że przedstawione przez stronę powody niestawienia się przed Komisją nie zasługują na uwzględnienie, nie zostały one udokumentowane i nie są przekonujące. M. M. pismem z dnia 8 stycznia 2018 r. wystąpił do Komisji z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej postanowieniem z dnia [...] grudnia 2017 r., wnosząc o uchylenie postanowienia w całości i zwolnienie od grzywny. Komisja ponownie rozpoznając sprawę stwierdziła, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem organu ukaranie M. M. karą grzywny w wysokości 3000 zł za to, że nie stawił się na rozprawie w dniu [...] listopada 2017 r. bez uzasadnionej przyczyny było zasadne. W uzasadnieniu postanowienia Komisja wskazała, że zgodnie z art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. strona, która mimo prawidłowego wezwania nie stawiła się bez uzasadnionej przyczyny albo bez zezwolenia kierującego rozprawą opuściła rozprawę Komisji przed jej zakończeniem, może być ukarana grzywną do 3000 zł, a w razie ponownego niezastosowania się do wezwania - grzywną do 10000 zł. W myśl art. 20 tej ustawy Komisja może na wniosek ukaranego, o którym mowa w art. 18 ust. 2 lub art. 19 ust. 3, złożony w terminie 7 dni od dnia otrzymania zawiadomienia o ukaraniu, uznać za usprawiedliwioną nieobecność lub odmowę zeznania albo wydania opinii i zwolnić od grzywny. Na odmowę zwolnienia od grzywny służy zażalenie. Organ zaznaczył, że M. M. wezwaniem z dnia 27 października 2017 r. został zobowiązany do osobistego stawienia się na rozprawę w dniu [...] listopada 2017 r., w trybie art. 18 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. w związku z art. 50 § 1 i art. 54 § 1 kpa. Został on prawidłowo pouczony o konsekwencjach nieusprawiedliwionego niestawiennictwa na rozprawę. Wezwanie zostało zaś skutecznie doręczone w dniu 31 października 2017 r. Komisja szczegółowo odniosła się do podnoszonych przez skarżącego zarzutów naruszenia przepisów kpa i ustawy z dnia 9 marca 2017 r. uznając, że są one bezpodstawne i nie zasługują na uwzględnienie. Zdaniem organu, wbrew twierdzeniom skarżącego, na rozprawie w dniu [...] listopada 2017 r. nie stwierdzono, że został wyczerpany cały materiał dowodowy. Niestawiennictwo strony znacznie zaś utrudniło rzetelne wyjaśnienie sprawy będącej przedmiotem działania Komisji i utrudniło tym samym realizację zasady prawdy obiektywnej, do czego Komisja została zobowiązana zgodnie z art. 7 kpa w związku z art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. Ocena czy przeprowadzenie dowodu jest niezbędne w danej sprawie pozostaje w gestii organu, przed którym toczy się postępowanie. W ocenie Komisji obowiązkiem M. M. było stawienie się w miejscu i czasie wskazanym w wezwaniu. Ukarany nie może zaś w sposób dowolny decydować, czy taki obowiązek wykona czy też nie. Organ podkreślił, że kluczową przesłanką zwolnienia od grzywny w trybie art. 20 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. jest usprawiedliwienie nieobecności na rozprawie. Przedstawiona przez M. M. argumentacja nie zawiera obiektywnych przesłanek usprawiedliwiających nieobecność. Za nietrafne uznano zarzuty skarżącego, powołującego się na ogólną regulację kpa, że stawiennictwo przed organem jest prawem, a nie obowiązkiem strony postępowania. Zdaniem Komisji ustawa z dnia 9 marca 2017 r. ma charakter lex specialis względem rozwiązań kodeksowych, co znajduje potwierdzenie w treści art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. Podobnie za nieuzasadnione uznano zarzuty dotyczące niekonstytucyjności art. 38 ust. 2 powołanej ustawy, a także nieważności postępowania. Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. poprzez trzykrotne ukaranie M. M. karą grzywny pomimo, że sprawy o sygn. [...],[...] oraz [...] zostały połączone do rozpoznania w ramach jednego postępowania Komisja podkreśliła, że ustawodawca nie wykluczył możliwości wielokrotnego ukarania świadka, biegłego, czy też w przypadku szczególnego postępowania przed Komisją również strony, która nie stawiła się na więcej niż jeden termin, wyznaczony jej do osobistego stawiennictwa. W ocenie Komisji M. M. mógł stawić się w wyznaczonym przez Komisję terminie, szczególnie, że wezwanie na rozprawę odebrał już w dniu 31 października 2017 r. Miał więc możliwość zaplanowania realizacji swoich obowiązków służbowych, w sposób umożliwiający stawienie się na rozprawę w dniu [...] listopada 2017 r. W związku z powyższym organ uznał, że brak jest podstaw do zwolnienia M. M. od nałożonej grzywny. