I SA/Wa 66/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Skiba Sędziowie WSA Emilia Lewandowska WSA Gabriela Nowak (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Tomasz Noske po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2017 r. sprawy ze skargi Skarbu Państwa - Starosty [...] na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa nieodpłatnie przez gminę własności nieruchomości oddala skargę Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa decyzją z [...] listopada 2016 r. nr [...], na skutek odwołania Wójta Gminy G., w pkt 1 uchyliła decyzję Wojewody [...] z [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w całości, zaś w pkt 2 odmówiła stwierdzenia nabycia z dniem 27 maja 1990 r. przez Gminę G. własności nieruchomości Skarbu Państwa stanowiącej drogę, położonej na terenie gminy G., w obrębie [...], oznaczonej jako dz. nr [...] o pow. [...] ha. Decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wojewoda [...] decyzją z [...] maja 2006 r. nr [...], na podstawie art. 18 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 oraz art. 17a ust. 3 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz.U. Nr 32 poz. 191 ze zm.), powoływanej dalej jako "ustawa komunalizacyjna", stwierdził nabycie przez Gminę G. własności przedmiotowej nieruchomości. Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa decyzją z [...] sierpnia 2006 r. nr [...] uchyliła powyższą decyzję i przekazała sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Wojewoda [...] decyzją z [...] listopada 2006 r. nr [...] odmówił stwierdzenia nabycia przez Gminę G. własności przedmiotowej nieruchomości. Minister Administracji i Cyfryzacji decyzją z [...] października 2014 r. nr [...] stwierdził nieważność decyzji Wojewody [...] z [...] listopada 2006 r. uznając, że w postępowaniu komunalizacyjnym nie ustalono, czy dz. nr [...] wchodziła w skład drogi zakładowej nr [...] ([...]), a tym samym, czy w sprawie zaistniały przesłanki z art. 5 ust. 1 ustawy komunalizacyjnej. Wojewoda [...] decyzją z [...] kwietnia 2016 r. stwierdził nieodpłatne nabycie z dniem 27 maja 1990 r. z mocy prawa przez Gminę G. własności nieruchomości Skarbu Państwa stanowiącej drogę, położonej na terenie gminy G. oznaczonej jako dz. nr [...]. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że według stanu na dzień 27 maja 1990 r. przedmiotowa nieruchomość stanowiła własność Skarbu Państwa, który stał się jej właścicielem na mocy art. 2 dekretu z dnia 8 marca 1946 r. o majątkach opuszczonych i poniemieckich (Dz.U. Nr 13 poz. 87 ze zm.). Księga wieczysta prowadzona dla przedmiotowej nieruchomości założona została w dniu 23 września 2010 r. na wniosek Starosty Powiatu [...] z 19 sierpnia 2010 r., ze wskazaniem sposobu korzystania dr-drogi, na podstawie wypisu z rejestru gruntów i wyrysu z mapy ewidencyjnej. W dziale II księgi wieczystej jako właściciela wpisano Skarb Państwa - Starosta Powiatu [...]. Zgodnie z kolei z zaświadczeniem Starosty Powiatu [...] z 17 sierpnia 2010 r., załączonym do wniosku o założenie księgi, dz. nr [...] w operatach ewidencji gruntów i budynków nie ma założonego zbioru dokumentów. Organ zwrócił również uwagę na zapis z rejestru gruntów z 1976 r. określający jako osobę władającą działką – Rejon Dróg Publicznych w [...]. Zapis ten został następnie wykreślony i w miejsce osoby władającej gruntem wpisano Dyrekcję Okręgową Dróg Publicznych w [...]. W archiwach i zbiorze dokumentów Starostwa Powiatowego w [...] nie ma jednak dokumentów stanowiących podstawę tych zmian, jak również dokumentów potwierdzających fakt władania dz. nr [...] przez ww. podmioty. Brak jest także dokumentów potwierdzających, że działka ta miała nadaną jakąkolwiek kategorię drogi publicznej. Po sprawdzeniu i weryfikacji danych zawartych w operacie ewidencji gruntów Wojewoda uznał, że Skarb Państwa jest właścicielem działki, bez prawa wpisu Rejonu Dróg Publicznych w [...] i Dyrekcji Okręgowej Dróg Publicznych w [...] jako nią władających. Organ podał również, że Starosta [...] w piśmie z 31 marca 2015 r. oświadczył, że dz. nr [...] przeszła na własność Państwa na podstawie dekretu o majątkach opuszczonych i poniemieckich, a według stanu na dzień 27 maja 1990 r. stanowiła użytek dr-droga. Z kolei Wójt Gminy G. w piśmie z 12 marca 2015 r. poinformował, że teren dz. nr [...] nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a droga, w pasie której jest ona położona, nie posiada kategorii drogi gminnej. W tej sytuacji Wójt stwierdził, że dz. nr [...] stanowiąca drogę, która łączy Gminę G. z Gminą S. winna być przekazana do Starostwa Powiatowego w [...] jako droga powiatowa. Według przedłożonej przez Wójta Gminy G. mapy z zaznaczonym przebiegiem dróg na terenie Gminy G., obowiązującej przed dniem 27 maja 1990 r., teren dz. nr [...] oznaczony był jako droga zakładowa nr [...]. Gminna Rada Narodowa w G. działając na podstawie ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. Nr 14, poz. 60 ze zm.), pismem z 18 listopada 1987 r. zaopiniowała pozytywnie propozycję zakwalifikowania do kategorii dróg zakładowych drogę nr [...] o przebiegu ([...]) - gr. Gminy S. – [...], a jako zarządcę drogi wskazano Państwowe Gospodarstwo [...] w S. Wojewoda wskazał, że załącznik mapowy nie jest jednak dokumentem potwierdzającym zaliczenie drogi do kategorii dróg zakładowych, bowiem dokumentem takim może być jedynie uchwała rady narodowej stopnia podstawowego, której jest brak. Nie ma również żadnego dokumentu potwierdzającego zarząd Państwowego Gospodarstwa [...] w S. do przedmiotowego terenu. Zapisu dotyczącego zarządu nie ma również w księdze wieczystej nieruchomości oraz zapisach i dokumentach ewidencji gruntów. Z kolei na podstawie informacji uzyskanych od Agencji Nieruchomości Rolnych – Oddział Terenowy w [...] z 12 kwietnia 2007 r. organ ustalił, że dz. nr [...] nie wchodziła w skład mienia zlikwidowanego Państwowego Gospodarstwa [...] w S. Oddział ten w piśmie z 10 marca 2016 r. poinformował ponadto, że w archiwach zakładowych nie odnaleziono żadnych dokumentów dotyczących dz. nr [...]. Podobnej informacji w piśmie z 24 lutego 2016 r. udzielił Wójt Gminy G. Wojewoda wskazał następnie, odnosząc się do wniosku Wójta Gminy G., że przedmiotowa droga powinna stanowić drogę powiatową, że zgodnie z art. 103 ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U. Nr 133, poz. 872 ze zm.), drogami powiatowymi stały się z dniem 1 stycznia 1999 r. drogi krajowe i wojewódzkie nie zaliczone do tych kategorii na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 grudnia 1998 r. w sprawie ustalenia wykazu dróg krajowych i wojewódzkich (Dz.U. Nr 160 poz. 1071), natomiast droga w pasie której położona jest przedmiotowa działka nigdy nie stanowiła takiej drogi, by mogła stać się drogą powiatową. Ponadto Dyrektor Zarządu Dróg Powiatowych w [...] stwierdził w piśmie z 25 stycznia 2016 r., że droga przez którą biegnie dz. nr [...] nie spełnia kryteriów dla dróg powiatowych lecz winna stanowić drogę gminną. W toku postępowania przeprowadzono również oględziny nieruchomości w dniu 26 stycznia 2016 r., podczas których stwierdzono, że dz. nr [...] nie łączy się z drogą wojewódzką lub powiatową lecz gminną i użytkowana jest przez mieszkańców gminy G., gminy S., rolników i służby leśne. Służby Gminy G. odśnieżają tę drogę, w pasie drogi znajduje się most, pod którym przebiega rzeka [...]. W sąsiedztwie mostu znajdują się budynki stanowiące własność osób fizycznych. Przedmiotowa droga jest drogą gruntową, nieutwardzoną, natomiast most jest drewniany i przejezdny. W ocenie organu fakt, że przedmiotowa droga nie ma nadanej kategorii drogi gminnej nie ma znaczenia dla sprawy, bowiem istotny jest fakt "należenia" wskazanej działki w rozumieniu art. 5 ust. 1 ustawy komunalizacyjnej do terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego w dniu 27 maja 1990 r. nie jako drogi, ale jako gruntu. Mając powyższe na uwadze organ uznał, że w sprawie spełnione zostały przesłanki z art. 5 ust. 1 