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył M. M. wnosząc o jego uchylenie i zwolnienie od grzywny oraz o zasądzanie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Skarżący zarzucił rażącą obrazę przepisów postępowania oraz norm prawa powszechnie obowiązującego mających wpływ na wydanie zaskarżonego postanowienia, a mianowicie: - art. 77 § 1 i 4 kpa, art. 86 kpa, art. 7 kpa, art. 80 kpa w związku z art. 124 § 2 kpa w związku z art. 107 § 3 w związku z art. 126 kpa, a także przepisów art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1 w związku z art. 38 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. w zakresie, w jakim odnoszą się one do uregulowań zawartych w kpa i dotyczą postępowania dowodowego, poprzez rażącą obrazę tych norm, a także rażące naruszenie: - art. 6 kpa i art. 8 § 1 kpa oraz art. 7 i art. 8 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, polegających na wydaniu zaskarżonego postanowienia w warunkach rażąco naruszających przepisy Konstytucji RP, w zakresie w jakim ten akt prawny stanowi o obowiązku bezpośredniego stosowania przez organy administracji Konstytucji, jako najwyższego prawa Rzeczypospolitej Polskiej, tj. art. 8 ust. 1 i 2 w związku z art. 31 ust. 2, art. 32 ust. 1 i 2 w związku z art. 83 Konstytucji RP. W obszernym uzasadnieniu skargi skarżący przytoczył szereg argumentów na poparcie podnoszonych zarzutów, wskazując w szczególności, że zgodnie z postanowieniem z dnia [...] października 2017 r. postanowiono przeprowadzić jedno postępowanie w sprawach objętych sygn. akt [...],[...] i [...] przy uwzględnieniu tych samych dowodów i źródeł dowodowych. Komisja nie przeprowadziła więc trzech odrębnych rozpraw, lecz odbyła się jedna rozprawa, na którą wezwano tych samych świadków. Wymierzenie grzywny po 3000 zł w każdej sprawie, skoro została przeprowadzona tylko jedna rozprawa, a w jej toku przesłuchano tych samych świadków, było więc nieuprawnione, co narusza założenia zawarte w art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. W piśmie z dnia 20 maja 2018 r., w uzupełnieniu zarzutów zawartych w skardze M. M. podniósł dodatkowo, że zaskarżone postanowienie rażąco narusza art. 86 kpa w związku z art. 38 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. oraz na podstawie art. 75 ust. 1 kpa wniósł o przeprowadzenie dowodu z zapisu przebiegu posiedzenia Komisji z dnia [...] kwietnia 2018 r. w sprawie [...] na okoliczność bezzasadności dowodu przesłuchania strony postępowania w sprawie [...] i nadużycia przez Komisję normy art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. W odpowiedzi na skargę Komisja wniosła o jej oddalenie jako bezzasadnej, a także o rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz o połączenie spraw o sygn. [...],[...] i [...] do łącznego rozpoznania. W obszernym uzasadnieniu odpowiedzi Komisja szczegółowo odniosła się do podnoszonych w skardze zarzutów podkreślając, że są one bezzasadne i podtrzymała stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) – dalej jako P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W myśl natomiast art. 135 P.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Rozpoznając przedmiotową sprawę w oparciu o powyższe kryteria Sąd stwierdził, że skarga M. M. zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] oraz poprzedzające je postanowienie z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] wydane zostały z naruszeniem prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Jednocześnie, mając na uwadze treść powołanego wyżej art. 135 P.p.s.a. Sąd uznał, że niezbędne dla końcowego załatwienia niniejszej sprawy jest uchylenie nie tylko w/w postanowień odmawiających zwolnienia M. M. od grzywny, ale również postanowienia Komisji z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...], mocą którego ukarano M. M. grzywną w wysokości 3000 zł za niestawienie się na rozprawę bez uzasadnionej przyczyny, na podstawie art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że art. 135 P.p.s.a. jest uszczegółowieniem zasady niezwiązania sądu granicami skargi. Wskazuje się, że