ustawy komunalizacyjnej, bowiem w dniu 27 maja 1990 r. dz. nr [...] stanowiła własność Skarbu Państwa na podstawie dekretu o majątkach opuszczonych i poniemieckich, nie stanowiła mienia podlegającego wyłączeniu na podstawie art. 11 ustawy, w dniu 27 maja 1990 r. nie pozostawała w zarządzie, użytkowaniu wieczystym, a tym samym należała do terenowego organu administracji publicznej stopnia podstawowego. W odwołaniu od powyższej decyzji Gmina G. wniosła o jej uchylenie i orzeczenie o odmowie stwierdzenia nabycia przez tę gminę własności przedmiotowej nieruchomości wskazując, że w sprawie błędnie ustalono stan faktyczny. Organ pierwszej instancji w sposób nieuprawniony uznał, że dz. nr [...] nie pozostawała przed 27 maja 1990 r. w zarządzie przedsiębiorstwa państwowego, jak również, że brak jest dokumentów potwierdzających zaliczenie drogi nr [...] do kategorii dróg zakładowych, w tym przede wszystkim dokumentu w postaci uchwały rady narodowej stopnia podstawowego. Odwołujący się zaznaczył, że uchwała taka została podjęta przez Gminną Radę Narodową w G. w dniu [...] października 1987 r. (nr [...]) i dotyczy drogi [...]-[...] w części, w jakiej była ona położona na terenie Gminy G. Z kolei zgodnie z art. 8 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, w wersji obowiązującej w dniu 27 maja 1990 r., w przypadku gdy droga przebiega przez obszar więcej niż jednej gminy, uchwałę o zaliczeniu jej do dróg zakładowych podejmuje właściwa wojewódzka rada narodowa. Również i w tym przypadku, w stosunku do drogi [...]-[...], w dniu 26 kwietnia 1989 r. podjęta została przez Wojewódzką Radę Narodową w [...] uchwała nr [...], z której wynika że drogę [...]-[...] zaliczono do kategorii dróg zakładowych. Z treści tych uchwał wynikało także, że Państwowe Gospodarstwo [...] w S. posiadało uprawnienie do władania przedmiotową drogą, w części w jakiej położona była ona na terenie Gminy G. Skoro natomiast w załączniku do uchwały z 1987 r. wskazano, że przedsiębiorstwo to jest właścicielem drogi, natomiast w uchwale z 1989 r. zapisano, że pozostaje ona w zarządzie tego przedsiębiorstwa, to potwierdza to, że dwa niezależne organy dysponowały wiedzą o tym że dz. nr [...] i położona na niej droga należała do ww. przedsiębiorstwa państwowego. Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa decyzją z [...] listopada 2016 r., po rozpoznaniu powyższego odwołania, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23), powoływanej dalej jako "K.p.a.", uchyliła decyzję Wojewody [...] z [...] kwietnia 2016 r. (pkt 1) i odmówiła stwierdzenia nabycia dz. nr [...] z mocy prawa przez Gminę G. Komisja podzieliła stanowisko Gminy G. zaprezentowane w odwołaniu i wskazała, że z materiału dowodowego wynika, że Państwowe Gospodarstwo [...] dysponowało tytułem prawnym do przedmiotowej nieruchomości (załącznik do uchwały Gminnej Rady Narodowej w G. z [...] października 1987 r. oraz uchwały Wojewódzkiej Rady narodowej w [...] z [...] kwietnia 1989 r.), a tym samym uprawnieniami władczymi. W opinii organu odwoławczego udowodnienie prawa zarządu nieruchomością wymagało potwierdzenia danej okoliczności stosownym dokumentem, o którym mowa w art. 38 ust. 2 obowiązującej wówczas ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz.U. z 1989 r. Nr 14 poz. 74), tj. decyzją terenowego organu administracji państwowej o oddaniu gruntu w zarząd, zawartą za zezwoleniem tego organu umową o przekazaniu nieruchomości między państwowymi jednostkami organizacyjnymi, bądź umową o nabyciu nieruchomości. W tej sytuacji jedynie istniejący po stronie przedsiębiorstwa państwowego – Państwowe Gospodarstwo [...] tytuł prawny świadczyłby, że przedmiotowa nieruchomość w dniu 27 maja 1990 r. nie należała do terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego i z tego względu nie podlega komunalizacji. Inaczej, zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, grunty państwowe, które nie zostały oddane w zarząd, użytkowanie lub użytkowanie wieczyste są zarządzane byłyby przez terenowy organ administracji państwowej. W ocenie Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z analizy zgromadzonej w sprawie dokumentacji wynika, że przedsiębiorstwu państwowemu - Państwowe Gospodarstwo [...] w S. przysługiwał w dniu 27 maja 1990 r. odpowiedni tytuł prawny do przedmiotowej nieruchomości oparty na stosownej uchwale terenowego organu administracji państwowej ustanawiającej prawo do danej nieruchomości. Tym samym nieruchomość ta nie należała w dniu 27 maja 1990 r., w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy komunalizacyjnej, do terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego, a zatem nie podlegała komunalizacji. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł Skarb Państwa – Starosta [...] wnosząc o jej uchylenie, zarzucając naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. polegające na niedostatecznym wyjaśnieniu podstaw i przesłanek uchylenia decyzji Wojewody [...] z [...] kwietnia 2016 r. oraz braku rozważenia wszystkich okoliczności mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że załącznik mapowy do uchwały Gminnej Rady Narodowej w G. z [...] października 1987 r. oraz uchwała Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z [...] kwietnia 1989 r. nie są dokumentami potwierdzającymi, że Państwowe Gospodarstwo [...] w S. dysponowało tytułem prawnym do przedmiotowej nieruchomości, bowiem są one wyłącznie dokumentami obligującymi Wójta oraz Przewodniczącego Wojewódzkiej Rady Narodowej do dokonania zapisów tam ustalonych, poprzez formalne przekazanie wymienionych w nich nieruchomości. W aktach sprawy brak jest jednak dokumentu potwierdzającego fakt ich wykonania. W aktach nie ma również żadnego dokumentu potwierdzającego zarząd ww. przedsiębiorstwa do przedmiotowej nieruchomości. Brak też jakichkolwiek zapisów, dokumentów lub informacji w ewidencji gruntów, wskazujących na prawo zarządu. Wobec powyższego uznać należy, że przedmiotowe mienie nie należało do tego przedsiębiorstwa w sensie prawnym. Zarządu nie można natomiast domniemywać. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z 20 lutego 2017 r. Wójt Gminy G. wniósł o jej oddalenie i wskazał, że w przypadku szczególnego rodzaju nieruchomości, jakimi są drogi zakładowe, uprawnienie do władania określane mianem "należenie" (w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy komunalizacyjnej) nie wynikało z decyzji wydawanej w trybie art. 38 ust. 2 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, lecz uchwały podejmowanej na podstawie art. 8 ust. 2 i 3 ustawy o drogach publicznych. Podjęcie uchwały w tym trybie powodowało, że z mocy prawa droga zakładowa zaczynała "należeć" do przedsiębiorstwa państwowego z uwagi na to, że art. 19 ust. 2 i art. 23 ust. 5 ustawy o drogach publicznych przyznawały temu przedsiębiorstwu uprawnienie do władania drogą jak zarządca. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r. poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Biorąc pod uwagę powyższe uznać należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. Zdaniem Sądu, Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa prawidłowo zastosowała powyższy przepis. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy komunalizacyjnej, stanowiącym materialną podstawę decyzji organów obu instancji, jeżeli dalsze przepisy nie stanowią inaczej, mienie ogólnonarodowe (państwowe) należące do rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego, staje się w dniu wejścia w życie tej ustawy z mocy prawa mieniem właściwych gmin. Stosownie natomiast do art. 11 ust. 1 pkt 2 ustawy komunalizacyjnej składniki mienia ogólnonarodowego (państwowego), o których mowa w art. 5 ust. 1-3, nie stają się mieniem komunalnym, jeżeli należą do przedsiębiorstw państwowych lub jednostek organizacyjnych wykonujących zadania o charakterze ogólnokrajowym lub ponadwojewódzkim, z zastrzeżeniem przepisu art. 14. Decyzja w przedmiocie komunalizacji ma zatem charakter deklaratoryjny, co