niezbędność zastosowania przez sąd przewidzianych ustawą środków w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do, innych niż zaskarżone, aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy dla końcowego jej załatwienia oznacza zapewnienie "ostatecznego i pełnego załatwienia sprawy". W konsekwencji granice orzekania przez sąd administracyjny nie muszą pokrywać się z granicami zaskarżenia aktu organu administracji publicznej. Obowiązkiem sądu administracyjnego jest bowiem stworzenie takiego stanu by w obrocie prawnym nie istniał i nie funkcjonował żaden akt organu administracji publicznej niezgodny z prawem. Istotą konstrukcji ukształtowanej przepisem art. 135 P.p.s.a. jest zatem powiązanie obowiązku sądu administracyjnego orzekania "co do aktów wydanych we wszystkich postępowaniach wydanych w granicach sprawy administracyjnej" z przesłanką niezbędności takiego rozstrzygnięcia dla jej końcowego załatwienia. Wyeliminowanie z obrotu prawnego innych - niż zaskarżony do sądu - aktów administracyjnych możliwe jest jedynie wówczas, gdy bez tego zabiegu załatwienie sprawy administracyjnej - zgodnie z prawem - byłoby niemożliwe lub co najmniej utrudnione. Zdaniem Sądu taka sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie. Zauważyć trzeba, że z analizy zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że Komisja postanowieniem z dnia [...] października 2017 r. nr [...], działając na podstawie art. 62 i art. 123 kpa oraz art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. postanowiła przeprowadzić jedno postępowanie w sprawach wszczętych postępowań rozpoznawczych dotyczących: - decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w sprawie o sygn. akt [...], - decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...], z dnia [...] maja 2012 r. nr [...], z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w sprawie o sygn. akt [...], - decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] w sprawie o sygn. akt [...]. Pismem z dnia 27 października 2017 r. oznaczonym nr [...] wezwano M. M., aby w dniu [...] listopada 2017 r. o godz. 10.00 stawił się w gmachu Prokuratury Krajowej, gdzie miał zostać przesłuchany w charakterze strony w sprawie dotyczącej decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] celem ustalenia stanu prawnego nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...]. Powyższe wezwanie skarżący otrzymał w dniu 31 października 2018 r. Podobne wezwania wystosowano w sprawach oznaczonych nr [...] i [...]. Następnie – jak wynika z akt sprawy – postanowieniem z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] Komisja, działając na podstawie art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 9 marca 2017 r., postanowiła ukarać M. M. grzywną w wysokości 3000 zł w związku z niestawieniem się skarżącego na rozprawę bez uzasadnionej przyczyny. Przy czym podkreślić trzeba, że z analizy akt wynika, iż grzywna w wysokości 3000 zł wymierzona skarżącemu została w sprawie nr [...] oraz w sprawach oznaczonych nr [...] i nr [...]. W aktach sprawy znajdują się bowiem trzy postanowienia wydane w dniu [...] listopada 2017 r. nr [...], nr [...] i nr [...] o ukaraniu M. M. grzywną za niestawienie się na rozprawę wyznaczoną w dniu [...] listopada 2017 r. Podstawę powyższych rozstrzygnięć – jak wskazano - stanowił art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 9 marca 2017 r., zgodnie z którym strona, która mimo prawidłowego wezwania nie stawiła się bez uzasadnionej przyczyny albo bez zezwolenia kierującego rozprawą opuściła rozprawę Komisji przed jej zakończeniem, może być ukarana grzywną do 3000 zł, a w razie ponownego niezastosowania się do wezwania - grzywną do 10000 zł. Powołany przepis przewiduje zatem możliwość ukarania strony grzywną we wskazanej w nim wysokości, m.in. w sytuacji gdy strona nie stawi się bez uzasadnionej przyczyny na wyznaczoną rozprawę. Zdaniem Sądu z powołanego przepisu jednoznacznie jednak wynika, że grzywną można ukarać stronę za niestawienie się na rozprawę, a nie w sprawie. Okoliczność niniejsza ma istotne znaczenie w rozpoznawanej sprawie, bowiem jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, co wskazano wyżej – postanowieniem z dnia [...] października 2017 r. nr [...] Komisja postanowiła połączyć sprawy wszczętych postępowań