oznacza, że stwierdza ona fakt prawny, jaki zaistniał w dniu 27 maja 1990 r., tj. w dniu wejścia w życie ww. ustawy. Obowiązkiem organów administracji orzekających w przedmiocie komunalizacji mienia jest więc ustalenie, w prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym, czy zachodzą przesłanki, od spełnienia których przepis ustawy uzależnia nabycie z mocy prawa przez gminę własności nieruchomości, a więc czy według stanu na dzień 27 maja 1990 r. przedmiotowa nieruchomość stanowiła własność Skarbu Państwa i czy należała do rady narodowej bądź terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego oraz czy nie zachodzi przesłanka negatywna do skomunalizowania gruntu, określona w art. 11 ustawy komunalizacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podziela stanowisko Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej, że organ pierwszej instancji w sposób nieuprawniony uznał, że dz. nr [...] podlegała komunalizacji w trybie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy komunalizacyjnej, bowiem nie pozostawała przed 27 maja 1990 r. w zarządzie przedsiębiorstwa państwowego, jak również, że brak jest dokumentów potwierdzających zaliczenie drogi nr [...] do kategorii dróg zakładowych, w tym przede wszystkim dokumentu w postaci uchwały rady narodowej stopnia podstawowego. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się bowiem, wydana na podstawie art. 8 ust. 2 ustawy o drogach publicznych, uchwała Gminnej Rady Narodowej w G. z [...] października 1987 r. nr [...] w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg zakładowych na terenie Gminy G., dotycząca m.in. drogi [...]-[...] nr [...] w części, w jakiej była ona położona na terenie Gminy G. W uchwale tej (w jej załączniku nr 1) wskazano ponadto, że właścicielem tej drogi jest Państwowe Gospodarstwo [...]. Wskazać dalej należy, że zgodnie z art. 8 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, w brzmieniu z 27 maja 1990 r., w przypadku gdy droga przebiega przez obszar więcej niż jednej gminy, uchwałę o zaliczeniu jej do dróg zakładowych podejmuje właściwa wojewódzka rada narodowa. Tak też się stało w przypadku ww. drogi, bowiem w aktach administracyjnych znajduje się uchwała Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z [...] kwietnia 1989 r. nr [...] w sprawie ustalenia dróg gminnych, lokalnych miejskich oraz dróg zakładowych przebiegających przez obszar więcej niż jednej gminy na terenie województwa [...], z której wynika, że drogę [...]-[...] zaliczono do kategorii dróg zakładowych (załącznik nr 36 do uchwały), wskazując jako jej zarządcę Państwowe Gospodarstwo [...] w [...]. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z treści powyższych uchwał wynika, że Państwowe Gospodarstwo [...] w S. posiadało uprawnienie do władania przedmiotową drogą. Zgodzić się należy ze skarżącym, że prawa zarządu nie można domniemywać, to jednak skoro dwa niezależne od siebie organy (organ gminy i organ wojewódzki) wskazują ww. przedsiębiorstwo państwowe jako zarządcę drogi, uznać należało, że w sprawie zaszła przesłanka negatywna do skomunalizowania przedmiotowego mienia, o której mowa w art. 11 ust. 1 pkt 2 ustawy komunalizacyjnej. Z tych samych przyczyn nie można uznać, aby wykazane zostało, że przedmiotowa działka w dniu 27 maja 1990 r. należała, w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy komunalizacyjnej, do rady narodowej lub terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego. W tej sytuacji analiza zaskarżonej decyzji oraz wniesionej skargi prowadzi do wniosku, że organ odwoławczy nie naruszył w niniejszej sprawie przepisu art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez uchylenie decyzji Wojewody [...] z [...] kwietnia 2016 r. i orzeczenie o odmowie stwierdzenia nabycia przez Gminę G. z mocy prawa z dniem 27 maja 1990 r. własności dz. nr [...], jak też art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., bowiem prawidłowo ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.