rozpoznawczych oznaczonych numerami [...],[...] oraz [...] i przeprowadzić jedno postępowanie. W dniu [...] listopada 2017 r. odbyła się natomiast jedna rozprawa, na której rozpoznane zostały trzy w/w sprawy, tj. sprawa [...] (dotycząca ul. [...]), sprawa [...] (dotycząca ul. [...]) i sprawa [...] (dotycząca ul. [...]), co jednoznacznie wynika z treści znajdującego się w aktach sprawy protokołu rozprawy z dnia [...] listopada 2017 r., jak i z analizy w/w postanowienia z dnia [...] października 2017 r. Zdaniem Sądu skoro w dniu [...] listopada 2017 r. odbyła się jedna rozprawa, a powołany wyżej przepis art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. przewiduje możliwość ukarania strony grzywną za niestawienie się na rozprawę, to brak było podstaw do wydania trzech osobnych rozstrzygnięć wymierzających grzywnę za niestawienie się na tę rozprawę. Jeszcze raz podkreślić trzeba, że rozprawa w rozumieniu art. 18 ust. 2 ustawy nie jest tożsama z pojęciem sprawy. Na rozprawie w dniu [...] listopada 2017 r. rozpoznano co prawda trzy sprawy, jednak wcześniej postanowieniem z dnia [...] października 2017 r. zdecydowano połączyć je do jednego postępowania. Postanowienie z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] jest jednym z trzech osobnych postanowień, mocą których ukarano stronę trzema grzywnami za niestawiennictwo na jedną rozprawę. Wydanie zatem tego postanowienia było bezpodstawne i stanowiło naruszenie art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. Zgodzić się przy tym trzeba z twierdzeniami Komisji, że powołana ustawa nie wyklucza możliwości wielokrotnego ukarania strony, która nie stawiła się na rozprawę bez nieusprawiedliwionej przyczyny, ale dotyczyć to może sytuacji, gdy strona nie stawiła się na więcej niż jeden wyznaczony termin – na więcej niż jedną rozprawę. W rozpoznawanej sprawie – jak wskazano - odbyła się jedna rozprawa, co uzasadniało ewentualne wymierzenie jednej grzywny. Mając powyższe na uwadze, działając na podstawie art. 135 P.p.s.a. Sąd uznał za zasadne uchylenie postanowienia z dnia [...] listopada 2017 r. [...] o ukaraniu M. M. grzywną, jako wydanego z naruszeniem art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. W konsekwencji Sąd stwierdził, że w sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające uchylenie postanowień Komisji z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] i z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] odmawiających zwolnienia od grzywny, będących przedmiotem skargi M. M. Nie ulega wątpliwości, że zaskarżone postanowienia wydane zostały na skutek orzeczenia z dnia [...] listopada 2017 r. o ukaraniu grzywną. Uchylenie tego postanowienia skutkuje więc koniecznością uchylenia zaskarżonych postanowień będących konsekwencją przedmiotowego postanowienia. Mając zaś na uwadze, że zaskarżone postanowienia podlegają uchyleniu ze wskazanych wyżej przyczyn Sąd uznał za zbędne odnoszenie się do pozostałych zarzutów podnoszonych w skardze. Sąd postanowił ponadto oddalić – jako bezzasadny - wniosek zawarty w piśmie procesowym z dnia 20 maja 2018 r. o przeprowadzenie dowodu z zapisu przebiegu posiedzenia Komisji z dnia [...] kwietnia 2018 r. w sprawie [...], co wynika z treści protokołu z posiedzenia niejawnego z dnia [...] września 2018 r. Dodatkowo wskazać trzeba, że Sąd nie uwzględnił wniosku Komisji o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Wbrew twierdzeniom organu przedmiotowa sprawa, mimo złożonej problematyki, nie wymagała przeprowadzenia rozprawy. Zauważyć należy, że w myśl art. 119 pkt 3 P.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Nie ulega wątpliwości, że przedmiotem skargi M. M. jest postanowienie, o którym mowa w powołanym przepisie i zaistniały przesłanki uzasadniające rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, zgodnie z treścią powołanego art. 119 pkt 3 P.p.s.a. Sąd nie znalazł uzasadnionych podstaw do skierowania tej sprawy na rozprawę. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach (na które składają się 100 zł wpisu od skargi oraz 480 zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika) orzeczono na mocy art. 200 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265). Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 3 w związku z art. 120 P.p.s.a.